LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์ บทที่ 16
ผมได้ยินหมอคุยกับเธอ“ผมยังคงแนะนำว่าคุณไม่ควรเลี้ยงมนุษย์สัตว์ชั้นต่ำแบบนี้ โดยเฉพาะตัวที่ผ่านโลกมาโชกโชนขนาดนี้”“ถึงหน้าตาและหุ่นจะดีจริงๆ ก็เถอะ”หัวใจผมบีบรัดผมไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเมื่อก่อนผมกินน้อยลงหน่อยก็ได้ ถ้าหิวโซก็คงไม่มีแรงไปทำอันตรายคุณแล้ว“ให้โอกาสเขาหน่อยเถอะ” เธอยักไหล่ “ยังไงซะฉันก็ไม่ใช่ชนชั้นสูงผู้ดีอะไรอยู่แล้ว”หมอยิ้มแล้วถามเธอ “ใจอ่อนเหรอ? คุณมีมนุษย์สัตว์เกรดประกวดอยู่แล้วตัวหนึ่งไม่ใช่เหรอ?”“ตัวนั้นฉันกะว่าจะขายต่อแล้วล่ะ คุณช่วยหาคนรับช่วงต่อให้หน่อยได้ไหม?”ผมแตะมุมปากที่ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ด้วยความแปลกใจ“ได้สิ” หมอพยักหน้า “เลี้ยงไม่เชื่อง ขายไปก็ดีแล้ว”ที่บ้านเธอมีมนุษย์สัตว์ตัวอื่นผมไม่ได้แปลกใจที่แปลกใจคือมนุษย์สัตว์ตัวนี้ช่างไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลยเกรดประกวดบ้าบออะไรนอกจากวิชาปรนนิบัติคนแล้ว ก็ไม่มีดีอะไรสักอย่างคืนนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมรุกก่อนผมไม่ค่อยเข้าใจมนุษย์จริงๆดังนั้นผมจึงต้องจ้องสีหน้าเธอตาไม่กระพริบ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอสบายตัวหรือไม่แต่สุดท้ายก็ทำเธอร้องไห้จนได้ผมกังวลจนนอนไม่หลับทั้งคืนคืนแรกที่เธ
คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์ บทที่ 15
“แต่ปัญหาก็คือ ตอนนี้ยังมีมนุษย์สัตว์อีกจำนวนมากที่ไม่ถูกรับเลี้ยง ถ้าไม่มีคนดูแล พวกเขาคงต้องเผชิญกับการการุณยฆาต”ฉันยื่นเอกสารไปตรงหน้าเขา “ดังนั้นฉันเลยยื่นเรื่องกับบริษัท และออกเงินส่วนตัวสมทบไปนิดหน่อย ทำให้เรื่องนี้เป็นโครงการการกุศลของบริษัทเรา เปิดศูนย์ช่วยเหลือขึ้นมาโดยเฉพาะ”“เรื่องการบริหารจัดการศูนย์ช่วยเหลือแห่งนี้ ฉันยกให้นายดูแล เป็นไง?” ฉันทำหน้าภูมิใจ “เป็นไง ไม่เลวใช่ไหม? นายก็รู้นี่นา เมื่อก่อนฉันเคยอยู่ในวงการนักเลง พวกเราชาวนักเลงเรื่องรักพวกพ้องเนี่ย…”เขาจ้องฉันตาค้าง ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะได้สติ จู่ๆ ก็ก้มตัวลงมากดท้ายทอยฉันแล้วจูบลงมาจูบครั้งนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน ไม่มีการหยั่งเชิงอย่างเก้ๆ กังๆ และไม่มีการเอาใจอย่างระมัดระวัง มีแต่ความจริงจังที่เต็มเปี่ยม แทบอยากจะถวายชีวิตให้ฉันแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงบนตัวเขาเฉียงๆ ย้อมปลายหูและปลายผมสีเงินขาวของเขาให้กลายเป็นสีทองอบอุ่น“เจาเจา…” เขาแนบหน้าผากกับฉัน ลมหายใจร้อนผ่าว “ผมควรจะตอบแทนคุณยังไงถึงจะพอ?”ฉันเงยหน้ามองหางตาแดงระเรื่อของเขา ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ง่ายนิดเดียว”“ฉันขอแค่ความซื่อสัตย์ชั่วชีวิตของนายก
คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์ บทที่ 14
“หนูบอกแล้วไงว่าเมื่อก่อนพี่เขาแกล้งทำตัวดีไปงั้นแหละ พ่อกับแม่ไม่เชื่อ!”พ่อกับแม่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากห้ามปราม “เจาเจา ยังไงวันนี้ก็วันเกิดน้อง เพลาๆ ลงหน่อยเถอะ เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ดีไหมลูก?”ฉันระเบิดอารมณ์ออกมาจนหมดสิ้น“ทีตอนที่แย่งของขวัญหนูไป ตอนที่ทำลายงานวันเกิดหนู ทำไมพ่อแม่ไม่ว่าน้องบ้าง?”“หนูเพิ่งจะหายไปแค่ปีเดียว พ่อแม่ก็รีบหาลูกสาวคนใหม่มาแทนแล้ว พ่อแม่รู้ไหมว่าตอนนั้นหนูทำอะไรอยู่? หนูเพิ่งจะหนีออกมาจากเงื้อมมือพวกค้ามนุษย์ ถูกสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่ละที่เกี่ยงกันไปมาไม่มีใครเอา ต้องนอนที่สถานีตำรวจ!”“เจาเจา ใจเย็นก่อนลูก” พ่อกดไหล่ฉันเบาๆ เพื่อปลอบประโลม “ลูกพูดถูก”“พ่อกับแม่คุยกันแล้ว เป็นความผิดของพวกเราเอง เรากลัวจะไปสะกิดความทรงจำแย่ๆ ของลูก เลยไม่กล้าถามเรื่องอดีต นึกไม่ถึงว่าจะทำให้ลูกต้องน้อยใจ”“ลูกรู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่กล้าเป็นตัวของตัวเองต่อหน้าพวกเรา ก็เป็นความผิดของเราด้วย” น้ำเสียงของพ่อเคร่งขรึมลง “พวกเราพลาดช่วงวัยเด็กของลูกไป เรามอบความรักที่ควรจะเป็นของลูกไปให้หร่านหร่านหมด”“ดังนั้นเราเลยตัดสินใจว่า นอกจากบ้านหลังนี้ที่จ
คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์ บทที่ 13
ทิ้งไปก็ไม่เสียดายหรอกฉันเป็นคนจัดการอะไรปุบปับรวดเร็ววันรุ่งขึ้นซูเหยียนก็ถูกส่งตัวออกไปทันทีเพื่อนของฉันก็แค่พวกพ่อค้าคนกลางรับซื้อมาขายไปเท่านั้นส่วนเรื่องที่ว่าเขาจะไปอยู่ที่ไหนต่อ ฉันไม่ได้ถามถึงเจ้าของใหม่อาจจะเอาเขาไปเป็นพ่อพันธุ์หรือเขาอาจจะได้เจอกับเจ้านายที่รักเขามากกว่านี้แต่สำหรับที่นี่ เขาได้ทำภารกิจของเขาเสร็จสิ้นแล้วนั่นคือภารกิจในการเปลี่ยนสินทรัพย์ให้เป็นเงินทุนลี่เฉินยังคงนอนทำท่าอ่อนแอพักฟื้นอยู่บนเตียงยังจำได้ว่า ตอนเจอหน้าลี่เฉินครั้งแรก เขาบาดเจ็บหนักกว่านี้อีกแต่คืนนั้นเขายังสามารถอุ้มฉันด้วยมือเดียวแล้วยืนทำกิจกรรมเข้าจังหวะได้สบายๆตอนนี้…“ขอบคุณครับเจ้านาย” เขารับถ้วยซุปไก่ไปด้วยท่าทางอ่อนแรง “ซูเหยียนเขา… ถูกส่งตัวไปแล้วเหรอครับ?”“ใช่สิ” ฉันเลิกคิ้วมองเขา“น่าเสียดายจัง” ลี่เฉินจ้องมองถ้วยกระเบื้องในฝ่ามือ “ผมอยากจะผูกมิตรกับเขาให้ดีๆ แท้ๆ เชียว”“งั้นฉันไปรับเขากลับมาไหม? พวกนายจะได้เป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน?”นิ้วมือของลี่เฉินชะงักกึก “แต่เขาถูกขายไปแล้ว ทางนั้นคง… ไม่ยอมให้คืนสินค้าแล้วมั้งครับ”“ไม่เป็นไรหรอก ฉันชดเชยเงินให้พวก
คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์ บทที่ 12
“หลายล้านงั้นเหรอ? ดูจากสภาพนายแล้ว ไม่น่าจะคุ้มราคาขนาดนั้นนะ” ลี่เฉินลุกขึ้นยืน มองดูซูเหยียนอย่างนึกสนุก “นายรู้ไหมว่าต้องกัดที่ตรงไหนของลำคอ อีกฝ่ายถึงจะส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้?”เขาก้าวเข้าไปกดดันอีกหนึ่งก้าว “เรื่องพรรค์นี้ เรื่องที่ว่าจะทำให้มนุษย์สัตว์สักตัวหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้ยังไง น่าจะมีแต่มนุษย์สัตว์ชั้นต่ำอย่างฉันเท่านั้นแหละที่รู้ ใช่ไหม?”ซูเหยียนสัมผัสได้ถึงสัญญาณการคุกคามเขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตื่นตระหนก หางส่ายไปมาอย่างไม่สงบ “แกจะทำอะไร?”“ฉันจะทำอะไรได้?” ลี่เฉินผายมือ “ฉันก็เป็นแค่มนุษย์สัตว์ชั้นต่ำตัวหนึ่งเท่านั้นเอง”สิ้นเสียง เขาก็พุ่งตัวเข้าใส่ซูเหยียนอย่างกะทันหันซูเหยียนตกใจจนกลายร่างเป็นสัตว์ทันทีสุนัขหมาป่าสีดำพุ่งเข้าใส่ลี่เฉินตามสัญชาตญาณ ฟันอันแหลมคมกัดเข้าที่ท่อนแขนของลี่เฉินเต็มแรงลี่เฉินถูกเขากระแทกจนล้มไปชนโต๊ะรับแขก เสียงเครื่องเคลือบดินเผาแตกกระจายดังสนั่น เศษกระเบื้องกระเด็นไปทั่วพื้นซูเหยียนตะลึงงันไปแล้วคาดไม่ถึงเลยว่าเมื่อกี้ลี่เฉินแค่ทำท่าจะพุ่งใส่หลอกๆ เท่านั้นและตอนที่แม่ได้ยินเสียงแล้วรีบวิ่งออกมา ภาพที่เห็นก็คือล
คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์ บทที่ 11
ฉันรู้สึกว่าน่าสนุกดีซูเหยียนทั้งที่เป็นสุนัขบริการที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีแท้ๆ แต่กลับถูกท่าทีสงบนิ่งของลี่เฉินบีบให้เผยสัญชาตญาณดิบออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าลี่เฉินไม่ได้โกรธเคืองอะไร เขายกยิ้มมุมปากบางๆ“ผมแค่อยากเอาเสื้อคลุมมาให้เจ้านายเฉยๆ ครับ”เขาขยับเข้าไปใกล้ๆ สองสามก้าว ซูเหยียนก็ถอยห่างออกไปโดยอัตโนมัติลี่เฉินคลุมเสื้อให้ฉันอย่างอ่อนโยน แล้วหันไปมองซูเหยียน “พวกคุณคุยกันต่อได้เลยครับ”ซูเหยียนไม่เกรงใจ“เจ้านาย คืนนี้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอดีไหม?”“เรื่องพวกนั้นฉันก็เรียนมาอย่างเป็นระบบเหมือนกัน รู้ดีว่าจะทำยังไงให้เธอรู้สึกดี ฉันต้องทำได้ดีกว่ามันแน่นอน”“งั้นเหรอ?” ฉันเลิกคิ้วหางของซูเหยียนส่ายไปมาอย่างบ้าคลั่ง “จริงๆ นะเจ้านาย ให้โอกาสฉันทำคุณไถ่โทษได้ไหม?”สีหน้าของลี่เฉินไม่เปลี่ยนไปเลยเพียงแต่มือที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวกำหมัดแน่น“ช่างเถอะ พอคิดว่านายเคยจูบกับฉินหร่าน ฉันก็หมดอารมณ์กับนายแล้ว”“ฝันดีนะ ซูเหยียน”ลี่เฉินเดินตามหลังฉันกลับมาที่ห้องนอนฉันถอดเสื้อคลุมออกส่งๆ แล้วเงยหน้ามองเขา “หึงเหรอ?”เขาหลุบตามารับเสื้อคลุมไป “ไม่ครับ”“เจ้านายเป็นคนเก่ง ว
