All Chapters of The Obsessive CEO’s Contract Wife: Chapter 81 - Chapter 90

Nang hapong iyon, tumawag ang kumpanya kay Mira at pinapapasok siya sa opisina.Maghahanda na sana siyang umalis nang mapansin niyang si Sebastian ay nakaupo sa sofa, may hawak na laptop sa kandungan. Sakto lamang ang sikat ng araw sa oras na iyon, at marahang iginuguhit ng liwanag ang mga linya ng mukha nito. Ang matalas at guwapong mga tampok nito ay lalong naging malinaw sa ilalim ng sikat ng araw, at sa pagkakaupo nito roon, para itong isang magandang painting na basta na lamang inilagay sa gitna ng sala.Sa mismong sandaling iyon, habang paalis siya ng bahay at may naiwan na lalaking ganoon sa loob, biglang sumulpot sa isip ni Mira ang isang kakaibang pakiramdam—parang may iniiwan siyang isang marupok at magandang kept husband sa bahay.Dahil sa kaisipang iyon, hindi niya napigilang mapatawa.Marahil ay masyadong matindi ang titig niya, kaya biglang ibinaling ng lalaki ang ulo nito at tiningnan siya. Malalim ang mga mata nito, at gaya ng dati, imposibleng mabasa kung ano ang nasa

Pagkatapos nilang umorder, agad na nagpadala si Mira ng mensahe kay Bea.Tinatanong niya kung nakapunta ba roon si Nico.Ngunit hindi naman agad nag-reply si Bea.Hindi rin nagmadali si Mira. Tahimik lamang siyang humigop ng tsaa habang nakatingin kay Sebastian, na nakaupo sa tapat niya. Hindi niya alam kung nasaan ang isip nito sa mga sandaling iyon. Kung tutuusin, imposibleng hulaan kung saan ba nakalutang ang puso at atensyon ng lalaking ito kapag ganyan ang mukha nitong tila walang bakas ng emosyon.“Honey.”Pagkarinig niyon, agad na kumunot ang noo ni Sebastian. “Bawasan mo nga.”Suminghal si Mira. “Gusto mo bang lumipat sa mesa ng babaeng iyon?”Sinulyapan siya ni Sebastian. “Huwag kang mapanukso.”“Hindi ah.” Itinaas ni Mira ang kamay niya na para bang nanunumpa. “Seryoso ako. Sinabi niya na puro mga kaibigan mong kilala ang naroon. Dapat pumunta ka at bumati.”Tahimik lang siyang tinitigan ni Sebastian, walang anumang emosyon sa mukha.Nainip si Mira sa kawalan ng reaksiyon ni

Pumunta si Mira sa ospital at doon niya natagpuan si Courtney sa emergency room.Bihira siyang kontakin ni Courtney, kaya mula pa lang sa pagtawag nito ay may kung anong kakaibang pakiramdam na agad na sumagi sa isip niya. Ngunit kahit hindi sila malapit sa isa’t isa, nang makita niya si Courtney na nakahiga sa kama ng ospital—maputlang-maputla ang mukha at halos wala nang kulay ang mga labi—hindi pa rin niya napigilang makaramdam ng pag-aalala.“Ano’ng nangyari?” tanong niya.“Na-miscarriage ako.”“...” Natigilan si Mira.Parang biglang tumigil ang takbo ng isip niya sa narinig. Hindi niya agad naproseso ang sinabi ni Courtney. Nakatingin lang siya rito, tila naghahanap ng ibang paliwanag sa mukha nito, pero wala. Nandoon lang ang malinaw na katotohanan, malamig at mabigat.Nag-panic ang tingin ni Courtney. “Huwag mong sabihin kay Mama.”Nagsalubong ang mga kilay ni Mira. “Tapos na ba?”“Kakainom ko lang ng gamot.”Napadilat nang bahagya si Mira. “Ano bang dapat kong itanong?”Hindi

Nanatili si Mira sa tabi ni Courtney hanggang makalampas na ng alas-dos ng madaling-araw.Gusto sana ni Courtney na doon na siya magpalipas ng gabi, ngunit tumanggi si Mira.Pag-uwi niya sa bahay, hindi pa rin bumabalik si Sebastian.Mukhang hindi na ito uuwi ngayong gabi.Matapos ang isang gabing nakakapagod sa katawan at isip, dumiretso si Mira sa kama at halos bumagsak doon sa sobrang pagod. Wala na siyang natitirang lakas para isipin pa si Sebastian, lalo na kung nasaan ito o kung bakit hindi pa ito umuuwi. Pagkapikit pa lamang niya, agad na siyang dinalaw ng antok.Mahimbing siyang natulog hanggang sa tumagos ang sikat ng araw sa loob ng silid. Ilang beses muna siyang pabalik-balik sa higaan, paikot-ikot ang katawan na para bang ayaw pang tuluyang bumangon, bago siya tuluyang naupo.Magulo ang buhok niya habang walang gaanong malay na sinabunutan niya iyon gamit ang mga daliri. Dahan-dahan siyang lumabas ng kuwarto, dala pa rin ang antok at katamaran ng bagong gising, ngunit pagd

Pagkasara ng pinto, sumulyap si Sebastian kay Mira. Nahuli niya ang kakaibang kislap na mabilis na dumaan sa mga mata nito—isang bagay na saglit lamang lumitaw, ngunit hindi nakaligtas sa paningin niya.“Ex mo?” tanong ni Sebastian.Agad namang isinantabi ni Mira ang mabigat at nakakakipkip na damdaming sumagi sa dibdib niya. Para bang ayaw niyang pahintulutang tumagal pa iyon kahit isang segundo. May pilit na ngiti siyang ibinalik sa mukha, saka naglakad pabalik sa hapag-kainan.Nang makita niya ang noodles na hindi pa ubos, lalo lang nawalan ng gana ang sikmura niya. Gayunman, umupo pa rin siya at pinilit ang sariling sumubo ng ilang beses.“Mm,” tapat na sagot ni Mira.“Ang dami mo palang naging ex.” Panatag at payak ang tono ni Sebastian, na para bang basta lamang siya nagkomento ng isang simpleng bagay.Mira: “…”“Selos ka?” Biglang itinaas ni Mira ang tingin at tinitigan siya.Tumingin si Sebastian sa kanya na para bang may narinig itong isang katawa-tawang biro. Punô ng paghama