บททั้งหมดของ หักใจรัก : บทที่ 1 - บทที่ 10

“นี่มัน..” นายแพทย์ภวินท์หยิบรูปที่ถูกถ่ายจากกล้อง โพลารอยด์ที่หล่นจากหนังสือตกสู่พื้นขึ้นมาถือไว้ในมือ เมื่อเห็นว่าเป็นรูปคู่ของตนกับใคร เรื่องราวเก่าๆ ในวันวานก็พลันผุดพรายขึ้นมาในห้วงความทรงจำทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะที่สองกายกระทบกัน เสียงครวญครางที่เล็ดลอดออกจากริมฝีปาก ‘ของเล่นชิ้นใหม่’ ของนายแพทย์ภวินท์ สร้างความพึงพอใจให้ชายหนุ่มไม่น้อย เขาสบตากับเจ้าของร่างอวบอั๋นใต้อาณัติแล้วโน้มใบหน้าลงไปจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนและใช้นิ้วเกลี่ยคราบน้ำตาที่อาบสองแก้มนวล‘เจ็บไหม’เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามคนใต้ร่างพราวจันทร์พยักหน้าเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่มีสิ่งแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามาในร่างกาย ทว่าต่อให้เจ็บแค่ไหน เธอก็ทนได้ เพื่อ ‘คนรัก’ ฝ่ามือร้อนผ่าวด้วยพิษใคร่ลูบไล้ลำคอระหงแล้วกล่าวกับเจ้าของมันด้วยสุ้มเสียงอ่อนโยน ‘พี่สัญญาว่าจะพยายามทำเบาๆ จะทะนุถนอมพราวให้มากที่สุด’ริมฝีปากบางหยักโค้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อนายแพทย์ภวินท์เหลือบเห็นเลือดสีแดงสดที่เปรอะเปื้อนผ้าปูเตียง แม้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ขึ้นเตียงกับสาวบริสุทธิ์ แต่เป็นครั้งแรกที่ได้ร่วมหลับนอนกับคนที่มีความรู้สึกดีผสมปนเจืออ

นายแพทย์ภวินท์ยืนมองบ้านสภาพกลางเก่ากลางใหม่ที่ได้ข้อมูลจากเพื่อนสนิทว่าเป็นบ้านที่พราวจันทร์เช่าอาศัยอยู่กับลูกชายด้วยหัวใจที่หดหู่“คงจะลำบากมากเลยสินะ”เดิมทีพื้นฐานครอบครัวของพราวจันทร์ก็ค่อนข้างขัดสน แม้พ่อของเธอเป็นข้าราชการก็จริง ทว่าหนี้สินที่เกิดจากการที่ท่านกู้ยืมมาลงทุนทำบ้านจัดสรรแล้วเจ๊งไม่เป็นท่านั้น ทำให้ครอบครัวลำบากถึงขนาดที่ว่าไม่มีเงินที่จะส่งเสียให้หญิงสาวเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย เธอจึงต้องทำงานเพื่อส่งตัวเองเรียนและจากที่จิตภัทราเล่าให้ฟัง พราวจันทร์ต้องออกจากมหาวิทยาลัยกะทันหันเพราะเธอท้อง และในปีเดียวกัน ผู้เป็นพ่อก็จากไปด้วยโรคหัวใจ บ้านที่เคยอยู่อาศัยก็ถูกธนาคารขายทอดตลาดเพื่อชดใช้หนี้สิน เธอกับแม่จึงต้องระเหเร่ร่อนออกมาหาบ้านเช่าอยู่ หลังจากนั้นเพียงไม่กี่เดือนก่อนที่พราวจันทร์จะคลอดลูก ผู้เป็นแม่ก็มาจากไปอีกคนยิ่งได้รู้ความเป็นไปของชีวิตหญิงสาว เขายิ่งรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนทำไว้ หากว่าในอดีตเขาไม่รักสนุกจนไม่สนถูกผิด พราวจันทร์ก็ไม่เป็นเช่นนี้ เธอคงไม่ลำบากและตอนนี้คงเป็นผู้หญิงวัยทำงานที่มีอนาคตสดใส“พี่ขอโทษนะพราว” เขาพูดกับตัวแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ภวินท์ขยับเข้าไปใกล้หญิงสาวร่างเล็กแล้วมองสบตากับเจ้าหล่อน “ความต้องการของพราวคือไม่ให้พี่มายุ่งกับลูก แต่พี่ให้ไม่ได้ เพราะลูกเป็นลูกของพี่ อย่าบังคับให้พี่ต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำเลยนะพราว” ในเมื่อคุยกันดีๆ ไม่รู้เรื่อง เขาก็จำเป็นต้องใช้ไม้แข็งกับพราวจันทร์ ลำพังตัวเธอเองยังไม่รู้ว่าจะเลี้ยงรอดหรือเปล่า แล้วยังคิดจะพาลูกไปลำบากด้วยอีก ไม่มีทางที่เขาจะยอมดวงตาสีน้ำตาลวาวโรจน์ทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น “พี่จะทำอะไร!” เธอโกรธจนตัวสั่น มือทั้งสองข้างกำแน่นจนปลายเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ“ทำในสิ่งที่ต้องทำ เรื่องพราวพี่ยอมรับว่าพี่ผิด แต่เรื่องลูก ถ้าตอนนั้นพี่รู้ แน่นอนว่าพี่ไม่มีทางปัดความรับผิดชอบ ถ้าพราวเลี้ยงลูกคนเดียวได้โดยที่ลูกไม่ลำบาก พี่จะไม่ว่าอะไรสักคำ แต่นี่..” เขาใช้มือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ “บ้านจะพังทับหัวตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วดูสภาพพราวสิ ที่พูดนี่ไม่ใช่เพราะดูถูกนะ แต่พูดเรื่องจริง การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งให้เติบโตไปอย่างมีคุณภาพมันต้องใช้เงิน หรือพราวอยากให้ลูกโตขึ้นมาแบบอดๆ อยากๆ โตตามมีตามเกิดงั้นเหรอ”หญิงสาวโกรธจนแทบอยากจะวิ่งไปเอาปังตอในครัวมาสับหัวพ่อของลูก

‘อย่าทำอะไรพี่กันต์ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าหนูไม่เตือน!’ สำหรับภวินท์แล้ว คำขู่จากปากพราวจันทร์ไม่ต่างจากลมที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไร้ความหมาย.. ‘พี่ให้เวลาเธอหนึ่งชั่วโมง ถ้าไม่มาก็รอไปเจอแฟนเธอที่ไอซียูได้เลย’เสียงกันต์ที่ร้องโหยหวนเพราะความเจ็บปวด บีบหัวใจพราวจันทร์จนหญิงสาวแทบทานทนไม่ไหว‘หนูจะไป อย่าทำอะไรพี่กันต์’หลังวางสายจากภวินท์ พราวจันทร์ก็รีบเปลี่ยนชุดแล้วเรียกแท็กซี่เพื่อไปที่ผับทันที โดยได้ไหว้วานนงลักษณ์ เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานหลายปีซึ่งเช่าบ้านห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยเมตรให้มานอนเป็นเพื่อนเด็กชายตะวันฉายเจ้าของร่างอรชรหยุดยืนอยู่หน้าผับ พราวจันทร์มองเข้าไปด้านในด้วยแววตาโกรธแค้น สองมือน้อยกำเข้าหากันเมื่อนึกถึงคนที่ทำให้เธอต้องออกมาที่นี่ในคืนนี้“คุณผู้หญิงมีอะไรให้พวกเราช่วยหรือเปล่าครับ” การ์ดที่ยืนเฝ้าหน้าผับเอ่ยถามพราวจันทร์พลางมองสำรวจหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาไม่แน่ใจนักว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตนนั้นใช่นักท่องราตรีหรือไม่ เพราะการแต่งตัวของเจ้าหล่อนค่อนข้างแปลกกว่าลูกค้าคนอื่นที่มาเยือนผับแห่งนี้“ฉันมาพบคนที่ชื่อภวินท์”การ์ดทั้งสองคนหันมองหน้ากันเม

โง่เง่าสิ้นดี!“ปล่อยพี่กันต์ไป แล้วพี่จะให้หนูทำอะไร หนูยอมทุกอย่าง” เธอปาดน้ำตาแล้วพูดกับเขาอีกครั้ง“แน่ใจเหรอว่ายอมทำทุกอย่าง ถ้าอย่างนั้นพี่จะขอแลกไอ้บ้านั่นกับลูก เธอจะยอมไหม”ยกเว้นเรื่องนี้“แน่นอนว่าหนูไม่ยอม” แววตาของพราวจันทร์วาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้งเมื่อภวินท์ใช้กันต์มาต่อรองเรื่องตะวันฉาย “ต่อให้พี่ฆ่าหนูตาย หนูก็ไม่มีวันยอมให้ลูกไปอยู่กับคนอย่างพี่เด็ดขาด เป็นหมอซะเปล่า แต่นิสัยอย่างกับมาเฟีย”หมอมาเฟียได้ยินเช่นนั้นก็ลอบยิ้ม อย่างน้อยพราวจันทร์ก็พิสูจน์แล้วว่าเธอไม่ได้รักผู้ชายมากกว่าลูกในไส้ เพียงเท่านี้ที่เขาต้องการ“ถ้าอย่างนั้นเซ็นสัญญานี่ซะ” เขาปล่อยพราวจันทร์ให้เป็นอิสระแล้วหยิบสัญญาที่วางอยู่ไม่ไกลซึ่งพึ่งให้ทนายร่างขึ้นมาไปตรงหน้าเธอ “อ่านให้ละเอียด แล้วก็คิดดีๆ ว่ายินยอมไหม ถ้าเธอยอม พี่จะปล่อยให้ไอ้บ้านั่นไป แต่ถ้าไม่ พี่จะซ้อมมันจนใกล้ตายแล้วค่อยส่งกลับบ้านไปให้เธอ”พราวจันทร์รับสัญญามาอ่าน เธออ่านละเอียดประมาณสองรอบได้ ยิ่งอ่านก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าภวินท์ทำเช่นนี้ทำไม“จันทร์ถึงศุกร์ไปเรียน เสาร์อาทิตย์ทำงานที่คลินิกตั้งแต่ห้าโมงถึงสองทุ่ม โดยได้รับค่าจ้างเดือนละห