Todos los capítulos de หักใจรัก : Capítulo 11 - Capítulo 20

“เรื่องลูก เงินเดือนเธอหลังหักใช้หนี้แล้วเหลือแค่หมื่นเดียวเอง ค่าใช้จ่ายลูกนับวันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พี่อยากช่วย”“ไม่จำเป็น ปกติหนูทำขนมขาย มีร้านประจำที่รับซื้อ รายได้พอใช้แล้วก็เหลือเก็บบ้างนิดหน่อย ถ้ายิ่งรวมกับเงินเดือนที่ไปทำให้ที่คลินิกพี่ ค่าใช้จ่ายลูกก็ไม่ต้องห่วง หนูจ่ายได้สบายๆ ” ความจริงที่ว่าตะวันฉายคือลูกชายของภวินท์นั้นเธอไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ สิ่งที่ทำได้คือพยายามผลักเขาออกไปให้ห่างจากลูกมากที่สุด ซึ่งต้องเริ่มต้นจากการพูดคุยเพื่อตกลงพราวจันทร์คงแยกไม่ออกระหว่างคุณภาพชีวิตที่ดีกับอยู่ให้รอดไปวันๆ สินะ “แต่ยังไงพี่ก็อยากให้ลูกเรียนโรงเรียนดีๆ เติบโตขึ้นมาท่ามกลางสังคมที่ดี กินอาหารดีๆ อยู่ที่ดีๆ ซึ่งทุกอย่างพี่สามารถทำได้ ขอแค่พราวยอมให้ความร่วมมือ”“เราตกลงกันแล้วนะคะว่าพี่จะไม่ยุ่งกับลูกแล้วก็พี่กันต์ หนูสัญญาว่าจะดูแลลูกให้ดีที่สุด บางทีความสุขก็ไม่ต้องใช้เงินซื้อ คุณภาพชีวิตที่ดี ไม่จำเป็นต้องจ่ายแพง หากเราเลือกอย่างเหมาะสม” ระหว่างที่อุ้มท้องตะวันฉาย มีปัญหามากมายที่ประเดประดังเข้ามาในชีวิต ร้ายแรงที่สุดก็คือการที่ต้องสูญเสียบิดามารดาในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน กว่าจ

พราวจันทร์ลอบเบะปากพร้อมกลอกตามองบนพลางคิดในใจว่า ‘ผ่านมาตั้งหลายปี ยังเยอะไม่เปลี่ยน’“น้องพราวเข้าใจลักษณะงานแล้วใช่ไหมคะ” ผู้จัดการคลินิกถามพนักงานคนใหม่อีกครั้งเมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนยืนเหม่อ“คะ?” เพราะเมื่อครู่มัวแต่ด่าภวินท์ในใจ เธอจึงไม่ได้ยินที่ผู้จัดการคลินิกเอ่ยถาม“พี่ถามว่าน้องพราวเข้าใจหน้าที่ของตัวเองแล้วใช่ไหม”เรียวปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มกว้างจนส่งให้นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายเจิดจ้า ซึ่งถ้าใครเผลอมาสบตากับเธอเข้า หากไม่ตกหลุมรักหรือเอ็นดูก็หัวใจด้านชาเกินไปแล้ว “เข้าใจแล้วค่า”ผู้จัดการวัยสี่สิบสาม เมื่อได้รับรอยยิ้มหวานๆ ก็รู้สึกเอ็นดูสาวน้อยตรงหน้าขึ้นมา แม้คราแรกจะกังขาว่าพราวจันทร์เป็นใคร ทำไมนายแพทย์เจ้าของคลินิกที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนในโลกใบนี้ ถึงได้ย้ำนักย้ำหนาว่าให้ดูแลผู้หญิงคนนี้ดีๆ แต่ตอนนี้ก็คิดว่าช่างภวินท์เถอะ เพราะทุกอย่างที่เธอติดใจ ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องส่วนตัวของชายหนุ่ม หน้าที่เธอคือทำงานให้ดีที่สุด“ถ้าเข้าใจแล้วก็ไปเปลี่ยนชุดได้เลยจ้ะ งานแรกของน้องพราวคือไปซื้อกาแฟมาเตรียมไว้ให้คุณหมอ”พราวจันทร์พยักหน้าพร้อมส่งยิ้มให้ผู้จัดการสาวสวยอีกครั้งแล้วรี

ภวินท์หัวเสียเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่าพราวจันทร์หนีกลับบ้าน “พราวออกจากคลินิกไปนานหรือยัง”“ประมาณห้านาทีที่แล้วค่ะ บอกว่ามีธุระด่วน” เพราะเห็นว่าเป็นเวลาเลิกงาน และหน้าที่ของพราวจันทร์ก็ไม่มีอะไรแล้ว เธอจึงไม่ได้ถามอะไรผู้หญิงคนนั้นมากมาย ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่ผู้ช่วยคนใหม่กลับบ้านก่อนจะทำให้นายแพทย์ภวินท์หงุดหงิดถึงเพียงนี้“แล้วป้ายรถเมล์ที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหน”“หน้าห้างฯ ค่ะหมอ” คงไม่ต้องสงสัยแล้วว่าสำหรับภวินท์แล้วพราวจันทร์พิเศษแค่ไหน เพราะคนที่ทำให้นายแพทย์หนุ่มผู้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นบนโลกใบนี้หัวเสียได้ แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นต้องมีผลต่อความรู้สึกเขาไม่ธรรมดา “แต่ถ้าขับรถออกไปต้องไปยูเทิร์นนะคะ”ได้ยินเช่นนั้นนายแพทย์ภวินท์ก็เดินจ้ำอ้าวออกจากคลินิกทันที คนอย่างเขา อยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากกลับกับใครก็ต้องได้กลับ พราวจันทร์กล้าดียังไงมาหนีกลับบ้านก่อนเขา ทั้งๆ ที่บอกไว้แล้วว่าจะไปส่งด้วยเพราะขายาว ใช้เดินเพียงไม่นานก็ถึงป้ายรถโดยสารประจำทางที่ผู้จัดการคลินิกบอก ทว่ากลับไร้ซึ่งเงาของพราวจันทร์ เขามาช้าไป เธอไปแล้ว ไป.. เหมือนหลายปีก่อน ไปแบบไร้คำร่ำลา แต่ก็ยังดีที่ว่าการจากลาในครั้งนี

ภวินท์อ้าปากค้างเมื่อถูกผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าตนเป็นสิบๆ ปีเอ่ยสั่งสอน แต่กว่าเขาจะหายอึ้ง พราวจันทร์ก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปเกือบถึงประตูรถโดยสารแล้ว“เฮ้พราว!รอพี่ด้วยสิ” เขากระโดดลงจากรถโดยสารประจำทางตามหลังพราวจันทร์ไปจากป้ายรถโดยสายประจำทางถึงบ้านเช่าพราวจันทร์ ใช้เวลาเดินประมาณห้านาทีก็ถึง เมื่อถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแล้ว แม่ของเด็กชายตะวันฉายจึงเห็นควรว่าภวินท์ควรกลับไปได้แล้ว“พี่บอกลูกน้องที่ผับให้มารับแล้วใช่ไหมคะ” ภวินท์ยิ้มแฉ่งแล้วส่ายหน้า เพียงเท่านั้นหัวคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที “อ้าว!ทำไมไม่รีบบอกล่ะคะ จะได้รีบกลับ”“ไม่เป็นไร พี่ไม่รีบ”“แล้วพี่จะไปอยู่ไหน จากผับพี่มาบ้านหนูก็ไม่ใช่ไกลๆ งั้นเดี๋ยวหนูโทร. ถามพี่กันต์ก่อนว่าเขาไปทำงานหรือยัง” เธอไม่รู้ว่าเวลาทำงานของกันต์คือกี่โมง แต่ภาวนาให้เขาอย่าพึ่งไปเลย เพราะหากภวินท์ต้องรอให้ลูกน้องที่ผับมารับ นั่นก็แปลว่าเธอต้องให้พ่อของลูกเข้าไปนั่งรอในบ้านพราวจันทร์วิ่งไปที่รั้วแล้วชะโงกหน้าดูข้างบ้าน เมื่อพบว่ารถกระบะของกันต์จอดอยู่ เธอก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมา เพราะนั่นแปลว่าเขาอาจจะยังไม่ไปทำงาน กระนั้นก็ต้องโทร. ถามก่อน ด้วย

หัวใจคนเป็นพ่อแน่นตื้อไปทั้งดวงเมื่อได้เห็นตะวันฉายที่มองมาจากหน้าต่างชั้นสองของบ้าน ภวินท์มองเด็กน้อยไม่ละสายตาจนกระทั่งลูกของเขาลับหายไปเมื่อรถเคลื่อนผ่านตัวบ้าน แม้จะอยากสั่งให้ลูกน้องหยุดรถเพียงใด แต่ก็ต้องหักห้ามใจไม่ให้ทำในสิ่งที่อยากทำ เพราะไม่อยากสร้างความลำบากใจให้กับพราวจันทร์ และที่สำคัญคือไม่อยากให้เกิดความผูกพันระหว่างตนกับเด็กคนนั้น เพราะหากมันเกิดขึ้นแล้ว เขารู้ว่ายากแค่ไหนที่จะตัดใจ หรืออาจจะ.. ทำไม่ได้เลย“ให้ผมเลี้ยวกลับไปไหมครับ” สิงหามองเจ้านายผ่านกระจกมองหลังแล้วเอ่ยถาม ด้วยว่าทำงานกับภวินท์มานาน จึงพอรู้ว่าผู้เป็นนายคิดเช่นไร “เด็กคนนั้นน่ารักดีนะครับ”ริมฝีปากบางหยักแย้มรอยยิ้มออกมา ทว่านัยน์ตาของนายแพทย์หนุ่มผู้เพียบพร้อมกลับเต็มไปด้วยความขื่นขม “ตัวอ้วนอย่างกับลูกหมู สงสัยแม่ตามใจให้กินเยอะ”“ฉลาดแล้วก็ร่าเริงมากด้วยครับ” หน้าที่เขาคือช่วยภวินท์ดูแลความเรียบร้อยของผับ แต่ในยามนี้หาได้เป็นเช่นนั้นแล้ว “โรงเรียนอนุบาลที่ลูกของนายเรียนมีเด็กเยอะพอสมควร ส่วนใหญ่เป็นลูกหลานของคนในชุมชน การเรียนการสอนก็เหมือนโรงเรียนทั่วไปครับ” เขาได้รับหน้าที่ให้คอยตามดูแลตะวันฉายอ