Todos los capítulos de หักใจรัก : Capítulo 21 - Capítulo 30

ด้วยรู้ดีว่าหลายปีมานี้สองแม่ลูกมีชีวิตที่ลำบากเพียงใด เมื่อมีโอกาสดีๆ เข้ามา นงลักษณ์จึงอยากให้พราวจันทร์คว้าเอาไว้ อย่างน้อยตะวันฉายก็จะได้สุขสบายกว่าที่เป็นอยู่“อย่าคิดเป็นตุเป็นตะขนาดนั้นเลยนาง เขาไม่ได้คิดอะไรกับฉัน ที่สำคัญตอนนี้ฉันยังไม่เปิดใจให้ผู้ชายคนไหนทั้งนั้น ฉันมีแค่ผู้ชายที่ชื่อตะวันคนเดียวก็พอแล้ว” เธอพูดกลั้วหัวเราะเพราะนึกขันความคิดเพื่อน รู้หรอกว่านงลักษณ์หวังดีกับตนและตะวันฉาย แต่เรื่องของเธอกับภวินท์ไม่มีทางเป็นไปได้ เขาไม่มีวันชอบเธอ และเธอเองก็เข็ดขยาดเหลือเกินกับคำว่าความรัก โดยเฉพาะความรักจอมปลอมจากผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูก“จ้ะ! ไม่คิดก็ไม่คิด แล้วอย่าให้ฉันเห็นนะว่าแกกับเจ้านายที่เดินตามแกต้อยๆ ได้กัน ฉันจะล้อยันเจ้าตะวันบวชเลยคอยดู”“แกไม่ได้ล้อฉันแน่นอน เพราะมันจะไม่มีวันนั้น ฉันว่าแกเลิกสนใจเรื่องของฉันแล้วรีบกลับบ้านไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าไม่ใช่เหรอ”“จ้า กลับก็ได้จ้า” เธอมองเพื่อนแล้วยิ้มล้อเลียน“ไม่ต้องมายิ้มแบบนั้นเลยนะนาง ฉันกับอีตานั่นไม่ได้มีอะไรในกอไผ่จริงๆ ”นงลักษณ์ยกมือขึ้นปิดปากแล้วทำตาโต “อู้ฮู!เรียกเจ้านายตัวเ

“แม่ของตะวันทำงานหนักขนาดนั้นเลยเหรอครับ” เขาไม่เคยถามรายละเอียดเรื่องงานกับพราวจันทร์ รู้เพียงแค่ว่าอาชีพหลักที่เธอหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตัวเองกับลูกคือการทำขนมขาย แต่รายละเอียดอื่นๆ เขาไม่รู้ กระนั้นถึงถามไป หญิงสาวก็คงไม่ยอมบอกแน่ว่าลำบากแค่ไหน เพราะกลัวว่าเขาจะใช้มันเป็นข้ออ้างเพื่อพรากลูกมาจากอกเธอตะวันฉายพยักหน้าหงึกๆ “หนักมากครับ แม่ตื่นมาทำขนมส่งให้ร้านตั้งแต่ตีสาม ตอนเช้าพักแป๊บเดียวเพื่อมาส่งตะวันที่โรงเรียน แล้วก็กลับไปทำต่อ น้านางเล่าให้ฟังว่ากว่าแม่จะทำเสร็จก็สายๆ ตะวันเลยพยายามประหยัดเพราะไม่อยากให้แม่ทำงานหนักครับ”“ตะวันเป็นเด็กดีมาก งั้นต่อไปถ้าตะวันอยากกินอะไรหรืออยากได้อะไรก็บอกลุงนะครับ ลุงจะซื้อให้ ให้เพื่อนๆ ของตะวันด้วย” ภวินท์แอบเช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าเพราะสงสารชีวิตพราวจันทร์กับลูกชาย และรู้สึกผิดกับสองแม่ลูกที่ไม่ได้ดูแลทั้งคู่ให้ดี“แต่แม่สอนตะวันว่าไม่ให้รับของจากคนแปลกหน้า”ดวงตาใสแป๋วฉายแววลำบากใจ เมื่อภวินท์เห็นเช่นนั้นแล้วอดนึกถึงใครบางคนไม่ได้‘เหมือนกันจริงๆ แม่ลูกคู่นี้’รอยยิ้มขบขันระคนเอ็นดูพลันผุดพรายขึ้นบนใบหน้าคมคร้ามของนายแพทย์หนุ่ม เขาเอื้อมมื

อายุสามสิบเจ็ดปี แน่นอนว่าย่อมมากทั้ง ‘ประสบการณ์’ และ ‘ประสบกาม’ ผ่านผู้หญิงมาเยอะพอประมาณจนช่ำชองในเรื่องอย่างว่า บางคนก็ลืมเลือนจนถูกลบหายไปจากความทรงจำ บางคนก็พอจำเรื่องราวได้บ้าง ทว่าไม่มีใครเด่นชัดเท่าผู้หญิงตรงหน้าเขาตอนนี้ แม้กระทั่งอดีตภรรยาที่ใช้ชีวิตคู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี แต่พอหย่าขาด ศรารินทร์ก็ไม่ต่างกับตายจาก ไม่โหยหา ไม่หวนนึกถึง ราวกับครั้งหนึ่งไม่เคยได้อยู่ร่วมกันในฐานะสามีภรรยา“ไม่เหมือนยังไงเหรอคะ?” หวังว่าจะไม่เหมือนในเรื่องดีนะภวินท์อมยิ้ม “ก็..” พราวจันทร์เป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาต้องจีบก่อนที่จะได้ขึ้นเตียงกับเธอ ต้องใช้ความพยายาม ทั้งคำหวานและการหว่านล้อมกว่าจะได้เธอมาครอบครอง นี่กระมังที่เป็นสาเหตุให้ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยหายไปจากความทรงจำของเขา แม้มีบางคราวที่หลงลืมไปบ้าง กระนั้นก็แวบกลับมาในหัวทุกครั้งยามที่ชีวิตรู้สึกอ้างว้าง เธอเป็นคนที่เขานึกถึงทีไร หัวใจก็คล้ายว่าได้รับการเติมเต็ม แล้วยังเป็นคนแรกตั้งแต่เกิดที่กล้าผลักไสชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมเช่นเขา และเป็นอีกหลายๆ อย่างที่ไม่เหมือนใคร และไม่มีใครเหมือน “ขี้บ่นแล้วก็ชอบทำหน้าบูดตอนอยู่กับพี่

แต่ก่อนไม่มีภวินท์ เธอกับตะวันฉายก็ยังอยู่กันได้ ไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่ต้องมีบ้านหลังใหญ่ กินหรู อยู่สบาย ทุกวันนี้แม้กายไม่ได้สุขสบายมากนัก แต่ทุกครั้งที่ก้าวขาเข้าบ้านเช่ากลางเก่ากลางใหม่ เธอก็สบายใจเหลือล้นแล้ว“หนูบอกพี่หลายรอบแล้วไงว่าเราสองแม่ลูกอยู่กันได้ แต่ถ้าพี่อยากช่วยจริงๆ ก็ช่วยอยู่ห่างๆ หนูเถอะ ถือว่าหนูขอล่ะ” เธอยกมือไหว้ภวินท์ท่วมศีรษะ “อ้ะ หนูไหว้ก็ได้ อย่ามายุ่งกับหนูอีกเลย หนูขอร้อง”“นี่พราวรังเกียจพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ” เงิน หน้าตา ฐานะ หน้าที่การงาน เขามั่นใจเหลือเกินว่าตัวเองไม่มีอะไรบกพร่อง แล้วทำไมพราวจันทร์ต้องผลักไสเขา “หรือว่าพราวยังโกรธพี่เรื่อง.. เรื่องที่พี่แต่งงาน”รอยยิ้มน้อยๆ ถูกแต้มที่ใบหน้าจิ้มลิ้มเมื่อได้ยินภวินท์พูดเช่นนั้น เธอมองพ่อของลูกพลางหวนนึกถึงเรื่องราวของเราสองคนเมื่อครั้งวันวาน แม้กาลเวลาจะผันผ่านไป แต่หัวใจยังเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อเรื่องในวันเก่าผุดพรายขึ้นมา“ถามว่ายังโกรธไหม หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าถามว่าลืมเรื่องที่พี่เคยทำไว้หรือยัง ตอบเลยว่าไม่ และจะไม่มีวันลืมเด็ดขาด พี่ทำให้หนูได้ตะวันมา และต้องสูญเสียหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตไป

“อย่าเลยค่ะ หนูไม่อยากเจ็บอีก ตอนนี้หนูเดินมาไกลเกินกว่าที่จะรู้สึกกับพี่เหมือนเดิมได้อีกแล้ว” เมื่อยามที่รักใคร เธอยกหัวใจให้คนคนนั้นหมดทั้งดวงโดยไม่คิดเผื่อใจ แต่เมื่อยามใดที่หักใจได้แล้ว เธอจะไม่มีวันหวนกลับไปหาคนเดิมอีก “อย่ามายุ่งกับหนูอีกเลยนะคะ ต่างคนต่างอยู่เถอะ”เกลียดขี้หน้ากันขนาดนั้นเชียวหรือ ทีตอนอยู่กับไอ้บาเทนเดอร์นั่น ระริกระรี้ราวกับเป็นคนละคนกับพราวจันทร์ที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ ยิ่งคิดได้เช่นนั้น ไฟโทสะยิ่งโหมลุกแผดเผาความรู้สึกของนายแพทย์หนุ่ม “ตราบใดที่พราวไม่มีเงินห้าแสนมาใช้หนี้คืนให้พี่ พี่ก็จะไม่ไปจากชีวิตพราว แต่พี่มีอีกข้อเสนอหนึ่งให้พราวนะ ถ้าอยากหมดหนี้ไวๆ อยากให้พี่ไสหัวไปจากชีวิตละก็..” เขาเลื่อนสายตาที่เคยสบประสานกับแม่ของลูกลงเลื่อนๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่จุดกึ่งกลางกายเจ้าหล่อน “นอนกับพี่สิ หนึ่งครั้งเท่ากับหนึ่งแสน ห้าแสนก็ห้าครั้ง”เพียะ!ใบหน้าของนายแพทย์ภวินท์หันไปด้านข้างตามแรงตบของพราวจันทร์ เขาใช้นิ้วหัวแม่มือแตะที่มุมปากด้วยว่ารับรู้ได้ถึงรสชาติเค็มๆ และกลิ่นคาวของเลือดพราวจันทร์มองผลงานตัวเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสาแก่ใจ คราแรกเธอคิดว่า