All Chapters of ของขวัญสุดท้ายคือใบหย่า: Chapter 31 - Chapter 40

“เด็กไม่ใช่ลูกผม แต่ผมจะเลี้ยงเขา” สักวันพ่อและย่าก็ต้องรู้ จะบอกตอนไหนคงไม่สำคัญแล้วล่ะ“แกพูดว่าอะไรนะภาม นี่แกจะโง่ไปถึงไหน ลูกก็ไม่ใช่ลูกแก แล้วแกจะเอามาเป็นภาระหาสวรรค์วิมานอะไร” นายแพทย์วาโยเริ่มทนไม่ไหว ชายวัยหกสิบที่มีโรคประจำตัวเป็นโรคหัวใจทรุดลงกับพื้น “โอ๊ย!”“พ่อ!” ภามถลาเข้าไปรับพ่อ“ภาม ถือว่าพ่อขอแกเป็นครั้งสุดท้าย เลิกกับผู้หญิงคนนี้ซะ พ่อไม่รู้ว่าจะอยู่อีกนานแค่ไหน พ่ออยากให้มีผู้หญิงดีๆ สักคนมาอยู่เคียงข้างแกในวันที่พ่อไม่อยู่ ถือว่าพ่อขอนะภาม ทำให้พ่อสักครั้งได้ไหม”หลังเลิกงานของขวัญไปเยี่ยมไข้นายแพทย์วาโยที่นอนดูอาการอยู่ที่โรงพยาบาล เธอไม่ลืมสั่งอาหารที่อดีตพ่อสามีชอบรับประทานติดมือไปด้วย แล้วก็ยังมีของคุณย่าชิดสมัยซึ่งเป็นคนเฝ้าไข้ลูกชายแทนหลานชายตัวดีที่ทิ้งพ่อไปดูแลกีรติ“อ้าวหนูขวัญ มาๆ ลูก ย่ากำลังรออยู่พอดี” กำลังใจเดียวของชิดสมัยในวันที่ครอบครัวร้อนเป็นไฟก็คือของขวัญ แม้เป็นอดีตหลานสะใภ้ ทว่าหญิงสาวกลับไม่ลืมใส่ใจคนในครอบครัวพรพาณิชย์ แม้หย่ากับนายแพทย์ภามไปแล้วก็ตาม“คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ” ของขวัญยกมือไหว้สวัสดีผู้ใหญ่ทั้งสอง เธอมองไปที่นายแพทย์วาโยที่นอน

พอของขวัญรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นก็รีบไปหามัทนาซึ่งถูกพาตัวไปที่ฝ่ายบุคคลพร้อมบุคลากรอีกสองคนที่มีเรื่องกัน“ผักกาด ทำไมเป็นอย่างนี้” ทั้งขำทั้งสงสาร จากที่มาหาเธอด้วยความเป๊ะทั้งเสื้อผ้าหน้าผม กลับกลายเป็นอีเพิ้งหัวยุ่งหัวฟู นี่ถ้าหากไม่เกรงใจคนอื่นๆ เธอคงยกโทรศัพท์ขึ้นมาแชะภาพยายเด็กลูกชิ้นของทนายชุณส่งไปให้ชายหนุ่มดูแล้ว“นี่ของขวัญ ยายเด็กนี่น้องสาวขวัญเหรอ” ยังไม่ทันที่มัทนาจะได้เล่าอะไรให้เจ้านายที่เธอรักเหมือนพี่สาวฟัง หนึ่งในสองคู่กรณีก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน “น้องขวัญน่ะเอาไม้ถูพื้นถูหน้าพี่ ดูสิ! ไม่รู้ดั้งที่พึ่งทำมาใหม่จะเป็นอะไรไหม”“ผักกาดทำอย่างที่พี่จันทร์พูดจริงๆ เหรอ”คนอย่างมัทนา กล้าทำก็กล้ายอมรับ “ใช่ค่ะ หนูเอาไม้ถูพื้นถูหน้าป้าๆ สองคนนี่ ก็ใครใช้ให้ปากไม่ดีมานินทาพี่ขวัญลับหลังล่ะคะ แถมแต่ละอย่างที่พูดออกมาไม่เป็นความจริงเลยสักนิด”“ขวัญต้องขอโทษพี่จันทร์กับพี่น้ำแทนน้องขวัญด้วยนะคะ ผักกาดยังเด็ก แกคงไม่ได้ตั้งใจ”“พี่ขวัญจะไปขอโทษยายป้าพวกนี้ทำไมกันคะ พี่ขวัญไม่ได้ผิดซะหน่อย”“งั้นเธอก็ขอโทษพวกฉันสิ เธอน่ะผิดที่เอาไม้ถูพื้นถูหน้าพวกฉัน แถมยังกระชากผมฉันหลุดไปทั้ง

“พี่ภามคะ”“ครับ?”“เหม่ออะไรคะ คิดอะไรอยู่” นายแพทย์ภามปล่อยให้เธอพูดคนเดียวตั้งนาน ไม่สนใจแม้จะฟังเลยสักนิด“เปล่าหรอก พี่แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ เกลอยากกินอะไรอีกไหม สั่งได้เลยนะ”บนโต๊ะมีอาหารหลายอย่าง อย่าว่าแต่รับประทานกันสองคน ต่อให้มีมาเพิ่มอีกสักห้าคนก็กินไม่หมด กีรติสั่งทุกเมนูที่พนักงานร้านแนะนำ ทว่าบางอย่างเธอไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว เพียงแค่ถ่ายรูปโพสต์อินสตาแกรมเท่านั้น“สั่งมาแค่เนี้ย?” นายแพทย์ภามมองอาหารบนโต๊ะที่ภรรยาเป็นคนสั่ง ทั้งที่นานๆ ครั้งเขาจะพาเธอมากินข้าวนอกบ้าน ทว่าเจ้าหล่อนกับสั่งมาแค่แมวดม ลมพัดครั้งเดียวก็ปลิวไปหมดแล้วกระมังเขาว่า “ไม่อิ่มก็ค่อยสั่งใหม่ก็ได้นี่คะ ถ้ากินไม่หมดเสียดายแย่เลย” “ก็ไม่เห็นเป็นอะไร หมดไม่หมดเราก็จ่ายเท่าเดิม ร้านไม่ว่าอะไรหรอก” เกลียดเหลือเกินความตระหนี่ขี้เหนียวของภรรยา ของขวัญไม่ได้เป็นอย่างนี้เฉพาะอยู่ข้างนอก แต่ของกินของใช้ในบ้านเธอก็ไม่เคยให้เหลือทิ้ง กระนั้นก็ไม่ได้งกจนคนรอบกายต้องอดต้องหิว หญิงสาวเลี้ยงบริวารให้อิ่มหนำถ้วนหน้า เพียงแต่ไม่เคยทิ้งขว้างก็เท่านั้น โดยเฉพาะอาหาร ถ้าไม่บูดไม่เสีย ของขวัญไม่มีทางทิ้งเด็ดขาด

เช็คเงินสดสิบล้านที่วางอยู่ตรงหน้า ไม่ได้ทำให้กีรติสนใจหยิบมันขึ้นมาเลยสักนิด ผิดกับอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกัน เอกอนันต์ตัวสั่นตาลุกวาว หากในเช็คไม่ระบุว่าผู้รับคือภรรยา เขาคงคว้ามาไว้ในมือเองแล้ว“นี่อะไรคะคุณย่า”“ค่าจ้างให้เธอออกไปจากชีวิตหลานชายฉันไง”“สิบล้าน?” กีรติแสยะยิ้ม “ไม่น้อยไปหน่อยเหรอคะ”“แล้วเธอต้องการเท่าไหร่ หรือว่าต้องการทุกบาทของเจ้าภาม” ผ่านโลกมามาก ทำไมนางจะมองหญิงสาวรุ่นหลานไม่ออก “ถ้าคิดจะอยู่เพราะหวังฮุบสมบัติหลานฉันละก็ ฉันจะบอกอะไรเธอให้นะ ตาภามเหลือเงินอยู่ไม่กี่ล้านหรอก ทุกวันนี้เงินที่กินที่ใช้ก็ค่าจ้างจากการทำงานในตำแหน่งนายแพทย์ทั้งนั้น”จะโกหกอะไรก็ให้น่าเชื่อกว่านี้ไม่ได้หรือ ไม่มีทางที่ทายาทมหาเศรษฐีอย่างภามจะมีเงินไม่กี่ล้านอย่างที่คุณหญิงชิดสมัยว่า ถ้าจะมาแนวไม่พอใจเธอแล้วไม่ยกสมบัติให้ภามก็คงไม่ใช่ เพราะเท่าที่สืบมานายแพทย์วาโยได้โอนสมบัติส่วนใหญ่ที่ถือครองให้กับลูกชายเกือบทั้งหมดแล้ว เหลือก็เพียงหุ้นโรงพยาบาลอีกอย่างนายแพทย์วาโยมีภามเป็นทายาทแค่คนเดียว ตำแหน่งผู้บริหารบางกอกกู๊ดฮอสพิทอลจะเป็นของใครไปได้นอกจากลูกชาย“ไม่ว่าคุณย่าจะพูดอะไรก็ไม่มีประโ

“ไม่จริง.. คุณย่าโกหก” กีรติยกมือขึ้นทึ้งผมตัวเองก่อนกรีดร้องออกมาอย่างคนสติแตก “ไม่ ไม่ พี่ภามจะไม่ทำอย่างนั้นแน่ พี่ภามรู้ดีว่าใครสำคัญที่สุด”ชิดสมัยมองหญิงสาวรุ่นหลานแล้วหัวเราะเสียงดังลั่น นางสาสมใจยิ่งนักที่ได้เห็นสภาพกีรติอย่างที่กำลังเป็น “ใช่แล้วล่ะเกล ภามน่ะรู้ดีว่าใครสำคัญที่สุดและเขาต้องทำเพื่อใคร”“คุณย่าพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง”“ยังต้องให้ฉันอธิบายอีกเหรอ ฉันก็หมายความว่าภามไม่เคยเลือกเธอเลยเกล ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมภามถึงทำอย่างที่กำลังทำ แต่อย่างหนึ่งที่ฉันรู้ก็คือถ้าภามเห็นเธอสำคัญจริง หลานฉันจะเก็บทุกอย่างไว้ให้เธอ เขาจะแบ่งให้ของขวัญเฉพาะส่วนที่ต้องแบ่ง ไม่ใช่ยกให้แทบจะทั้งหมดอย่างนี้ อ้อ! อีกอย่าง ฉันว่าตาภามคงอ่านเกมขาดแหละว่าเธอหวังอะไร ไม่อย่างนั้นจะโอนสมบัติให้เมียที่หย่ากันแล้วจนตัวเองแทบไม่เหลืออะไรทำไม ไหนจะหุ้นที่ฉันกับวาโยจะโอนให้ภามอีก ภามยังทำพินัยกรรมเตรียมพร้อมไว้ว่าหุ้นส่วนนั้นยกให้ของขวัญเลย”เมื่อทุกอย่างที่วาดหวังไว้พังทลายลงตรงหน้า กีรติก็แทบบ้า หล่อนกรีดร้องออกมาอีกครั้ง ทั้งยังปรี่เข้าหา ชิดสมัยตั้งใจบีบคอให้ตายคามือ ทว่ายังไม่ทันได้ถึง