Semua Bab หวนไฟรัก: Bab 21 - Bab 30

“ลิฟต์ตัวนั้นรอด้วยค่ะ!”มาลินีในชุดนักศึกษาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาตึกคณะในเช้าวันต่อมา เธอท้วงทันก่อนลิฟต์จะปิดลงแค่เสี้ยววินาที ประตูเปิดออกเต็มบาน อาจารย์หนุ่มมาดเข้มประจำภาควิชาภาษาอังกฤษผายมือเชิญนักศึกษาสาวอย่างให้เกียรติ “เชิญครับ”“ขอบคุณค่ะ” เธอเข้ามายืนเบียดกับนักศึกษาสาขาวิชาอื่น ทั้งที่ลิฟต์โล่งมาก แต่ไม่มีใครกล้าไปยืนใกล้ๆ เขามาถึงชั้นสาม คนอื่นไม่ขอทางแต่เบียดเธอออกไป มาลินีเสียหลักสะดุดล้มไปชนท่อนแขนแข็งแรง“ระวังด้วยครับ” ตักเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มโอบเอวเธอไว้“ขอโทษค่ะ” มาลินีขยับกายออกห่าง นักศึกษาคนอื่นทยอยเดินออกไปจนหมดเหลือแค่เธอกับเขาดวงตามีเสน่ห์มองเธอไม่วางตา แต่สถานะอาจารย์กับลูกศิษย์ขีดเส้นใต้ให้พวกเขาระมัดระวังตัวประตูลิฟต์ปิดลง“มาร์...”“ไม่เอาค่ะ ห้ามคุยกันตอนที่อยู่ในมหาวิทยา... อื้ม!”ร่างกายของแทนคุณสูงใหญ่ เขากดน้ำหนักทิ้งตัวมาทางเธอ พริบตาเดียวเท่านั้นแผ่นหลังมาลินีถอยไปชนเข้ากับผนังลิฟต์ อาคารสูงไม่กี่ชั้นไม่มีเวลามากพอให้เขาละเมียดละไมจูบเธอให้ถึงใจ แต่ก็พอจะช่วยให้พวกเขาหายคิดถึงกันได้บ้าง“น่าจะจูบตั้งแต่ตอนนั่งรถมาด้วยกัน เสียดายจัง...”อ้อย

อากาศหนาวยามกลางคืนไม่ช่วยดับความรุ่มร้อนในร่างกายเปลือยของสองหนุ่มสาว ร่างกายงดงามนอนอล่างฉ่างใต้ร่างหนาของแฟนหนุ่มที่คบหาดูใจกันมาหลายปี ตั้งแต่สมัยที่เธอยังเรียนปริญญาตรีเลยก็ว่าได้ที่ตื๊อพ่อขอเรียนต่อปริญญาโทที่กรุงเทพฯ ก็เพราะเธอไม่อยากกลับบ้านไปแต่งงานกับแทนคุณตามที่สองครอบครัวเคยตกลงกันไว้ แต่ยอดเงินที่พ่อเธอหยิบยืมมาจากคนบ้านนั้นเพิ่มสูงขึ้นทุกปี และตอนนี้ลลิตาก็โตเป็นผู้ใหญ่ เรียนจบเรียบร้อย เธอไม่มีเหตุผลอื่นที่จะยกไปแอบอ้างได้จึงต้องแต่งงานกับเขาตามสัญญา“อ๊า อ๊า เร็วอีก จะเสร็จแล้ว”“อยากไปนอนแบให้ผู้ชายอื่นเอา ก็ต้องโดนจัดให้หนัก”เรียวขาขาวเนียนกอดเกี่ยวรอบสะโพกสอบกระชับบั้นท้ายแฟนหนุ่มเข้ามาเอาเธอให้ถี่ขึ้นลลิตามีความสุขที่ได้อยู่กับเขาจนไม่อยากจะกลับไปสู่โลกแห่งความจริง ที่จะต้องแบ่งปันร่างกายให้ชายอื่นแค่เพราะเขาซัพพอร์ตเรื่องการเงินให้เธอกับครอบครัวของเธอได้“ฮึก! นะ... นายโกรธฉันเหรอ”“กระ... โกรธฉันใช่ไหม”“รู้แล้วก็อย่าถาม!”คว้าเอวคอดไว้ให้มั่นรัวเอวซอยสุดพลัง“อ๊ะ! ฉันยอมแล้ว...”“รับปากจะไม่แต่งงานกับมัน แต่แค่มันบอกจะซื้อรถคันใหม่ให้ก็นมสั่นอยากวิ่งเต้นกลับบ

มีเสียงเคาะกระจกปลุกเขาที่ฟุบหน้ากับพวงมาลัย แทนคุณดีใจที่ได้เห็นหน้าหนึ่งในผู้หญิงที่เขารักที่สุด เขาลงจากรถไปกอดท่านไว้แน่นจนคุณกิ่งแก้วตกใจ ก่อนจะกอดตอบและลูบแผ่นหลังลูกชาย“เหนื่อยเหรอลูก เข้ามานั่งพักในบ้านก่อนนะ ไปยังไงมายังไง พาน้องไปดูรถไม่ใช่เหรอ กลับมาถึงบ้านทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่มีความสุขเหรอ หืม? เล่าให้แม่ฟังได้ไหม”“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่... หิวข้าว”“โธ่ แม่ก็นึกว่าจะอ้อนเอาอะไร มาจ้ะ เข้าบ้าน แม่จะทำกับข้าวให้กิน”คุณกิ่งแก้วค้นหาอาหารจากมื้อเย็นมาอุ่นให้ร้อน ลงมือเจียวไข่เพิ่มอีกเมนูให้ลูกชายรับประทานผู้สูงวัยเลี้ยงลูกมาเองกับมือทำไมจะมองไม่ออกว่าลูกชายกำลังมีปัญหา ท่านเลื่อนเก้าอี้ออกนั่งจ้องนานมากให้ลูกกินข้าวใกล้จะอิ่มก่อนจึงเปิดประเด็น“ไม่ได้กินข้าวเย็นกับน้องเหรอ สองทุ่มสามทุ่มยังหิ้วท้องมาหาแม่”“ผมแยกกับน้องตั้งแต่ช่วงเย็นแล้วครับ เข้าไปดูงานในรีสอร์ตก็เลยยาว”“อ๋อ แม่ก็นึกว่ามีปัญหากับน้องซะอีก”“ไม่มีหรอกครับ ผมทำตัวเอง”จะโทษใครได้ที่บอกว่าทำตัวเอง หมายถึงเรื่องอะไร?“แทนดูไม่มีความสุขเลยนะนับจากที่น้องกลับมาถึงบ้าน”“ผมแค่เหนื่อยครับ ทำงานเยอะเกินไป”“แน

สี่ปีก่อน“เธออยากเรียนมหา’ลัยเหรอ”คำพูดแรกที่แทนคุณพูดกับเด็กสาวในวันมอบตัวเข้าเรียนต่อระดับปริญญาตรีจบพิธี เธอไม่ได้กลับม่อนแลดาว นั่งเหม่อลอยในมุมลับตาคนคอยยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา เพราะเธอมีความสามารถส่งตัวเองมาได้สุดแค่จ่ายค่าเทอม แต่ค่าชุดนักศึกษา ค่าอุปกรณ์การเรียน ไปจนถึงการเดินทาง และที่พัก เธอไม่มีจะกู้ยืมเงินเพื่อการเรียน กว่าจะผ่านเกณฑ์ กว่าจะได้เงิน ก็ไม่รู้ว่าเธอต้องอดทนรออีกนานแค่ไหน“ค่ะ แต่มาร์ไม่มีเงิน”“พ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงว่ายังไงบ้าง”“ครบสิบแปดปี ให้มาร์ย้ายออกไปอยู่ที่อื่น”“เขาไล่แล้วทำไมยังอยู่ ไปหางานทำไม่ดีกว่าเหรอ”“มาร์อยากเรียนให้จบ ไปตอนนี้มาร์มีแค่วุฒิ ม.6 แต่ถ้ามาร์อดทนอีก 4 ปี มาร์จะมีวุฒิปริญญาตรีไว้เป็นทุนชีวิต ถึงตอนนั้นมาร์คงจะไปอย่างหมดห่วง ไม่ต้องกลัวว่าแม่จะตามหามาร์ไม่เจอ นานขนาดนั้น แม่คงจะทิ้งมาร์ไปแล้วจริงๆ เหมือนที่ทุกคนในไร่ดูถูก” น้ำเสียงเธอที่เบาจนเกือบจะจับใจความไม่ได้แฝงไปด้วยเสียงสะอื้น เธอนั่งอยู่บนรถคันเดียวกับเขาที่ขับออกนอกเมือง มุ่งตรงไปอย่างไร้ทิศทาง แค่ขับไปเรื่อยๆ ให้ไกลจากมหาวิทยาลัย“ถ้าแม่เธอจะมาเขามานานแล้วมาร์ คงไม่ทิ้งเธ

“คุณแทน!”มีแนวโน้มว่าสิ่งที่แทนคุณพูดจะเป็นความจริง แม่เลี้ยงแจ่มจันทร์กำชับแม่นิดกับบัวให้ช่วยกันขับไล่กลุ่มเพื่อนของลลิตาออกไปจากบ้าน จากนั้นเจ้าของเรือนร่างท้วมกึ่งเดินกึ่งวิ่งไล่ตามแทนคุณ ที่พอสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วก็รีบย่างสามขุมออกไปถึงลานกว้างป้ายชื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวยังโดดเด่นอยู่กลางเวที มันน่าอดสูใจมากที่ผ่านไปแค่ชั่วข้ามคืนทุกอย่างที่เตรียมการมาแรมเดือนต้องพังลงคุณแจ่มไปคว้าข้อมือแทนคุณ“คุณแทน ขอร้องล่ะค่ะ อย่าไปเลย อยู่คุยกันก่อนนะคะ”“ให้คุยอะไรเหรอครับ หัวผมแตกจนแห้ง ถ้าเขารักผมสักนิด คงไม่ปล่อยให้ผมนอนหมดสติข้ามคืนโดยไม่คิดจะเป็นห่วงสักนิด แต่ก็ดีเหมือนกันที่ยกเลิกงานแต่ง เพราะช่วงหนึ่งเดือนมานี้ผมเริ่มจะรู้ตัวแล้วครับ ว่าน้องลิตามีบางอย่างที่ผิดปกติ เพียงแต่ผมไม่คิดว่าเธอจะเลวร้ายถึงขั้นหลอกแต่งงานเอาสมบัติผม ทั้งที่เธอมีคนรักของเธออยู่แล้ว”“ดิฉันไม่รู้หรอกนะคะ ว่าคุณลิตามีแฟน หรือไม่มีแฟน เรื่องที่คุณพูดจะจริงหรือเท็จก็ไม่รู้ ก่อนจะถึงตอนนั้น ดิฉันอยากขอร้องให้ช่วยเก็บไว้ก่อนได้ไหม อย่าทำให้ฝ่ายหญิงเสียหายไปมากกว่านี้ แค่ที่ลือกันในกลุ่มเพื่อนของหนูลิตา เธอก็อายจน