Todos los capítulos de หักใจรัก : Capítulo 51 - Capítulo 60

แต่สิ่งที่พราวจันทร์แอบภาวนาในใจก็ไม่เป็นผล ภวินท์เดินตามหลังเธอมาติดๆ คราแรกเขาทิ้งระยะห่างจากเธอพอสมควร คงเพราะกลัวพนักงานที่คลินิกรู้ว่าเขาตามเธอมา แต่พอได้สักระยะ ชายหนุ่มก็เดินมาขนาบข้างเธอ“เดี๋ยวพี่ไปส่ง พี่ผ่านแถวบ้านพราวพอดี”“หนูขอปฏิเสธได้ไหม”ภวินท์ส่ายหน้า “ไม่ได้ ให้พี่ไปส่งเถอะน่า ในฐานะพี่ชายที่หวังดีกับน้องสาว พี่ไม่อยากให้พราวกลับคนเดียว ทางเข้าบ้านพราวเปลี่ยว พี่เป็นห่วง”“เฮ้อ.. ก็พึ่งคุยกันไปสองชั่วโมงที่แล้วนี่เองว่าพี่จะไม่ล้ำเส้นหนู” หญิงสาวถอนหายใจออกมาด้วยความระอา“เรื่องอื่นพี่จะไม่ยุ่ง แต่เรื่องความปลอดภัยของพราว พี่ปล่อยผ่านไม่ได้จริงๆ ให้พี่ไปส่งนะ ขอให้พี่ได้เห็นกับตาว่าพราวถึงบ้านปลอดภัย พี่ขอแค่นั้น” เขาส่งสายตาอ้อนวอนหญิงสาว “นะพราว ให้พี่ไปส่งนะ กลับคนเดียวมันอันตราย พี่เป็นห่วง”หญิงสาวมองพ่อของลูก เธอครุ่นคิดอยู่เพียงครู่ก่อนจะพยักหน้า เพราะรู้ดีว่าต่อให้ปฏิเสธไป ภวินท์ก็จะหาทางไปส่งเธอที่บ้านจนได้อยู่ดี และที่สำคัญ วันนี้เธอล้าจนแทบไม่มีแรงจะอ้าปากพูดแล้ว “ก็ได้ค่ะ”เรียวปากบางคลี่ยิ้มกว้างอย่างคนสมใจ “รถพี่จอดอยู่ทางนู้น” เขาชี้ไปที่รถยนต์ของตนเ

“ป้าไจเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” พราวจันทร์ที่นั่งเบาะข้างคนขับเอ่ยถามสกาวเดือนเมื่อเห็นว่าสีหน้าหญิงวัยกลางคนไม่สู้ดีนัก“เปล่าหรอกจ้ะ ป้าแค่เห็นตะวันแล้วนึกถึงเด็กคนหนึ่งที่ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว” นางเช็ดน้ำใสที่ไหลรินปริ่มขอบตาเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อหลายสิบปีก่อน “ตะวันทำให้ป้านึกถึงลูกชาย ป้ามีลูกชายคนหนึ่ง แต่ป้าถูกใส่ร้ายว่ามีชู้ พ่อของลูกป้าเลยไล่ป้าออกจากบ้าน ส่วนลูกชายป้า พ่อเขาบอกว่าจะเลี้ยงเอง ป้าพยายามอยู่หลายครั้งเพื่อที่ไปแย่งลูกกลับมา ทำทุกวิถีทางเพราะอยากเอาลูกมาเลี้ยง แต่ป้าก็ทำไม่สำเร็จ” และถูกทำร้ายเกือบตายจนรินลดาต้องพาหนีหัวซุกหัวซุนเข้าใจความรู้สึกของสกาวเดือนดีว่าเป็นเช่นไร แม้ภวินท์จะออกปากว่าให้เธอเป็นฝ่ายดูแลลูกชาย แต่ในใจลึกๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากลัวเหลือเกินว่าชายหนุ่มจะกลับคำพูด“ถึงแม้ว่าคุณป้าจะไม่ได้มีโอกาสเลี้ยงดูลูกชาย แต่หนูเชื่อนะคะว่าลูกชายของคุณป้าต้องรับรู้ได้ว่าแม่ของเขารักเขามากแค่ไหน” เธอเอื้อมมือไปวางบนมือของสกาวเดือนเพื่อส่งผ่านกำลังใจ“ขอบใจมากนะหนูพราว”หลังกลับจากบ้านสกาวเดือน พราวจันทร์ก็ให้ลูกชายไปอาบน้ำเตรียมเข้านอน ส่วนเจ้าหล่อนเตรียมของไว้ทำ

คนมักพูดกันว่า ‘สายตาหลอกกันไม่ได้’ แต่เขาไม่เชื่อ เพราะสิ่งที่นรินทรกำลังเห็นตอนนี้ หาใช่ความรู้สึกที่แท้จริงที่เขามีต่อหล่อนไม่ “ก็คุณดาวน่ารักนี่ครับ”“ชมกันแบบนี้ ดาวจะไปต่อยังไงคะเนี่ย” เธอมั่นใจเสมอมาว่าตัวเองเป็นผู้หญิงเก่ง สามารถควบคุมทุกอย่างได้แค่ใช้ปลายนิ้วชี้ แต่ทำไมถึงได้แพ้ทางให้ภวินท์ง่ายดายเพียงนี้เล่า“ก็ไปต่อ.. กับผมไงครับ” เขาพูดพลางส่งยิ้มหวานละมุนให้นรินทรแล้วยกแก้วไวน์ไปตรงหน้าหล่อน “แด่การไปต่อของเราครับ”นรินทรยกแก้วไวน์ตัวเองแตะเบาๆ กับแก้วของภวินท์ “แด่ความสัมพันธ์ของเราค่ะหมอ”พราวจันทร์หันมองนาฬิกาที่ติดอยู่บนผนังแล้วนึกแปลกใจว่าทำไมภวินท์ถึงได้โทร. มาเวลานี้ เธอชั่งใจอยู่หลายวินาทีว่าจะกดรับสายดีหรือไม่ จนสายเรียกเข้าครั้งแรกเงียบไป และมีสายที่สองเข้ามาในระยะเวลาห่างกันเพียงครู่เดียว‘นี่มันตีสามแล้วนะพี่พอร์ช โทร. มาทำไมเนี่ย’‘ออกมาหาหน่อย พี่อยู่หน้าบ้าน’คิ้วเรียวโก่งขมวดมุ่นเข้าหากันเมื่อได้ยินเช่นนั้น ‘ตอนนี้เนี่ยนะ?’‘อื้อ พี่ไม่รู้ว่าจะไปไหนอ้ะ ขับรถมาเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็มาถึงหน้าบ้านพราวแล้ว เห็นไฟเปิดอยู่เลยลองโทร. หา’น้ำเสียงของภวินท์ฟังดูแล้ว

“ไม่มีทางค่ะ หนูแค่รำคาญลูกตาเวลาพี่ส่งสายตาหวานมาให้หนู มันเหมือนพวกตาแก่หัวงูตอนมองผู้หญิง”ตาแก่หัวงู?“พี่ยังไม่แก่โว้ย กำลังหนุ่มเต็มที่ต่างหาก หัวยังไม่หงอก หน้าก็ตึงเปรี๊ยะ”“จะไม่ตึงได้ไง หนูเห็นพี่นั่งจิ้มหน้าตัวเองอยู่บ่อยๆ ทั้งโบท็อก ฟิลเลอร์ แล้วก็อะไรต่อมิอะไรอีกหลายอย่าง ไม่ตึงก็บ้าแล้ว”เขาเป็นหมอศัลยกรรม ก็ต้องทำให้ตัวเองดูดีก่อนที่จะไปทำให้คนอื่น ถ้าคนเป็นหมอทั้งเหี่ยวทั้งโทรม แล้วลูกค้าที่ไหนอยากจะมาทำสวยด้วยเล่า “ใครบ้างล่ะจะอยากแก่ ไว้ต่อไปพราวอายุมากขึ้นแล้วจะเข้าใจว่าทำไมพี่ถึงชอบนั่งจิ้มหน้าตัวเอง”“ไม่มีใครอยากแก่หรอกค่ะ แต่สังขารเป็นสิ่งไม่เที่ยง เป็นสิ่งที่ร่วงเลยตามกาลเวลา หากเราทำใจย่อมรับกับความเปลี่ยนแปลงและสิ่งที่เป็น ณ ปัจจุบันได้ เราก็จะไม่ทุกข์”“สาธุ~” ภวินท์ยกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว “วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริงๆ ได้ฟังเทศน์แต่เช้าเลย”พราวจันทร์มองค้อนพ่อของลูก “แล้วจะเทศน์ให้ฟังบ่อยๆ นะคะ เผื่อจิตใจจะได้ดีขึ้นบ้าง”“นี่ไม่ได้หลอกด่าพี่อยู่ใช่ไหม”“ฮ่าๆ เปล่าซะหน่อย” หญิงสาวหัวเราะพลางอมยิ้มเสียงฝีเท้าน้อยๆ ที่ดังตึงตังเรียกให้พราวจันทร์และภวินท์หันไปมอง

คนที่กำลังนอนหลับฝันดีมีอันต้องสะดุ้งตื่นเมื่อถูกใครบางคนสะกิด“พี่พอร์ชตื่นได้แล้วค่ะ อีกครึ่งชั่วโมงหนูจะไปทำงานแล้วนะ” เธอเผื่อเวลาไว้ให้ภวินท์เตรียมตัวออกจากบ้านครึ่งชั่วโมง เผื่อว่าชายหนุ่มอยากจะอาบน้ำหรือทำธุระส่วนตัวอย่างอื่นภวินท์งัวเงียลุกขึ้นมา เขาถึงกับต้องขยี้ตาอีกครั้งเพื่อให้มองเห็นได้ชัดเจนขึ้น “ว้าว! โคตรสวยเลยพราว”“บูทตั้งอยู่กลางห้างฯ ไม่มีที่ให้แต่งตัวแต่งหน้า หนูเลยต้องเตรียมพร้อมไปจากที่บ้าน แต่ชุดนี่หนูไม่ได้ซื้อเองหรอกนะ ยืมเขามา” เธอเล่าให้ภวินท์ฟังอย่างไม่อาย“แล้วทำไมไม่ซื้อติดตู้ไว้สักชุดสองชุดล่ะ เผื่อเอาไว้ใส่ทำงาน”“ไม่เอาหรอกค่ะ เสียดายตังค์ เก็บตังค์ไว้ให้ลูกกินข้าวดีกว่า”พลันความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวนายแพทย์ภวินท์ “วันนี้ทำงานถึงกี่โมง”“บ่ายสองค่ะ”“ลูกเลิกเรียนบ่ายสามครึ่งใช่ไหม งั้นหลังจากพราวทำงานเสร็จ เราไปรับลูกด้วยกันนะ พี่จะพาไปกินข้าวนอกบ้าน” พราวจันทร์กำลังจะอ้าปาก คงไม่พ้นจะปฏิเสธเขา “อ้ะๆ อย่าคิดปฏิเสธเชียวนะ นึกถึงลูกให้มากๆ คิดดูสิพราวว่าลูกจะมีความสุขแค่ไหนถ้าได้ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง”ปากที่อ้าได้ครึ่งหนึ่งของความกว้างทั้งหมดเพื่อเ