All Chapters of หัวใจสลักรัก: Chapter 11 - Chapter 19

“แค่ได้ยินคุณมีนพูดแบบนี้ ฉันกับลูกก็ดีใจมากแล้วค่ะ”“ผมดีใจที่คุณดาไม่เกลียดผมนะครับ”“ฉันก็บอกแล้วไงคะว่าเข้าใจดีทุกอย่าง ความจริงแม้แต่ตัวคุณหมอกเองก็ไม่ค่อยแวะมาที่นี่หรอกค่ะ อยากเจอลูกครั้งไหน เขาก็จะให้คุณแก้วมารับไปที่บ้านใหญ่ เป็นแบบนี้ได้สองปีแล้วค่ะ” ใบหน้านวลก้มลงต่ำ กลัวจะแสดงความน้อยใจออกมาให้ภูมินทร์เห็น “คุณหมอกงานยุ่งมาก เราไม่ค่อยได้คุยไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ อีกไม่นานเราก็จะหย่ากันแล้วค่ะ แต่… คุณมีนยังมาหาหลานได้เรื่อยๆ เลยนะคะ ดาไม่ว่าอะไร”“ผมขอโทษแทนพี่หมอกด้วยนะครับ ที่จริงเขาน่าจะดูแลคุณดากับลูกมากกว่านี้” ดรุณีส่งยิ้มไปให้ ส่ายหน้าไปมา “ฉันไม่ได้โกรธคุณหมอกหรอกค่ะ เราไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกอยู่แล้วจะจบแบบนี้ก็ไม่แปลก คุณหมอกเป็นพ่อที่ดีมากค่ะหนูขวัญติดคุณหมอกมาก ถ้าหากหย่ากันฉันเองก็ไม่รู้ว่าคุณแก้วจะอยากได้หลานไปเลี้ยงเองหรือเปล่า ถ้าใช่ ฉันฝากคุณมีนช่วยดูแลหนูขวัญด้วยนะคะ”สงสารจัง แต่ไม่รู้จะพูดปลอบยังไงดี ภูมินทร์มองใบหน้าหวานที่พยายามฝืนยิ้มตลอดเวลา จ้องเสียจนดรุณีต้องเปลี่ยนเรื่องคุย “ขอโทษนะคะ เล่าอะไรให้ฟังก็ไม่รู้ เอ่อ… ตอนนี้หนูขวัญกำลังหลับอยู่ค่ะ

จามสองครั้งติดๆ จมูกแดงไปหมด ปลายนิ้วสวยถูกไปมาขณะกวาดฝุ่นในร้าน ป้ายด้านหน้าถูกสลับเปลี่ยนเป็น ‘Closed’ สองพี่น้องขยันขันแข็งช่วยกันเก็บโต๊ะ กวาดถูพื้น สงสัยจะนอนน้อยแฮะช่วงนี้ ตั้งแต่ยัยหนูป่วยหล่อนก็ได้นอนวันละไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ดรุณียกหลังมือมาแตะๆ หน้าผากตนเองเบาๆ เสียงรายงานข่าวจากรายการโทรทัศน์ดังขึ้นนานแล้ว ทว่าข่าวล่าสุดกลับสามารถดึงความสนใจจากดรุณีได้ใบหน้าสวยหันไปมองจอ ตั้งใจฟังนักข่าวสองสาวเล่าถึงข่าวคู่รักดาราขาเตียงร้าวคุณน้ำหวานกำลังจะเลิกกับสามี ดรุณีมีใบหน้าที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด แม้กระทั่งดาริกาที่เก็บโต๊ะอยู่ไกลยังมองเห็น ทว่าสาวน้อยไม่ได้เข้ามาถามหรือพูดอะไรแต่อย่างใด แค่เห็นข่าวแวบเดียวก็พอจะรู้แล้วว่าพี่ดาของตนเสียใจมากแค่ไหนนี่แหละนะ หล่อนถึงไม่อยากมีความรัก กลัวรักแล้วจะทุกข์เหมือนชีวิตพี่สาว ดาริกาไม่ปรารถนาความสุขปนทุกข์แบบนั้น แต่ช่างเถอะ ชีวิตนี้ขอให้พี่สาวสมหวังความรักคนเดียวก็พอแล้ว ไม่หวังให้รักกับอีตาพี่เขยหรอก สู้นักธุรกิจญี่ปุ่นคนนั้นก็ไม่ได้ดาริกาเพิ่งจะฉุกคิดได้ จึงลองถาม “พี่ดาคะ ดรีมว่าช่วงนี้คุณเคนเขาดูเงียบๆ ไปนะคะ ตั้งแต่กลับญี่ปุ่นก็

เธอคนนั้นเป็นผู้หญิงรักสบายห่วงแค่เรื่องเงิน ถึงกระนั้นภูดิศก็ยังรักคุณน้ำหวาน ตามตื๊อ ติดต่อฝ่ายหญิงจนถูกสามีเธอส่งคนมากระทืบหลายครั้ง จนต้องหลบไปพักใจที่เมืองนอก ทิ้งหล่อนให้อุ้มท้องคนเดียว หนูขวัญเติบโตในครรภ์ด้วยการฟูมฟักจากหล่อนเพียงลำพัง ไร้เงาพ่อของลูก กระทั่งลูกคลอดภูดิศถึงกลับเมืองไทยและแวะมาหา‘ฉันให้เธอได้แค่ความเป็นเพื่อน อยากได้เงินเท่าไหร่ก็ว่ามา ฉันอยากใช้แลกกับลายเซ็นเธอบนใบหย่าของเรา’เจอหน้ากันกี่ครั้ง เขาก็ถามถึงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว“ถึงดารักคุณมากแค่ไหน ก็ไม่มีประโยชน์”ดวงตาคู่หวานสวยปานตากวาง ทอดสายตามองหน้าตนเองที่สะท้อนกระจก ใบหน้ารูปไข่แม้จะสวยแต่ก็แสนจะเศร้า หึงในตัวเขามากแต่ก็ทำอะไรได้ไม่มากไปกว่าการนิ่งเฉย แต่ไหนแต่ไรก็แทบไม่เคยได้อยู่ใกล้กัน แม้จะได้ชื่อว่าเป็นภรรยาตามกฎหมาย แม้จะได้ชื่อว่าเป็นแม่ของลูกเขา ทว่าดรุณีรู้ตัวเองดีว่าตนไม่มีสิทธิ์ในตัวเขาเลยหกนาฬิกาสามสิบนาทีดรุณีอาบน้ำแต่งตัวแต่งหน้าเสร็จสรรพ สวมใส่ชุดทำงานเก่าเมื่อราวๆ สามปีก่อน เพราะไม่คิดว่าจะได้ทำงานประจำอีกจึงไม่ได้หาซื้อชุดใหม่ เมื่อคืนได้รับสายจากคุณแก้วกัลยา ท่านโทรสายตรงจากอังกฤษเ

“แล้วนี่อะไร นั่งอยู่กับใครนานสองนาน”แค่ปรายสายตามองเท่านั้นไม่ได้ใส่ใจจะหันไปมองให้เต็มสองตา ร้อยวันพันปีดรุณีไม่เคยมายุ่งกับครอบครัวหรือบริษัทเขา แต่หลังจากมีข่าวดังก็โผล่หน้ามาให้เห็นแบบนี้ คงไม่พ้นฝีมือมารดาเขาแน่นอน นี่ขนาดตัวอยู่อังกฤษ แต่ยังไม่วายส่งคนมาจับผิด กลางวันมีดรุณีคอยจับผิด กลางคืนก็มีอีกคนส่งมาประกบเขา ตั้งใจให้กระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลยหรือไง นึกถึงเรื่องนี้ทีไรภูดิศชักจะอารมณ์เสียทุกทีปฐวีมองหน้าทั้งสองคน “อ้าว ไม่รู้จักกันหรอกเหรอ คุณดาบอกแม่มึงให้มาช่วยงาน” “ไม่เชิงรู้จัก แค่เคยเห็นหน้า” ประชดเข้าให้ดรุณีเองก็เริ่มมีความรู้สึกไม่ต่างจากเขา โกรธ เจ้าหล่อนเอียงใบหน้ามามองอย่างเร็ว ในสายตาแฝงด้วยความไม่พอใจที่เขาตัดสัมพันธ์“คุณแม่ไปอังกฤษ เธอมาเสียเที่ยวแล้วแหละ กลับบ้านไปขายขนมไปเฝ้าร้านของเธอต่อเถอะ ที่นี่ไม่มีงานอะไรให้เธอทำ!”“เฮ้ย! พอได้แล้วไอ้หมอก!” ปฐวีลุกขึ้นมาห้าม มันใช้มือผลักอกเขาออกไม่ให้ต่อว่าอะไรดรุณีไปมากกว่านี้ ออกตัวแรงปกป้องทั้งที่ไม่ใช่ธุระกงการอะไร“ไม่พอ! ถ้างานหลักคือจับตามองฉันก็นั่งเฝ้าประตู เฝ้าลิฟต์แถวนี้แหละ บริษัทของฉันรับแต่คนมีคุณภาพ

“อ้าวเฮ้ย ไปจริงเหรอวะหมอก” แก๊งเพื่อนเรียกตามหลังแต่ไม่ทัน มันถือจานข้าวเปล่าลุกออกจากโต๊ะไปแล้ว กินไวเป็นบ้าเลย ข้าวพวกเขายังเต็มจานกันเกือบทุกคน มันสวาปามอยู่คนเดียวหนุ่มๆ เซ็งเป็ดเป็นแถบ ละสายตาจากภูดิศ กลับมามองดรุณีที่ทำตาใสมองพวกเขาปริบๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี อึดอัด อยากลุกออกไปจะแย่แล้ว เต้ ท็อป วี เลิกถามรัว ส่งยิ้มบางๆ มาให้ จากกระโดกกระเดกแย่งกันพูดเมื่อครู่ก็กลับมามีมารยาทมากขึ้น“พวกพี่แกล้งเล่นครับ ยินดีต้อนรับเข้าสู่บริษัทของเรานะ มีปัญหาอะไรถามพวกพี่ได้ตลอดเลย ไม่ต้องไปถามไอ้หมอกหรอก”“ใช่ครับ พวกพี่มีแฟนกันหมดแล้ว แต่ไอ้วียังโสดน๊า” คนที่เป็นวิศวกรที่ปรึกษาไม่วายสปอลย์เพื่อน ดรุณีผ่อนคลายลงมากถึงกับหลุดเสียงหัวเราะออกมา และพยักหน้าเบาๆ เพื่อรับทราบพี่ท็อปพูดเสริม “กินข้าวกันเถอะครับ ไอ้วี! มึงไม่ต้องยิ้ม ไปซื้อน้ำมาให้น้องดาเลย กับขนมด้วยนะ เลี้ยงรับน้องหน่อย”สามหนุ่มสามมุมวาไรตี้ฉีกยิ้มกว้าง ไล่ปฐวีให้ไปซื้อน้ำมาบริการแบบฟรีๆ ดรุณีมองพี่ๆ ในแง่ดีมากขึ้น ร่วมโต๊ะรับประทานอาหาร โดยไม่รู้ตัวเลย ว่าถูกถ่ายรูปไปนินทาในกลุ่มไลน์อีกแล้ว สาวๆ พนักงานที่แอบชอบสถาปนิกในกลุ่มนั้