Todos los capítulos de หักใจรัก : Capítulo 31 - Capítulo 40

พลันสองเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าก็หยุดชะงัก ภวินท์หันไปมองแม่ของลูกที่กำลังมองมายังเขาเช่นเดียวกัน “เสียใจด้วยนะพราว เรายังต้องอยู่ด้วยกันอีกหลายปี”ริมฝีปากอวบอิ่มเหยียดยิ้ม “หนูจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เรื่องทุกอย่างจบเร็วที่สุด หนูจะไม่มีวันยอมทนอยู่กับพี่นานเป็นปีๆ แน่นอน”“อยากทำอะไรก็ทำไป แต่พราวจำเอาไว้นะ พี่เองก็จะไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆ เหมือนกัน!”เพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ การจราจรในเมืองกรุงจึงไม่ติดขัดนัก พราวจันทร์ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เดินทางจากบ้านมาถึงคลินิกศัลยกรรมที่เจ้าหล่อนทำงาน แม้เมื่อวานจะมีปากเสียงกับเจ้าของคลินิก กระนั้นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะลาหยุด เธอไม่มีความจำเป็นต้องหลบหน้าผู้ชายคนนั้น“สวัสดีค่ะ” พราวจันทร์ยกมือไหว้ผู้จัดการคลินิกและพี่ๆ พนักงานคนอื่นที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ผู้จัดการรับไหว้แล้วยิ้มให้เธอ“ทำไมวันนี้มาเร็วจัง มาถึงก่อนเวลาทำงานตั้งเกือบชั่วโมง ขยันนะเราเนี่ย”“ออกจากบ้านเวลาเดิมเลยค่า แต่ว่าวันนี้รถไม่ติดเลยถึงไวหน่อย”พราวจันทร์เป็นคนมีความรับผิดชอบ ขยันทำงาน ไม่เอาเปรียบใคร แถมยังชอบช่วยเหลือเพื่อนร่วมงานคนอื่นยามที่ตนว่าง นั่นจึงทำให้คนใ

“พี่อยากพล่ามอะไรก็พล่ามไปเถอะค่ะ เพราะหนูไม่สนใจอยู่แล้ว” เธอเบือนหน้าหลบสายตาภวินท์ ไม่ใช่เพราะกลัวหวั่นไหว แต่สะอิดสะเอียนกับแววตาเจ้าชู้ของชายหนุ่มยามที่เขาทอดมองเธอ“ทำไมต้องทำท่าเหมือนเกลียดกันขนาดนั้นด้วย ไหนๆ เราก็มีลูกด้วยกันแล้ว ทำไมไม่หันหน้ามาคุยกัน ตกลงกันดีๆ พี่อยากดูแลพราวกับลูกนะ” เมื่อคืนเราสองคนต่างร้อนเป็นไฟ แต่ในยามนี้เราสองคนต่างก็เย็นลง เขาคิดว่าน่าจะคุยกันได้ตอนที่เธอแกะกระดุมโชว์เนื้อหนังให้ภวินท์เห็น เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบที่เกิดขึ้นจึงทำอะไรสิ้นคิดลงไป แต่ยามนี้ถ้าเขาอยากเห็นผิวเนื้อใต้ร่มผ้าเธออีกก็ฆ่าเธอให้ตายก่อนเถอะ “ดูแลแบบไหนเหรอคะ แบบที่ซื้อบ้านซื้อรถให้ มาหาลูกบ้างตอนนึกขึ้นได้ว่าตะวันฉายเป็นลูกของพี่ หรือตอนที่อยากมีอะไรกับหนู แบบนั้นน่ะเหรอคะ” เรียวปากอิ่มเหยียดยิ้มเมื่อหันมองพ่อของลูกแล้วเขายืนนิ่งไม่ปฏิเสธสิ่งที่เธอพูดออกไป“แล้วพราวต้องการแบบไหน”“สิ่งเดียวที่หนูต้องการคือเราสองคนต่างคนต่างอยู่ แต่ก็รู้ว่าตอนนี้เป็นไปไม่ได้ เพราะหนูเป็นหนี้พี่ตั้งห้าแสน แต่สาบานเลยว่าหนูจะหามาคืนให้พี่เร็วที่สุด เพื่อที่หนูจะได้ไปให้พ้นๆ จากหน้าพี่ซะที ไม่ต้องมา

‘ขยะ’ นิยามของเธอในสายตาภวินท์แต่สำหรับเธอ เขาก็ไม่ต่างจาก ‘ขยะเปียก’ เน่าๆ ให้นอนกับเขา ยอมขายตัวให้ผู้ชายคนอื่นดีกว่า เพราะอย่างน้อยเธอก็ทำการค้าด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่เพราะถูกใครบังคับดวงหน้าหวานปานน้ำผึ้งเดือนหน้าค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา พราวจันทร์มองสบตาพ่อของลูก “ผิดแล้วล่ะค่ะ หนูไม่ใช่คนที่ไม่มีอะไร หนูมีร่างกาย ร่างกายที่ผู้ชายอย่างพี่อยากได้ แต่เสียใจด้วยนะคะ ถ้าวันหนึ่งหนูต้องใช้ร่างกายนี้เพื่อแลกเงิน ลูกค้าของหนูจะไม่ใช่พี่”หญิงสาวรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ส่วนเว้าส่วนโค้งราวนาฬิกาทราย เอวเล็กคอดกิ่วรับกับสะโพกกลมกลึง หน้าอกอวบอิ่มเต่งตึงเกินกว่าขนาดตัว ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มวาวฉ่ำราวกับน้ำในบ่อยามน้ำต้องแสงแดดจ้า ซึ่งแน่นอนว่าองค์ประกอบที่กล่าวมาล้วนแล้วแต่ดึงดูดมนุษย์เพศผู้ได้ทั้งนั้น“พราว!” เขาไม่คิดเลยว่าจะได้ยินแม่ของลูกพูดเช่นนี้ออกมา“เราเสียเวลาพูดเรื่องเดิมๆ กันเลยค่ะ หนูว่าเราไปทำงานกันดีกว่า รีบทำ รีบเสร็จ หนูจะได้มีเวลาคิดว่าจะหาเงินห้าแสนภายในระยะเวลาหกเดือนยังไงดี ทำขนมขายหรือ.. ขายตัว แต่ไม่ต้องขอซื้อนะคะ เพราะหนูไม่ขายให้พี่” เธอมองภวินท์แล้วเหยีย

แค่เห็นสายตากรุ้มกริ่มทอประกายของเพื่อน นายแพทย์ภวินท์ก็รู้แล้วล่ะว่าวันนี้จะได้รู้จัก ‘ผู้หญิงเกรดพรีเมียม’“เออน่ะสิ เธอชื่อคุณดาว พ่อเป็นผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนเชียวนะเว้ย แล้วไม่ได้มีสาขาแค่ในไทยนะครับ โซนยุโรปก็มี ส่วนแม่เป็นลูกสาวคนเดียวของผู้ดีเก่า นามสกุลใหญ่โต เป็นไฮโซอันดับต้นๆ ของเมืองไทยเหมือนครอบครัวแกนั่นแหละ ตอนนี้คุณดาวเป็นรองผู้บริหารโรงพยาบาล เธอดูแลสาขาที่ไทย ฉันเคยเจอเธอหลายครั้งที่มหา’ ลัยนี่แหละ เธอมาหาน้าที่เป็นอาจารย์หมอที่คณะ อาจารย์ชบาน่ะ”ยอมรับว่าโปรไฟล์ของผู้หญิงที่ชื่อดาวอะไรนั่นน่าสนใจไม่น้อย แต่มีบางอย่างที่เขานึกสงสัย “ดีขนาดนี้ ทำไมแกไม่จีบเองวะ” แค่เห็นสายตาเจมี่ก็รู้แล้วว่าไอ้หมอนี่คลั่งผู้หญิงที่ชื่อดาวมากแค่ไหน“ก็อยากจีบอยู่หรอก แต่แกก็รู้นี่ว่าแม่ฉันดุแค่ไหน” นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดพูดพลางทำหน้าสยดสยองเห็นเช่นนั้นแล้วภวินท์ก็อดขำไม่ได้ แน่นอนว่าเขารู้ว่า ‘แม่’ คนที่สองของเจมี่โหดขนาดไหน โหดเสียจนคนที่เคยเป็นเพลย์บอยตัวพ่อต้องหยุดเจ้าชู้ ไม่เช่นนั้นชีวิตอาจมอดม้วยมรณาได้ เพราะถูก ‘เมีย’ ที่เปรียบดัง ‘แม่คนที่สอง’ ซึ่งเป็นเจ๊เจ้าของเขียงหมูกระทืบตา

เพียงแค่เห็นแววตาก็รู้ทันทีว่าสกาวเดือนกำลังคิดอะไรและรู้สึกเช่นไรอยู่ คงไม่แคล้วเป็นเรื่องลูกชายที่ถูกพรากไปจากอก เรื่องราวสะเทือนใจที่เกิดขึ้นกับพี่สาว แม้ผันผ่านมานานสักแค่ไหน แต่รินลดาก็ไม่เคยลืม ความแค้นยังคงฝังอยู่ในใจของคนเป็นน้องจวบจนทุกวันนี้ กระนั้นก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากประคับประคองจิตใจผู้เป็นพี่ และหลบซ่อนอยู่ในมุมเล็กๆ เพื่อไม่ให้ภรรยาเอกของอดีตสามีสกาวเดือนตามหาเจอ เปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนนามสกุล เพื่อหนีให้พ้นจากกาญจนา เพราะครั้งหนึ่งสกาวเดือนเกือบตายเพราะคนที่ผู้หญิงคนนั้นส่งมาทำร้ายบ้านของสกาวเดือนตั้งอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรซึ่งเป็นโครงการขนาดกลาง มีบ้านประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบหลังคาเรือน ภายในหมู่บ้านเงียบสงบ ผู้คนไม่พลุกพล่าน ภายในหมู่บ้านมีร้านค้าขายของชำอยู่สองร้าน ตั้งห่างกันประมาณห้าร้อยเมตร พราวจันทร์เห็นบรรยากาศในหมู่บ้านแล้วชอบนัก เจ้าหล่อนแอบคิดว่าคงจะดีหากมีเงินซื้อสักหลังให้ตะวันฉายอยู่อาศัย แต่ความฝันก็พลันหายวับไปเมื่อคิดได้ว่ายามนี้ตนมีหนี้ที่ต้องชดใช้ให้ภวินท์จำนวนห้าแสนบาท“ป้ารับจัดเบรกตามหน่วยงานแล้วก็ตามงานต่างๆ แต่ป้าไม่ได้ทำขนมเองหรอกนะ สั่งจากร้านเจ้าประจำข