Todos los capítulos de หักใจรัก : Capítulo 41 - Capítulo 50

‘ได้ๆ แต่เร็วหน่อยนะ สักครึ่งชั่วโมงได้ไหม เพราะถ้าน้องพราวไม่สะดวก พี่จะได้หาคนอื่นทัน’พราวจันทร์ใช้ความคิดอย่างหนักว่าพรุ่งนี้จะทำเช่นไรกับชีวิตดี ตะวันฉายเลิกเรียนบ่ายสามโมงครึ่ง ส่วนนงลักษณ์ที่เธอไว้ใจและสามารถไหว้วานให้มาช่วยดูแลลูกชายเธอได้นั้นเลิกงานหกโมงเย็น ซึ่งรวมระยะเวลาเดินทางจากที่ทำงานมาที่บ้านเธอก็ประมาณครึ่งชั่วโมงใช้เวลาไม่นานนัก พราวจันทร์ก็คิดได้ว่าควรทำเช่นไร หญิงสาวปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วต่อสายหานงลักษณ์ รอประมาณสามสิบวินาทีปลายสายก็กดรับ‘นาง พรุ่งนี้ฉันจะรบกวนฝากตะวันกับแกหน่อยได้ไหม’‘ได้สิ แต่ฉันเลิกงานหกโมงเย็นนะ เดินทางอีกสามสิบนาที แกไปรับตะวันที่โรงเรียนใช่ไหม หรือว่ายังไง’ รู้ดีว่าลูกชายของเพื่อนเลิกเรียนบ่ายสามโมงครึ่ง ซึ่งเธอยังไม่เลิกงาน‘ฉันจะวานให้พี่กันต์ไปรับตะวันที่โรงเรียนให้ แล้วระหว่างรอแกก็ให้ตะวันอยู่กับพี่กันต์ แต่พี่กันต์ต้องไปทำงานประมาณทุ่มหรือสองทุ่ม แต่ฉันเลิกงานสองทุ่มน่ะสิ กว่าจะกลับถึงบ้านก็ประมาณสองทุ่มครึ่ง แต่ถ้าแกไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะนาง’ แม้อยากทำงานพริตตี้เพียงใด แต่ถ้าหากนงลักษณ์ไม่สะดวกมาดูแลตะวันฉายให้ เธอก็จำต้องปฏิเสธซ

คนตัวเล็กชาวาบไปทั่วสรรพางค์เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหู เธอหันขวับไปมองเจ้าของเสียงนุ่มทุ้ม “พี่มาได้ไง” สงสัยเธอคงต้องหาเวลาไปทำบุญซะหน่อยแล้ว เพราะช่วงนี้ถูกเจ้ากรรมนายเวรตามจองล้างจองผลาญเหลือเกิน“นี่มันงานมอเตอร์โชว์ พี่มาดูรถคงไม่แปลก แต่พราวสิ ไปไงมาไงถึงได้.. มาเป็นพริตตี้ได้ แล้วมีรถคันไหนแนะนำไหม พี่อยากได้รถใหม่พอดี” เขาพูดพลางไล่สายตามองแม่ของลูกตั้งหัวจรดเท้า ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าวันนี้พราวจันทร์สวยสะดุดตาจริงๆ“รถคันสุดท้ายของบูทพึ่งขายไปเมื่อกี้นี้เอง ตอนนี้ไม่เหลือแล้วค่ะ” เธอเบือนหน้าหลบสายตาภวินท์ที่มองมา ด้วยว่านัยน์ตาสีน้ำหมึกของเขาเจิดจ้าและหวานฉ่ำจนทำให้เธอใจสั่นไหวด้วยว่าผ่านประสบการณ์มามาก ประกอบกับพราวจันทร์ไม่ใช่คนอ่านยาก เขาจึงมองออกว่าเจ้าหล่อนกำลังรู้สึกเช่นไร ชายหนุ่มอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้เห็นปฏิกิริยาแม่ของลูก “น่าเสียดายจัง พริตตี้สวยขนาดนี้ พี่ว่าจะซื้อสักคัน แล้วนี่พราวเลิกงานกี่โมงเหรอ ลูกล่ะอยู่กับใคร”“อีกสิบนาทีก็เลิกแล้วค่ะ หนูให้นางมาอยู่กับตะวันค่ะ”“นาง?”“เป็นเพื่อนหนูเองค่ะ คนนี้แหละที่มาอยู่กับตะวันวันที่หนูไปทำงานที่คลินิกพี่”ได้ยินเช่นนั้นภว

“หนูจำได้ว่าพี่ไม่ชอบเด็ก” หรือเป็นเพราะเหตุผลนี้ ภวินท์และอดีตภรรยาจึงไม่มีลูกด้วยกัน“ใช่ พี่ไม่ชอบเด็ก แต่พอพี่ได้เจอตะวัน พี่ก็เปลี่ยนความคิดทันที ลูกเราทั้งช่างพูดแล้วก็สดใส พราวเชื่อไหม จากที่พี่ไม่อยากมีลูก ตอนนี้พี่อยากมีอีกหลายๆ คนเลยล่ะ” เขาพูดพลางเลื่อนสายตาไปสบประสานกับพราวจันทร์แล้วอมยิ้ม “แต่พี่ยังหาแม่ของลูกไม่ได้เลย ทำไงดีน้า” เขาเป็นคนตรงๆ และตอนนี้บอกได้เต็มปากเลยว่าอยากได้พราวจันทร์มาร่วมเตียงคนเช่นภวินท์ มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าในหัวตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ “หนูเจ็บแล้วจำ พี่ไปหาคนใหม่เถอะ อย่ามาวุ่นวายกับหนูเลย”“ให้โอกาสพี่อีกสักครั้งไม่ได้เหรอ” เขาส่งสายตาออดอ้อนแม่ของลูก“ไม่ได้ค่ะ แค่หนูไม่สาปส่งพี่ก็ดีแค่ไหนแล้วพี่พอร์ช หนูขอล่ะ อย่ามายุ่งกับหนูเลย อยู่ใครอยู่มันเถอะ หนูไม่มีทางกลับไปหาพี่หรอก” เธอปรุงบะหมี่ที่พนักงานพึ่งนำมาเสิร์ฟแล้วตักอาหารเข้าปาก ด้วยอยากรีบรับประทานให้หมดเพื่อที่จะได้ไปให้พ้นๆ จากภวินท์เสียที“แต่ก่อนพราวรักพี่มากไม่ใช่เหรอ”ใช่!แต่นั่นเมื่อก่อน และมันผ่านมาหลายปีแล้ว“เราสองคนหายไปจากชีวิตกันและกันตั้งหกปีแล้วนะพี่พอร์ช พี่ยังคิดอีกเ

ผู้หญิงส่วนมากที่ถูกภวินท์หว่านเสน่ห์ล้วนแล้วแต่หลงกลเขา และหนึ่งในนั้นก็คือนรินทร ตอนนี้หญิงสาวเคลิ้มไปกับมารยาของชายหนุ่มจนถอนตัวไม่ขึ้น สายตาเขาทำให้หล่อนละเมอเพ้อพกไปว่านายแพทย์หนุ่มมีใจให้"ถ้าอยากให้ดาวประทับใจ คืนนี้คุณต้องดื่มเป็นเพื่อนดาวจนผับปิดเลยนะคะ” เธอเอนศีรษะซบบ่ากว้างของภวินท์ แสร้งทำเสมือนมึนเมาแต่มีหรือที่มารยาหญิงของนรินทรจะสามารถตบตาภวินท์ได้ ชายหนุ่มหรี่ตามองหญิงสาวแล้วยกเครื่องดื่มของตนกรอกเข้าปากรวดเดียวหมดแก้วพลางนึกถึงอีกคนที่วันนี้เขาไปส่งเจ้าหล่อนถึงบ้าน ริมฝีปากบางเผลอยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงของพราวจันทร์“ยัยตูดหมึกเอ๊ย!”“หมอว่าอะไรนะคะ?” เมื่อครู่เธอได้ยินไม่ชัดจึงเอ่ยถามอีกรอบ“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่จะถามว่าคุณดาวอยากลองเครื่องดื่มอย่างอื่นเพิ่มอีกไหม” เขาถามพลางมองหญิงสาวตรงหน้า นรินทรสวยมาก เครื่องหน้าเธอราวกับถูกปั้นแต่งมา ทั้งทรวดทรงองค์เอวและกิริยา ล้วนแล้วแต่น่ามองทั้งนั้น“ก็ดีนะคะ วันนี้ดาวก็อยากลองอะไรใหม่ๆ เหมือนกัน”แอลกอฮอล์ที่ไหลแล่นในกายทำให้ภวินท์กับนรินทรคุยกันคล่องคอขึ้น ทั้งคู่นั่งดื่มด้วยกันจนถึงเที่ยงคืนสี่สิบห้านาที กระน

แต่ประโยคที่ออกจากปากพราวจันทร์เมื่อครู่ทำให้ภวินท์ก็นึกถึงเรื่องที่เขาได้ยินพ่อครัวประจำผับพูดกับกันต์เมื่อคืน “พราว พี่ถามอะไรหน่อยสิ”“ถามอะไรเหรอคะ”“พราวคิดยังไงกับผู้ชายที่ชื่อกันต์” หรือว่ายามนี้ในหัวใจพราวจันทร์มีคนอื่นอยู่แล้ว เธอจึงไม่รู้สึกอะไรกับเขาไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ ภวินท์ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา แต่ในเมื่อเขาถาม เธอก็พร้อมที่จะตอบ “สำหรับหนู พี่กันต์ไม่ต่างจากพี่ชายแท้ๆ เลยค่ะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถ้าไม่ได้พี่กันต์ หนูกับลูกคงลำบากกว่านี้”โล่งอกที่พราวจันทร์คิดกับกันต์เพียงพี่ชาย ไม่ได้เกินเลยมากไปกว่านั้น แต่ในขณะเดียวกันก็เสียใจเหลือเกินที่หลายปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้ดูแลสองแม่ลูกเลย “พี่ผิดเอง พี่ทำให้พราวลำบาก ทั้งๆ ที่พี่เป็นพ่อของตะวันแท้ๆ แต่กลับไม่ได้ทำหน้าที่พ่อที่ดีเลย”จะโทษเขาคนเดียวได้อย่างไร “ไม่ใช่ความผิดของพี่คนเดียวหรอกค่ะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เราสองคนทำด้วยกันทั้งนั้น ส่วนเรื่องที่พี่ไม่ได้ช่วยเลี้ยงตะวัน นั่นเป็นเพราะพี่ไม่รู้ว่าหนูท้อง และหนูก็เป็นคนตัดสินใจเองว่าจะเลี้ยงลูกคนเดียว ถึงแม้ว่าการเลี้ยงลูกคนเดียวจะมีช่วงเวลาที่ลำบากบ้าง แต่หนูก็ผ่านมันมาได้ แล