บทที่ 6/2 ความสัมพันธ์ต้องห้าม

ตกดึก มาลินีย่องเบามาทางเรือนกล้วยไม้ ใช้กุญแจสำรองที่แม่เลี้ยงให้มาไขประตู เธอไม่กล้าเปิดไฟ ส่องแค่ไฟฉายไปตามทางเดินที่มีขวดเหล้าและก้นบุหรี่เกลื่อนพื้น เธอย่ำเท้าเข้าไปในห้องทำงานให้เบาที่สุด ดึงลิ้นชักออกมามองหากรอบรูปนั้น แล้วเธอก็เห็นกรอบสี่เหลี่ยมสีขาวที่คว่ำหน้าอยู่ในมุมที่ลึกที่สุด

แสงจากไฟฉายกระบอกเล็กริบหรี่จนแทบจะส่องไม่เห็นทาง แต่เมื่อเธอสาดแสงใส่ใบหน้าสวยที่มีรอยยิ้มสดใสน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เธอรู้แล้วทำไมพ่อเลี้ยงเกลียดเธอ เพราะเธอมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับแม่ไม่มีผิด

ปี๊กกกกก

พ่อเลี้ยงเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เขาบีบแตรก่อกวนให้ใครสักคนมาต้อนรับ มาลินีกลัวเขาจะมาเจอเธอ รีบล็อกประตูและหลบหนีออกจากเรือนกล้วยไม้ วิ่งพ้นเขตบ้านแล้วเธอแหงนหน้าชมจันทร์ อึดใจเดียวเธอก้มหน้าถอนหายใจ เสียดายที่ไม่มีความกล้ามากพอจะถ่ายรูปของแม่เก็บไว้ ภาพท่านยังตรึงตา มาลินีเชื่อ ถ้าได้เจอกันอีกครั้งเธอก็ยังจำหน้าแม่ได้ กาลเวลาผ่านมากว่ายี่สิบปี ใบหน้าแม่อาจจะเปลี่ยนไปเป็นมีอายุ แต่เธอจะไม่มีทางลืมหน้าแม่ของตัวเอง

ดึกดื่นเที่ยงคืนไม่มีลูกค้าออกมาเดินเล่นนอกห้องพัก มีแค่มาลินีคนเดียวที่เดินเตร็ดเตร่ ชมดอกไม้ในสวนชมแสงจันทร์ไปเรื่อยเปื่อยจนเดินกลับมาถึงหน้าร้านอาหาร เมี้ยวววว เสียงร้องเหมียวๆ ดังมาจากบันไดทางเข้าร้าน เธอพบเจ้าแมวจรขนปุยนอนเลียไข่อวดพุงใหญ่

“โชค!”

เมี้ยวววววววว

เจ้าโชคกระโดดมานั่งบนตักนิ่มอ้อนมาลินีให้ช่วยเกาคาง

“ไม่ได้มาหามาร์ตั้งนาน ไปเที่ยวเล่นที่ไหนมา”

เจ้าโชคมันเป็นแมวรักอิสระ เกิดและโตที่นี่ มันชอบวิ่งเล่นไปมาระหว่างรีสอร์ตม่อนแลดาว กับรีสอร์ตภูวรา บางครั้งไปกินข้าว บางครั้งไปต่อสู้กับแมวตัวอื่น ได้เลือดได้หนองลำบากคนจนๆ อย่างเธอต้องจับใส่ตะกร้าพาไปรักษาในเมือง

เมี้ยววววววว

“ไปขโมยเศษอาหารหลังระเบียงของแขกใช่ไหม พุงใหญ่กว่าเดิม”

“อ้วนขนาดนี้ ถ้าเป็นตัวเมียจะนึกว่าท้องแล้วนะ”

“วันนี้ไม่มีอาหารนะ มาร์ไม่ได้ซื้อเปียกมาให้โชค กินข้าวไหม มาร์จะไปขโมยของเหลือในตู้เย็นมาให้กิน” มาลินีเกาคางมันเล่นจนมือไปโดนปลอกคอที่ซ่อนอยู่ใต้ขนนุ่มฟูใต้แผงคอหนา

“หืม? ปลอกคอมาจากไหนเหรอโชค”

“ใครเอามาใส่ให้ สีชมพูซะด้วย โชคตัวผู้ไม่ใช่เหรอ ทำไมได้ปลอกคอสีหวานไม่เข้ากับหน้าเลย”

“พบแมวบาดเจ็บกรุณาติดต่อ...”

“เอ๊ะ มีคนรับเลี้ยงโชคเหรอ ตั้งแต่ตอนไหนกันมาร์ไม่เห็นรู้เลย คิดจะแย่งโชคไปจากมาร์เหรอ มาร์ไม่ยอมหรอ มาร์ขอบันทึกเบอร์แป๊บนะ โชคนอนนิ่งๆ”

แมวตาแป๋วสั่นขนร้อง เมี้ยวววววว อยากลงไปวิ่งเล่น

“อยู่นิ่งๆ สิ เดี๋ยวดุเลยนะ”

กดตัวเลขสองตัวแรกไม่ได้คิดมาก กระทั่งกดจนเกือบครบแล้วชื่อ TK โดดเด่นขึ้นมา ใบหน้าสวยหวานผินไปมองเจ้าแมวอ้วนอย่างงุนงง ว่าเจ้าโชคไปเป็นแมวเลี้ยงของแทนคุณตั้งแต่เมื่อไหร่

ปกติแล้วมาลินีไม่โทรหาแทนคุณก่อน เธอเกรงใจเขา กลัวเขาจะอยู่กับคนอื่นหรือไม่ก็ไม่อยากจะคุยกับเธอในเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเดียวที่เขาสนใจในตัวเธอ แต่เพราะมีโชคเป็นแรงขับเคลื่อนมาลินีจึงอยากทวงแมวของเธอคืน

แปลกใจที่ไม่มีสัญญาณรอสาย ลองดึงหน้าจอออกมาดูถึงเห็นว่าเขากดรับสายแทบจะในวินาทีที่เธอโทรหา

‘มาร์จะจัดการให้หนักเลย คอยดูนะโชค’

มาลินีกอดเจ้าโชคไว้ เธอทำหน้างอนก่อนจะบ่นเขายับเยินไปหลายประโยค เรื่องที่เขาถือวิสาสะยึดแมวของเธอ เธอเลี้ยงมันมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ ให้ข้าว ให้น้ำ พาไปหาหมอ ถึงจะไม่มีบ้านให้มันอยู่ และไม่ได้กลับมาให้อาหารมันทุกวัน แต่ทุกครั้งที่กลับมาเธอก็ดูแลมันดี และมันก็รักเธอมาก ถึงได้ชอบมาวนเวียนหน้าร้านอาหารเพื่อจะรอเจอเธอ

โชคเป็นของเธอ

มาลินีเชิดหน้าใส่คนขี้ตู่ที่อยู่ในสาย

“ขอเลี้ยงไม่ได้เหรอ คราวก่อนมันไปกัดกับตัวอื่นจนขาเป็นหนองมีหนอนเจาะ เธอไม่มีเงินโทรมาขอยืมฉันไม่ใช่เหรอ พอมันหายดีเธอก็วานฉันไปรับมันกลับมาส่งบ้าน ดูแลดีขนาดนั้น ก็ถือว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันแล้วหรือเปล่า”

“แต่เงินที่ยืมไป มาร์คืนให้แล้วนะคะ”

“คืนตอนไหน ไม่ได้รับเลยนะ”

“ก็อาจารย์ให้มาร์ช่วยซักเสื้อผ้าให้บอกว่าแลกกับค่ายาโชค มาร์ถือว่ามาร์ทำงานชดใช้ไปแล้ว แล้ววันนั้นอาจารย์ก็จะกลับบ้านพอดี มาร์แค่ขอให้โชคติดรถกลับบ้านมาด้วย มาโมเมว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยงของอาจารย์ได้ยังไง ในเมื่อโชคเป็นแมวของมาร์ มาร์ให้อาหารมันมาตั้งหลายปี อาจารย์ขี้ตู่ มาเอาปลอกคอคืนไปเลยนะ มาร์ไม่ยกให้”

“ก็ได้ๆ โชคเป็นของเธอ ฉันขอเป็นคนช่วยเลี้ยงแล้วกันนะ เวลาเธอไม่อยู่ ฉันให้อาหาร เวลาฉันไม่อยู่ เธอก็ให้อาหารมัน สลับกัน”

“แบบนั้นก็ได้ค่ะ พูดแบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย”

“หวงนักเหรอ แค่แมวอ้วนตัวเดียว”

“ก็มาร์ไม่มีใคร มาร์อยู่ตัวคนเดียว มาร์มีแค่โชคเป็นเพื่อน”

“ไม่เถียงว่าเธอมีแค่โชคเป็นเพื่อน เพราะฉันไม่ใช่เพื่อนเธอ แต่เป็นผัว ลองมองมาข้างหน้าสิ แล้วจะรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว”

“อาจารย์มาได้ยังไงคะ” มาลินีส่งรอยยิ้มอ่อนหวานให้คนตัวสูง ที่ออกจากหลังต้นไม้ใหญ่มาให้เธอเห็นหน้า

“ฉันมาหาเธอ ยัง ยังไม่มาอีก รีบมาหาฉันได้แล้ว จะให้ฉันเสี่ยงไปอยู่ในกล้องวงจรปิดหน้าร้านหรือไง”

“...”

ทั้งคนทั้งแมววิ่งผ่านความมืดไปหาแทนคุณ

มาลินีไม่ได้อยากจะเรียกร้องขออ้อมกอดอุ่นๆ จากเขา แต่เพราะแทนคุณกางแขนไว้รอ เธอจึงมอบทั้งร่างกายและหัวใจให้เขาดูแล

“อาจารย์รู้ได้ยังไงคะ ว่ามาร์กำลังหิว”

“เธองก ไม่ค่อยซื้อของกินติดมือกลับบ้าน”

“มาร์กินแล้วนะ พี่นุแบ่งให้ แต่ถ้าหิวอีก มาร์ตั้งใจจะขโมยกินของในร้าน”

“แม่เลี้ยงจับได้ว่าแอบกินอาหารที่เตรียมไว้ให้ลูกค้า ได้โดนดุกันพอดี”

“โดนดุ แต่ท้องอิ่ม ก็โอเคค่ะ”

“ยื่นขามา ทายาให้แผลหายก่อน วันหลังจะซื้อยาทาแผลเป็นมาฝาก”

มาลินียื่นแขนขาให้เขาทายา ขณะเดียวกันเธอตักข้าวที่เขาซื้อมาฝากเข้าปากไม่หยุด กินเก่งจนแทนคุณเอ็นดู อยากจะซื้อข้าวมาฝากทุกวัน มีของแมวด้วย เขาแกะซองอาหารเปียกให้โชคเลียกิน ได้รับการเอาใจใส่แค่นี้ หัวใจมาลินีเกือบจะกระเด็นกระดอนออกจากอก เธอขอแค่ได้อยู่กับเขาในมุมมืดก็มีความสุขแล้ว

“มาร์นึกว่าคืนนี้อาจารย์จะค้างที่บ้านในตัวเมือง”

“ช่างมาซ่อมท่อน่ะ ก็เลยไม่อยากค้าง”

“อ๋อ”

แกล้งพูดไปเรื่อยเปื่อยหลอกเด็ก เด็กก็ซื่อหลงเชื่อ

“เธอง่วงนอนหรือยัง อยากไปเดินเล่นรับลมกับฉันไหม”

“ยังไม่ง่วงค่ะ มาร์นอนดึกได้”