All Chapters of The Obsessive CEO’s Contract Wife: Chapter 51 - Chapter 60

Tuluyan nang lumipas ang malamig na panahon. Saanman tumingin si Mira, puro buhay ang nakikita niya—mga dahong bagong sibol, mga kulay na muling bumabalik sa mundo, at isang kapaligirang waring sabik na sabik nang magsimula uli.May auto show sa Hunyo, kaya halos lahat ay abalang-abala.Lalong naging abala si Mira.Kung dati ay marami na siyang ginagawa, ngayon ay para na talaga siyang trumpo na walang tigil sa pag-ikot. Ayon kay Bea, pumapayat na siya.At ang ilalim ng mga mata niya ay umiitim na rin nang husto—mas maitim pa raw kaysa sa panda.Ngunit sa totoo lang, gusto ni Mira ang ganitong klase ng pagkapagod.Sa ilang gabi, hindi na nga siya naliligo.Tanging kapag mag-isa lamang siya saka niya hinahayaan ang sarili niyang maging ganoon kapabaya.Weekend noon, at ang tanging plano niya ay matulog hanggang sa kusa siyang magising.Kaya naman nang biglang tumunog ang cellphone niya, awtomatiko niyang iminulat ang mga mata niya. Sa unang saglit, akala niya ay may kinalaman na naman

Mula nang umalis si Sebastian papuntang ibang bansa, bumalik na si Mira sa sarili niyang tirahan.Para sa kanya, ang naging kasal niya kay Sebastian ay parang isang panaginip lamang—isang panaginip na dumating nang biglaan, tumakbo sa kakaibang direksiyon, at pagkatapos ay natapos din nang walang babala. At gaya ng anumang panaginip, sa oras na magising ka, wala nang natitira. Walang mahahawakan, walang maibabalik, at walang paraan upang manatili pa iyon sa parehong anyo.Sa totoo lang, mabuti naman si Sebastian.Hindi naman ito naging masama sa kanya. Hindi siya nito sinaktan, hindi siya nito pinahiya, at kahit sa kakaibang pagsasama nilang iyon, hindi naman siya nito sadyang ginawan ng bagay na dapat niyang ikagalit. Kaya lamang, sapat ang pagkakakilala ni Mira sa sarili niya upang maintindihan ang isang simpleng katotohanan—wala talagang damdamin si Sebastian para sa kanya. Higit pa roon, may mga sandaling malinaw pang ayaw siya nito, o kahit paano ay hindi siya nito gusto sa paraa

“Mira, may flowers na naman!” masayang sabi ng isa niyang katrabaho. Galing ito sa labas para kunin ang isang delivery at pagbalik ay dala na rin ang bouquet na iniwan sa front desk. “Ang kulit talaga ng lalaking ’to.”Hindi man lang nilingon ni Mira ang mga bulaklak. Diretso lang siyang nagsalita, walang interes sa boses. “Sa’yo na kung gusto mo.”“Thank you!” sagot agad ng katrabaho niya, tuwang-tuwa. “Araw-araw na tayong may fresh flowers sa vase. Ang saya kaya.”May isa pang sumingit at natatawang nagsabi, “At mamaya, may dessert na naman. Araw-araw na tayong may pang-merienda sa hapon. Sa totoo lang, nae-excite na akong pumasok sa trabaho dahil dito.”Nagtawanan ang lahat. Ngumiti lang si Mira. Hindi niya pinatulan ang biro ng mga katrabaho niya. Hindi rin niya ipinaliwanag ang sarili niya. Sa huli, hindi naman niya kailangang ipaintindi sa iba kung bakit hindi siya natutuwa sa ganitong klaseng pagpupumilit.Pagsapit ng hapon at oras na ng uwian, sabay-sabay na lumabas ng kompany

Napakunot ang noo ni Mira. “Tumawag ang mommy mo at pinapunta niya ako rito para makita ka. Paano naman ako makakatanggi?”Malamig ang boses ni Sebastian nang sumagot siya. “Puwede ka namang tumanggi.”“Puwede naman, oo,” sagot ni Mira habang nakatayo sa tabi niya. “Pero ang warm kasi ng approach niya sa akin. Kung tatanggi ako, parang ako pa ang magmumukhang walang puso.” Saglit siyang tumigil bago muling nagsalita. “Kailan mo ba sasabihin sa kanila? Kasi kung wala silang alam at patuloy nila tayong sinusubukang paglapitin, magiging sobrang awkward lang.”Nanatiling walang ekspresyon ang mukha ni Sebastian, na para bang kahit anong sabihin niya ay hindi makakalikha ng kahit anong alon sa damdamin nito. “Sasabihin ko sa kanila.”“Mabuti naman,” maikling sagot ni Mira.At pagkatapos noon, pareho lang silang nakatayo roon.Walang nagsalita.Parang biglang lumubog sa katahimikan ang buong silid. Walang tunog kundi ang marahang paghinga nilang dalawa at ang mabigat na pakiramdam ng isang

Pagkatapos ng hapunan, magkasama sina Adrian at Sebastian sa pavilion sa labas.Tahimik ang paligid, at ang hangin sa gabi ay may banayad na lamig. Sa ganitong uri ng oras at lugar, natural sanang maging magaan ang pakiramdam, ngunit hindi ganoon ang namamagitan sa dalawang lalaki. May kung anong hindi pa nasasabi, at si Adrian, gaya ng dati, ang unang hindi nakatiis.“Anong nangyayari?”Bahagyang kumilos si Sebastian. “Hm?”Hindi agad sumagot si Adrian. Sa halip, tumingin muna ito sa direksiyon ng sala. Sa pamamagitan ng malaking bintana, malinaw nitong nakikita si Madam Cecilia at si Mira na magkasamang nakaupo, masayang nag-uusap, at kapwa nakangiting tila napakagaan ng samahan. Walang bahid ng pagkailang. Walang tensiyon. Parang likas na likas para sa kanilang dalawa ang ganoong tagpo.“Kayo ba talagang dalawa, magdidiborsyo o hindi?”Hindi agad nagsalita si Sebastian.Nakatitig lamang siya sa loob, sa eksenang nasa likod ng salamin. May sinabi si Mira na ikinatawa nang malakas ni