All Chapters of The Obsessive CEO’s Contract Wife: Chapter 61 - Chapter 70

Pinili ni Bea ang isang medyo ordinaryong restaurant.Hindi iyon mamahalin o elegante gaya ng mga high-end na lugar na madalas puntahan ng mayayaman, ngunit maayos naman at malinis tingnan. Kapansin-pansin ding maingat ang lugar sa kalinisan at kaayusan, at mula sa dami ng taong papasok at palabas, malinaw na maganda ang takbo ng negosyo roon. Masigla ang paligid, may mahinang ingay ng mga nag-uusap na customers, tunog ng mga kubyertos, at yapak ng mga waiter na abala sa pag-asikaso. Isang simpleng lugar, ngunit komportable at buhay na buhay.Pagdating ni Mira, nakaupo na sina Bea at Nico.Sa mismong sandaling makita siya ni Bea, agad na nagliwanag ang mga mata nito, na para bang nakakita ito ng tagapagligtas. “Umupo ka na, bilis,” sabi nito.Masama ang tingin ni Mira rito, at agad namang bumulong si Bea, “Nandito ka na rin lang, tulungan mo na ako.”Napairap si Mira. “Kapag may masarap na pagkain, hindi mo man lang marunong i-enjoy,” naiinis niyang sabi, bagaman hindi naman iyon toto

“Iyon ang lalaking ’yon. Narinig ko, nililigawan daw niya ang asawa mo—araw-araw pinadadalhan ng bulaklak at afternoon tea, napakaasikaso pa.” Nasa driver’s seat si Adrian habang naninigarilyo, saka niya sinulyapan si Sebastian. “Pero hindi naman tinatanggap ng asawa mo ang kahit ano.”Nakatitig si Sebastian sa direksiyong nilakaran ni Mira. Tanging nang tuluyan nang mawala sina Mira at Bea sa gitna ng mga tao saka lamang niya ibinaling ang tingin sa lalaking nakatayo pa rin doon, tila isang estatuwang bato, tahimik na nakatanaw sa direksiyong nilisan ng asawa niya.Sa ganda ni Mira, hindi nga naman mahirap para rito ang makatawag ng paghanga.Nauna na si Carlo, at ngayon ay may isa na namang lumitaw. Abalang-abala talaga siya.Marahang tinapik ni Sebastian ang daliri niya sa armrest, madilim ang ekspresyon ng mukha.“By the way,” sabi ni Adrian, “itutuloy mo ba talaga ang divorce procedures o hindi?” Bahagya itong lumingon sa kanya. “Akala ni Mira divorced na kayo. Kung patatagalin m

Nanigas ang likod ni Sebastian. Matapos ang diborsyo, talagang hindi na ito nagkunwaring maayos pa ang lahat. Wala na ang dating pagpipigil, wala na ang mga salitang binabalutan ng lambing at pagpapanggap. Noon, nasasabi pa ni Mira nang walang kahit katiting na pag-aalinlangan na hinahangaan siya nito, na gusto nitong magkaanak para sa kanya, na para bang kay dali para rito ang magsabi ng mga bagay na ganoon. Ngunit ngayon, ni katiting na bakas ng ganoong anyo ay wala na. Bahagya siyang napangisi nang malamig sa sarili. Heh. Babae nga naman.Lumabas si Sebastian at hinila ang pinto pasara sa likuran niya, ni minsan ay hindi lumingon. Habang pinipindot niya ang button ng elevator, palihim niyang minura sa isip ang nagdisenyo ng gusali. Napakabagal ng elevator. Sa oras na iyon, ang bawat segundong paghihintay ay lalo lamang nagpapabigat sa dibdib niya.Maya-maya, bumukas muli ang pinto sa likuran niya.Nakasandal si Mira sa hamba ng pinto at tahimik siyang pinagmamasdan. May kung anong

Natulog si Mira hanggang hapon. Pagkagising niya at matapos ayusin ang sarili, kinuha niya ang laptop niya at lumabas.Pumunta siya sa isang café. Sa labas nito ay may isang matayog na puno na nagbibigay ng sapat na lilim. Mahinahon lang ang sikat ng araw ngayong araw, kaya perpekto ang umupo sa labas. May kakaibang gaan sa paligid—hindi mainit, hindi rin malamig, at sapat lang ang panahon para manatili roon nang matagal nang hindi naiistorbo ng init o alinsangan. Umupo si Mira sa isang maayos na puwesto, saka inihanda ang sarili para sa isang tahimik na hapon.Matapos i-scan ang code para umorder, umorder siya ng isang tasa ng kape. Binuksan niya ang laptop, saka inilabas ang cellphone niya at nag-message kay Bea upang tanungin kung libre ba itong lumabas at makipagkita sa kanya. Hindi naman nagtagal ang sagot ni Bea—darating daw ito sa loob ng kalahating oras. Kaya habang naghihintay, maluwag ang kilos ni Mira, na para bang wala siyang ibang iniisip kundi magpalipas ng oras nang pay

Nang gabing iyon, natuloy pa rin sina Mira at Bea sa spa bago nagpunta sa hapunan. Pagkatapos nilang magpahinga roon nang halos kalahating oras, saka lamang sila tumuloy sa restaurant. Medyo marami kasing social engagements si Bea, kaya ang pinili nitong kainan ay iyong may elegante at maayos na atmosphere—hindi sobrang magarbo, ngunit halatang may class at refinement ang buong lugar. Tahimik ang ilaw, maayos ang ayos ng mga mesa, at may uri ng pino at disenteng ambiance na akmang-akma sa mga taong sanay makisalamuha sa iba’t ibang klase ng tao.Ngunit para kay Mira, matapos niyang makita ang private restaurant na ginamit sa New Year gathering ng pamilya Montenegro, parang bahagyang kumupas ang tingin niya sa ibang mga restaurant. Hindi naman sa pangit ang lugar na ito—sa totoo lang, maayos at magandang-ganda rin naman—pero may mga bagay talagang kapag nasilayan mo na ang isang antas, kusang tumataas ang pamantayan mo nang hindi mo namamalayan.“Mira!”Nang marinig niya ang pagtawag s