All Chapters of หัวใจสลักรัก: Chapter 31 - Chapter 39

19จากที่ไหนสักที่หนึ่งมีเสียงวางจานเสียงลากเก้าอี้และเสียงเรียกสมาชิกในครอบครัวให้มากินข้าว เมื่อเปิดเปลือกตาขึ้นก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงกว้าง ทางด้านซ้ายมือเป็นกระจกชมวิวคอนโดมิเนียมซึ่งเป็นภาพแม่น้ำเจ้าพระยากายกำยำลุกขึ้นอย่างเร็วก้มหน้าสำรวจตัวเองพบว่าเสื้อผ้ายังปกติ และยังเป็นวันเดียวกันกับที่มา นาฬิกาตั้งโต๊ะบอกเวลาเที่ยงครึ่ง ฉิบหายแล้ว เขาเผลอหลับไปได้ยังไงวะทั้งที่เล่นกับเจไดนานสองนานเขาสะบัดศีรษะแรงๆ ไล่อาการมึนงง ในขณะนั้นเองน้ำหวานในชุดเดิมก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าที่เชิดเหมือนเดิม ต่อเนื่องจากเหตุการณ์มีปากเสียงเมื่อเช้า เจ้าหล่อนเข้ามาเก็บเตียงนอนและไล่เขาไปกินข้าว“พี่ส้มสั่งจากโรงแรมใกล้ๆ นี้มากินค่ะ มีหลายอย่างเลย” บอกเล่าพลางพับผ้าห่ม“ไม่จำเป็นหรอก พวกคุณกินกันสองคนเถอะ” เขาก้าวเท้าลงจากเตียงออกไปหยิบกระเป๋าตังค์ กุญแจรถและโทรศัพท์มาใส่กางเกง ก่อนจะเก็บไอโฟนไม่ลืมจะหลุบสายตาลงมองอย่างหวาดระแวงแต่ก็เท่านั้นแหละ มันไม่มีรอยนิ้วมือเลยสักนิด เขาย้อนกลับมาบอกลาเจได จับหัวแกโยกเบาๆ แล้วรีบเดินออกไป โดยไม่สนใจจะมองหน้าส้ม หรือน้ำหวานที่เพิ่งจะเข้ามาหา สองสาวมองตามแผ่นหล

20ห้องประชุมบริษัทรับเหมาก่อสร้างประเทศญี่ปุ่น ทุกฝ่ายสรุปผลการเตรียมงานสำหรับการพรีเซนต์ใหญ่ที่จะมาถึง ก่อนจะแยกย้ายกันไปเตรียมตัวเพื่อเดินทางไปประเทศไทยไฟล์ทบินคืนนี้ ตั้งใจจะไปถึงก่อนวันประมูลประมาณหนึ่งถึงสองวัน เผื่อเวลาไว้เพื่อจะได้ยลโฉมผลงานของบริษัทไทยออลสตาร์คอนสตรัคชั่น มิสเตอร์เคนให้แผนกไอทีที่มีฝีมือเก่งกาจเดินทางในครั้งนี้ด้วย ลำดับการพรีเซนต์ของพวกเขาอยู่ก่อนบริษัทคู่แข่ง ซึ่งก็หมายความว่าหากนำผลงานพวกมันมาคัดลอก ดัดแปลง ลิขสิทธิ์ย่อมตกเป็นของพวกตน ถ้าหากแผนการดำเนินไปอย่างไร้เหตุฉุกเฉินใด บริษัทเขาชนะเห็นๆ ไอ้เด็กเมื่อวานซืนกลุ่มนั้นมันเพิ่งเกิดเมื่อวานจะริอ่านมาชนะตนได้ไง งานนี้เขาจะสอนพวกมันให้รู้ซึ้งคำว่ากระดูกคนละเบอร์ว่าเป็นยังไง“พวกคุณไปเตรียมตัวให้พร้อม คนพรีเซนต์ห้ามพลาดเด็ดขาด” ชี้นิ้วสั่งทุกคน ก่อนจะตบโต๊ะสองทีปิดการประชุม กลับมาพักห้องทำงาน มิสเตอร์เคน อิชิโมจิ สูบบุหรี่ เลื่อนปลายนิ้วอ่านข้อความในโทรศัพท์เพลินๆ เลื่อนลงอ่านอีเมลเรื่อยๆ จนมาถึงข้อความตอบกลับจากดรุณี บุหรี่ในปากหล่นลงพื้นท่านรีบใช้เท้าขยี้ ไม่ปล่อยให้มันลุกลามจนไหม้ที่พักอาศัย ชายวัยกลางคนกำ

21“รบกวนคุณมีนจอดข้างหน้านี้ให้หน่อยนะคะ”“ทำไมล่ะครับ ยังไม่ใกล้ถึงร้านเลยนะ”ถามหลังจากหยุดรถให้ตามความต้องการของพี่สะใภ้ ถนนเส้นนี้เป็นทางไปร้านดรุณีก็จริงแต่ก็อีกหลายกิโลกว่าจะไปถึง ภูมินทร์ไม่ต้องการให้หล่อนกลับบ้านด้วยตัวเอง สภาพจิตใจย่ำแย่ขนาดนี้คงไม่แคล้วลงไปเดินร้องไห้ข้างถนนน้ำตาคลอเปิดประตูเตรียมจะลงจากรถ “คุณมีนกลับไปเถอะนะคะ ดาไม่อยากให้น้องสงสัย”“แต่ว่า…” ภูมินทร์มีสีหน้าหนักใจ “ให้ผมไปส่งร้านเถอะนะครับคุณดา”“คุณมีนกลับไปเถอะนะคะ ดาขอร้อง ดาอยากอยู่คนเดียว”ใบหน้าสวยแดงก่ำไปหมดเกิดจากการร้องไห้ติดต่อกันเป็นเวลาหลายนาทีดรุณีหลบไปพักทำใจที่อื่นเกือบสองชั่วโมงจึงกลับมาที่ร้าน ด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้คราบน้ำตาให้น้องสาวสงสัย“พี่ดาหายไปไหนมาคะ” ออกจากร้านไปตั้งแต่ตอนเที่ยงจนตอนนี้บ่ายสามกว่าเพิ่งจะกลับมา ภูดิศมาหาตั้งสองรอบพอตอบว่ายังไม่เห็นกลับบ้านก็รีบขับรถออกไป ท่าทางแปลกๆ เหมือนสองคนมีปัญหาอะไรกัน“พี่แวะห้างดูเครื่องทำวาฟเฟิลมาน่ะ อันเก่าของเราเริ่มใช้งานไม่ดีแล้ว”“จริงค่ะ แต่ว่าวันนี้ร้านเงียบจังเนอะพี่ดา ตั้งแต่พี่ดาออกไปมีลูกค้าเข้ามาสองโต๊ะเอง สั่งแค่เครื่องดื่มค

22ร้านถูกปิดไว้และใส่กุญแจคล้องจากด้านนอก หนุ่มๆ ยืนเฝ้าและตะโกนเสียงดังจนคนผ่านไปผ่านมาไล่ให้หยุดส่งเสียงรบกวนภูดิศพยายามต่อสายหาภรรยาและดาริกาทว่าไร้การตอบรับใดๆ เมื่อเปลี่ยนไปโทรหามารดาท่านจึงสั่งให้กลับบ้าน“พวกกูไปส่งมึงที่บ้านเอง” เพื่อนๆ ออกอาสาและเดินทางไปที่บ้านหลังใหญ่ของประธานบริษัทไทยออลสตาร์ หนุ่มๆ อดฉลองกันไปเป็นแถบเมื่อมาถึงบ้านแล้วเห็นหน้าคุณแก้วกัลยากับคุณภูธเนศกำลังเคร่งเครียด“แม่ครับ ผมไปหาน้องดาที่บ้านแต่ไม่มีใครอยู่เลย”“ใช่ ทั้งสองคนเขาไปหาที่อยู่ใหม่” ท่านตอบห้วนๆ คนในบ้านเงียบกริบต่างไม่มีใครพูดอะไร ชวนให้อึดอัดแท้แม้แต่ก๊วนสถาปนิกก็ยังตกใจ ปีนขึ้นนั่งเบียดกันบนโซฟาใหญ่ส่งสัญญาณมือไปถามภูมินทร์ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็คุยกันไม่รู้เรื่อง ต้องหันกลับไปมองคุณแก้วกัลยา ซึ่งท่านกำลังใช้สายตาว่างเปล่ามองภูดิศ“หา… หาที่อยู่ใหม่ทำไมครับ แล้วบ้านล่ะ ร้านล่ะ” ภูดิศถามไปแล้วจะร้องไห้ อาการน้อยใจเดิมตีตื้นกลับมาเพราะจนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิด ทำไมภรรยาถึงเมินเฉย ไม่รักเขาเหมือนเมื่อก่อน“แม่ครับ พ่อครับ ตอบผมหน่อยสิ” เข้าไปจับแขนท่านทั้งสอง เขย่าเบาๆ“หมอ

ตอนพิเศษหลายเดือนผ่านมา นอกจากจะทำขนมขายในร้านตามปกติแล้ว ตามคำแนะนำของคุณป้าคุณหมอกท่านให้ลูกชายมาติดต่อซื้อขนมจากที่ร้านไปจัดอีเว้นท์ด้วย ช่วงนี้ดาริกาจึงงานยุ่งทำขนมกับน้องในร้านเกือบจะทุกวัน ได้ค่าเหนื่อยกลับมาอย่างคุ้มค่า หายเหนื่อย เริ่มจะอิจฉาแล้ว น้องมีเงินเก็บเยอะ รวยเกินหน้าเกินตาดรุณียังทำงานช่วยสามีในตำแหน่งเลขาผู้ช่วย เขาไม่ยอมให้ย้ายไปช่วยงานคุณมีนให้ฝ่ายนั้นไปหาเลขาเอง คุณหมอกน่ะขี้หวง ขี้หึง ใครเข้ามาคุยกับหล่อนก็ไม่ยอม เช้านี้น้องนำขนมหลายร้อยชิ้นไปส่งที่โรงแรมแห่งหนึ่ง โดยมีปฐวีอาสาขับรถมารับส่ง เขาเพิ่งกลับจากพม่ามาติดต่องานที่กรุงเทพก็ยังไม่วายตามมาจีบน้องสาวต่อ ไม่เข็ดเลย น้องยังเปรยๆ ไว้ว่าจะหัดขับรถแล้วซื้อมาใช้สักคัน เวลาส่งขนมจะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่น ซึ่งคนอื่นที่ว่าก็คือคุณปฐวีของเรานี่แหละ รอลุ้นกันไปยาวๆวันอาทิตย์ลูกค้าค่อนข้างเยอะแต่ดรุณีไม่ได้ทำอะไรมาก เพราะน้องรับสมัครพนักงานเพิ่มสองตำแหน่ง รวมถึงกุ๊กด้วย จึงแค่มานั่งสวยๆ รอเช็กบิลลูกค้า“มาแล้วค่ะ ถามคุณแม่สิคะว่าเหนื่อยไหม” เสียงโทนเข้มดัดให้อ่อนลงได้ดัดจริตมาก ดรุณีละสายตาจากลูกค้าในร้านมองกลับไปยั