All Chapters of หวนไฟรัก: Chapter 11 - Chapter 20

 เรือนร่างท้วมเร่งฝีเท้าเดินบนแผ่นไม้ขนาดเล็กไปยังเรือนกล้วยไม้หลังบ้าน เจ้าของรีสอร์ตม่อนแลดาวมัวแต่เหม่อลอย กว่าจะได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาก็คว่ำกรอบรูปช้าจนจับพิรุธได้ ว่าอาลัยอาวรณ์เมียรักอีกแล้วว่ากันว่าคนตาย ตายไปไม่ทันไรก็ถูกลืม คงจะจริง เพราะเมียคนแรกที่เป็นแม่ของลลิตา พ่อเลี้ยงธงไทยไม่อาลัยอาวรณ์เท่าเมียคนที่สอง ที่เป็นแม่ของมาลินี ไม่รู้ว่าในใจพ่อเลี้ยงยังรักมาริสา และอยากให้มันกลับมารับลูกสาวที่ม่อนแลดาวหรือเปล่าเมียคนที่สามอย่างแจ่มจันทร์อดน้อยใจไม่ได้ กว่าจะมาอยู่กับพ่อเลี้ยงในสถานะเมียอายุก็มากแล้ว พยายามจะมีลูกด้วยกันก็มีไม่ได้ ถ้าไม่ได้รับการยกย่องว่าเป็นแม่เลี้ยงของที่นี่ แจ่มจันทร์คงจะมีสภาพไม่ต่างจากแม่บ้านที่เป็นเมียเก็บของเจ้านาย“มีอะไรแจ่ม เอะอะโวยวายเสียงดังมาแต่ไกล”“คุณแทนมาค่ะ บอกว่ามารับหนูลิตาไปกินข้าวกับคุณกิ่ง”“แล้วเธอบอกแทนไปว่ายังไง”“ดิฉันยังไม่ได้พูดค่ะ รีบมาหาพ่อเลี้ยงให้ไปช่วยกันรับหน้า”“บอกว่าไม่อยู่ ไปซื้อของในเมืองก็สิ้นเรื่อง

สวนลำไยสิบไร่มีคุณค่าทางจิตใจกับคุณแจ่มมาก มันเปรียบดั่งตัวแทนสามีและลูกชายที่ตายจากของท่าน ทุกฤดูกาลนับจากจำความได้มาลินีมักจะถูกสั่งให้คอยเป็นลูกมือช่วยท่านดูแลลำไยทุกต้น ไปถึงช่วงเก็บเกี่ยวคุณแจ่มก็จะคุมคนงานเก็บเกี่ยวด้วยตัวเอง ปีนี้จะเป็นปีสุดท้ายที่คุณแจ่มได้ลงสวน เพราะไม่รู้ว่าเจ้าของคนใหม่จะเอาที่ดินแปลงนั้นไปขยายกิจการอื่นหรือเปล่า“ที่ดินของตัวเองก็มีไม่รู้กี่ร้อยกี่พันไร่ ยังจะมารีดเลือดจากปูน้อยขู่ฟ่อๆ เอาสวนลำไยของคนอื่น หน้าเลือดที่สุด ชอบบังคับแบบนี้ไง คุณลิตาถึงไม่อยากแต่งงานด้วย หนีออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น”ใบหน้าเคร่งขรึมของอาจารย์ที่ปรึกษาผุดเข้ามาในหัว มาลินีส่ายหัวเร็วไล่ภาพเขาออกไป ลงแรงบนปลายนิ้วเกาเส้นผมเอาคราบควันคราบฝุ่น PM 2.5 ออกไปกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูช่วยให้มาลินีผ่อนคลาย ดีนะ ที่คุณแจ่มไม่สั่งคนของท่านเก็บของใช้ในห้องน้ำไปเผาทิ้งด้วย ไม่อย่างนั้นเธอคงได้อาบน้ำโดยไม่ต้องสระผมไม่ต้องถูสบู่กันพอดีมาลินีก็บ้า ถูกคุณแจ่มรังแกขนาดนั้น โกรธท่านได้ไม่ข้ามวัน เห็นท่านร้องไห้ก็หายโกรธแล้ว เธอรักท่านเหมือนแม่ ตามประสาเด็กท

“แน่นมากเลยมาร์”“เบาๆ ค่ะ”“อย่าบ่น”“ตะ... แต่มันแรงไป”“เจ็บหรือเสียวเอาดีๆ”‘เสียวสิคะ ถามมาได้’ มาลินีอายที่จะตอบ“อ๊ะ” เธอสู้ สอดท่อนแขนกอดรอบต้นคอดึงรั้นเขาลงมาแลกจูบ ดันลิ้นอุ่นเล็กเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนลิ้นเอาคืนเขาที่จูบเธอไม่พัก เมื่อเริ่มแล้วมันยากที่จะหยุด พวกเขาจับมือกันให้แน่นขึ้นร่างกายหลั่งสารเอ็นโดฟิน มีความสุขจนไม่อยากจะจบความสัมพันธ์แต่ในนาทีต่อมา เมื่อพวกเขาได้มองตากันก็รู้ว่าความสุขนี้ไม่อาจอยู่ได้ตลอดไป น้ำแตก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็กลับมา แทนคุณจูงร่างแน่งน้อยที่เหน็ดเหนื่อยมาล้างคราบคาว“เสื้อมาร์เปียกหมดเลย มาร์มีตัวเดียวด้วย”“ก็ไม่ต้องใส่ นอนมันทั้งอย่างนี้แหละ”“มาร์ไม่ใช่ชีเปลือยนะ อาจารย์...” เขาไม่ฟังกุมมือเธอออกไป“อาจารย์ไม่เอา ถึงข้างในจะไม่มีกล้องแต่มาร์ก็อายนะ”“อายอะไร เห็นกันมาจนจะเบื่อแล้ว”“เบ

“นังบัว แกหุบปาก! ไม่ต้องไปพูดอะไรให้นังมาร์ฟัง แกอยากให้มันถูกพ่อเลี้ยงตีอีกหรือไง ฉันไม่อยากเห็นภาพนั้นอีกแล้ว!”“ขอโทษค่ะคุณแจ่ม”มาลินีที่ได้ยินเรื่องราวไม่เป็นธรรมเหล่านั้น เธอรู้สึกโกรธ เธอสงสารคุณแจ่ม ไม่อยากให้เนื้อตัวของท่านมีรอยแผลไปมากกว่านี้จึงปล่อยมือจากท่าน กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากเรือนกล้วยไม้ไปตามหาพ่อเลี้ยง“พ่อเลี้ยงตบตีคุณแจ่มทำไม!”“อีมาร์! มึงเข้ามาเหยียบบ้านกูทำไมอีตัวกาลกิณี!”พ่อเลี้ยงธงไทยหมดสภาพจากอาการเมาค้าง เหยียดขาเอนกายนอนบนชุดรับแขก ปวดตุบๆ อยู่ในหัว นวดคลึงให้หายปวดก็ปวดมากขึ้น จากเสียงกรีดร้องของนังเด็กกาฝากที่ท่านเกลียดมันถึงขั้นอยากฆ่าให้ตาย“ยี่สิบปีมานี้! คิดว่าใครกันที่คอยอยู่ข้างๆ คอยทำงานรับใช้ คอยรองมือรองเท้า ไม่เคยบ่น ไม่เคยทิ้งพ่อเลี้ยงให้ลำบากคนเดียว คิดว่าคุณแจ่มไม่มีที่ไปถึงขั้นนั้นเลยเหรอ เป็นพ่อเลี้ยงมากกว่ามั้ง ที่จะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณแจ่ม เพราะคงไม่มีผู้หญิงคนไหนเหลียวแลเศรษฐีที่เหลือแต่ตัว แต่ไม่มีเงินในบัญชีสักบาทอย่างพ่อเลี้ยง!”

หลังเลิกเรียน มาลินีกลับมาเก็บเสื้อผ้าข้าวของจำเป็นใส่กระเป๋าสะพายหลัง ออกมาโบกรถเข้าเมืองให้ไปส่งที่คิวรถกาดหลวง นั่งเบื่อๆ รอรถออกเกือบครึ่งชั่วโมง รถออกแล้วก็ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่ารถสองแถวจะขับผ่านถนนสายหลักใกล้กับทางแยกไปรีสอร์ตม่อนแลดาว มาลินีไม่ชอบพึ่งพาใคร ท้องฟ้ามืดลงแล้วแต่เธอก็เดินชิดขอบทางของเธอไปคนเดียว มีรถกระบะคันหนึ่งแซงขึ้นหน้ามาจอดเทียบเธอ และลดกระจกลงแซวเหมือนพวกจิ๊กโก๋“ไงจ๊ะน้องสาว สนใจขึ้นรถไปกับพี่หรือเปล่า”“พี่นุ”เธอติดรถเขามาที่ร้าน ดนุซื้อข้าวกับกับข้าวมาด้วย เขาชวนเธอกินด้วยกัน มาลินีเข้าครัวไปหยิบช้อนส้อมออกมาที่โต๊ะริมระเบียง มีดนุรับช่วงต่อแกะกับข้าวใส่จาน“ก็เลยต้องแบ่งกับข้าวให้มาร์กินด้วย ขอบคุณมากๆ นะคะ”“ถ้ารู้ว่ามาร์กลับบ้าน พี่จะซื้อกับข้าวมาเยอะกว่านี้”“มาร์กินสองสามคำก็อิ่มแล้วค่ะ แค่รองท้องไม่ให้หิวดึกๆ ก็พอ”“สองสามคำจะไปอิ่มอะไร นี่ข้าว กินให้หมดก้อนเลยนะ”“พี่นุจะอิ่มเหรอคะ ปกติพี่นุชอบกินข้าวเยอะๆ ไม