All Chapters of หัวใจสลักรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ทุกลมหายใจผ่อนเข้าออกด้วยจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอ เนื่องจากต้องทำงานหนักมาตั้งแต่ช่วงเช้า ดรุณีต้องวิ่งวนระหว่างบ้านกับร้านเพื่อมาดูลูกค้ากับลูกสาว หนูขวัญอาการดีขึ้นบ้างแล้วหลังได้รับการรักษาจากคุณหมอที่ย่าของแกพามารักษาถึงบ้าน แต่ก็ยังไม่สดชื่นเท่าไหร่นัก หนูน้อยยังนอนติดเตียง ตื่นมาทีไรก็ชอบอ้อนขอให้กอด ดรุณีเห็นแล้วชื่นใจดีใจที่ลูกกลับมามีชีวิตชีวามากกว่าช่วงสองสามวันก่อน วันนี้ลูกค้าเข้ามาใช้บริการร้านบ้านขนมหวานของตนค่อนข้างเยอะ ทำเมนูเสิร์ฟแทบไม่ทันหญิงสาวเหลือบไปมองนาฬิกาบ่อยครั้งสงสัยว่าทำไมป่านนี้น้องสาวยังกลับมาไม่ถึงร้านอีก วาฟเฟิลหอมกรอบถูกนำออกจากเครื่องอบมาตากพัดลมลดระดับความร้อน แปรงเล็กๆ ปาดหน้าเนยมาเช็ดทำความสะอาดเครื่อง ก่อนมือเล็กจะเทแป้งวาฟเฟิลลงไปอบอีกครั้ง ลูกน้องในร้านเข้ามาจัดส่วนที่เสร็จใส่จาน โรยหน้าด้วยท็อปปิ้งต่างๆ ตามออร์เดอร์ นำไปเสิร์ฟลูกค้า ร้านแห่งนี้นอกจากเครื่องดื่มแล้วยังมีเค้ก ขนมหวาน อาหาร รวมถึงเมนูอื่นอีกมากมาย มีโต๊ะประมาณยี่สิบโดยเหมารวมโต๊ะอินดอร์ในสวนด้านนอก ร้านไม่ใหญ่มาก ดูแลกันเองในครอบครัวแค่พี่กับน้องเจ้าของร้านชื่อ ‘ดรุณี’ อายุย่างยี่สิ

วันเดียวกัน ณ บ้านศรันย์เวชกุลคุณแก้วกัลยากลับมาถึงบ้านด้วยอารมณ์ขุ่นหมอง รับประทานอาหารได้ไม่กี่คำก็อิ่มขึ้นมาดื้อๆ ผิดสังเกตสามีกับลูกๆ ดังนั้นเมื่อมีคนเปิดปากถาม ท่านจึงไม่คิดเก็บไว้ในใจ เล่าให้ฟังโดยหันหน้าไปทางภูดิศภูมินทร์ น้องชายคนเล็กของบ้านหยิบแก้วน้ำมาจิบ รู้สึกเสียวสันหลังแทน ไม่คิดว่าจะมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับมารดาด้วยประโยคที่ท้าทายมากขนาดนั้น“ปากดี อวดเก่งทั้งพี่ทั้งน้อง ทั้งที่ก็ไม่ได้วิเศษมาจากไหน เกาะเรากินทั้งนั้น!” ดารินทร์ พี่สาวคนโตของบ้านแต่งงานกับสามีชาวต่างชาติ ทำธุรกิจด้วยกันที่นั่นและเพิ่งกลับมาเยี่ยมบ้านพร้อมสามี ไบรอันฟังภาษาไทยไม่ค่อยเข้าใจ จึงนั่งเฉยเช่นเดียวกับภูดิศและคุณภูธเนศ“สองพี่น้องพวกนั้นเขาแบมือขอเงินพี่รินใช้เหรอครับ”“ถามแบบนี้จะหาเรื่องกันเหรอตามีน”“เปล่านะ ผมแค่ถาม ก็เห็นพี่รินบอกเขามาเกาะเรากิน”“ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงแหละ แกไปอยู่อังกฤษหลายปีจะรู้อะไร บ้านของยัยพวกนั้นก็ได้เรานี่แหละช่วยจ่ายธนาคารให้ ไหนจะค่าใช้จ่าย เงินหมุนในร้าน ทุนการศึกษาเด็กนั่นก็เราจ่าย”ดารินทร์กล่าวหยิ่งๆ ถอดแบบอากัปกิริยามาจากคุณแก้วกัลยาเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ มั่นใจเ

ใจหาย กว่าจะได้สติก็มีเสียงแตรจากคันหลังบีบไล่ให้รีบออกรถทั้งที่ไฟเพิ่งเปลี่ยนสีไม่ถึงวิ รถยนต์ของคุณเคนเคลื่อนไปข้างหน้า เช่นเดียวกับรถคันนั้นที่เคลื่อนมาขนานกันแต่เร็วกว่าจึงแซงหน้าไป ดรุณีมองตามจนลับสายตา ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอ 'สามี' ในวันนี้ ถึงจะจดทะเบียนกันแต่เอาเข้าจริง เราสองคนแทบจะไม่ได้มีโอกาสพูดคุยกันเลย หนูขวัญอยู่ในท้องเก้าเดือนเขาก็ไปเรียนปริญญาโทอีกใบที่เมืองนอก กลับไทยก็ยังเมินเฉยใส่หล่อน ถ้าหากอยากเจอลูกวันไหนก็มักจะให้คุณแก้วกัลยามารับไปเล่นที่บ้าน บ้างก็พาแกไปชอปปิง ไปเที่ยว แต่ไม่เคยมีครั้งไหนได้ออกไปข้างนอกพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกเลยจะหวังอะไรกับเขามากมายเล่า ทุกวันนี้เจอหน้ากันทีไรไม่ถามหรอกว่าสบายดีไหม มีแต่จะถามว่า ‘หย่ากันไหม’ คนใจร้าย! เขารักลูก แต่ไม่เคยสนใจแม่ของลูกเลย“คุณดาครับ!”“คุณเคนพูดว่าอะไรนะคะ”“ผมถามทางน่ะครับ คุณดายังไม่บอกชื่อโรงเรียนถัดไปเลย”“จริงด้วย ขอโทษนะคะ” ดรุณีเร่งมือเปิดจีพีเอสเพื่อบอกทาง ลนลานเหลือเกินเหมือนคนไม่มีสติเคนสามารถมองทะลุปรุโปร่ง เพียงแค่ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นเกิดจากอะไร“อีกสามร้อยเมตรเลี้ยวซ้ายนะคะ โรงเรียนอยู่ข้างหน้าทา

ดรุณีร้องไห้จนพอใจก่อนจะลงจากชั้นสิบห้ามายังชั้นหนึ่ง ตาคู่ใสยังมีความแดงช้ำ โชคดีที่พนักงานเข้างานช่วงบ่ายหมดแล้วจึงไม่ต้องคอยหลบสายตาใคร หล่อนเดินตรงมายังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อติดต่อขอแลกบัตร “ดิฉันมาแลกบัตรคืนค่ะ”“ไม่ทราบว่าชื่ออะไรเหรอคะ”“ดรุณีค่ะ”พนักงานสาวหมุนเก้าอี้กลับไปค้นหาบัตรมาคืนจนเจอชื่อดรุณี ก่อนส่งคืนไม่ลืมที่จะเช็กโดยอ่านชื่อและนามสกุล “คุณดรุณี ศรัณย์เวชกุลนะคะ”“ค่ะ” วางบัตรผู้เยี่ยมชมลงหน้าเคาน์เตอร์และรับบัตรกลับคืนมาเก็บไว้ รีบเร่งฝีเท้าออกไปโดยไม่ทันเห็นหน้าสาวประชมสัมพันธ์ว่าเหวอมากแค่ไหน“เฮ้ย! นั่นมันนามสกุลเจ้าของบริษัท!”“แกเป็นอะไรร้องเสียงดังเชียว ดีนะไม่มีลูกค้า”สาวประชาสัมพันธ์หันไปมองหน้าเพื่อน ดวงตายังคงเบิกกว้างเช่นเดิม “แกจำผู้ช่วยเลขาคุณแก้วที่ชื่อดาได้ไหม”“ใคร” ลินินมองหน้าเพื่อนงงๆ พยายามนึกตามก็คิดไม่ออก คุณแก้วเปลี่ยนเลขาผู้ช่วยบ่อยเกิ๊นนน“ก็คนที่มาส่งขนมเมื่อกี้ไง ที่ฉันเชิดใส่เจ้าหล่อน”“แล้วยังไง คิดจะเม้าท์อะไรก็เม้าท์มาย่ะ อย่าลีลา ยัยเลขาผู้ช่วยคนนั้นถูกไล่ออกไปตั้งหลายปี ถ้าเมื่อกี้หล่อนไม่สะกิดให้มอง ฉันก็จำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ

“สวัสดีค่ะ เชิญเลือกโต๊ะนั่งตามสบายเลยนะคะ ดิฉันจะนำเมนูไปให้ค่ะ” ยังไม่รู้สถานการณ์ ดาริกาวางกล่องพยาบาลลง ส่งเสียงไปยังด้านหน้าเคาน์เตอร์และหันกลับไปหยิบเมนู แม่ค้าคนสวยขายของเก่งยังยิ้มแย้ม ส่วนลูกค้าคนนั้นกำลังเข้ามาใกล้มากขึ้นและเบือนหน้าไปมองพี่สะใภ้เธอคนนี้คือดรุณี เป็นพี่สะใภ้เขาอย่างนั้นเหรอ หนุ่มนักเรียนนอกรู้สึกอกหักทั้งที่ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน“ดรีม” เรียกน้องด้วยใบหน้าเจื่อนๆ ละอายใจเหลือเกิน“มีอะไรคะพี่ดา” เอียงใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดูมามองพี่สาว ส่วนสองมือยังค้นหาหวังหยิบโปรโมชั่นให้ครบทุกใบ“คุณมีน ลูกชายคนเล็กของคุณแก้ว” บอกออกไปเท่านั้นมือของน้องก็ชะงักงัน มองชายแปลกหน้าที่ตนเองไม่เคยเจอมาก่อน สีหน้าดาริกาเปลี่ยนสีเป็นเข้มขึ้น รอยยิ้มแสนสดใสเมื่อสักครู่เลือนหายไปราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยยิ้มมาก่อนภูมินทร์ทอดสายตามองสองพี่น้อง เขาแทบไม่รู้จักสองคนนี้เลย ทั้งที่พี่ชายจดทะเบียนสมรสกับดรุณีมาหลายปี แม้กระทั่งหลานแท้ๆ เขาก็ยังไม่เคยเจอตัวจริงด้วยซ้ำเคยเห็นแค่ในรูปถ่าย ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจเลยถ้าหากน้องสาวของดรุณีจะมีสายตามึนตึงแบบนั้น“สวัสดีครับ คุณดา คุณ… ดรีม”“