All Chapters of The Obsessive CEO’s Contract Wife: Chapter 41 - Chapter 50

Hinintay ni Mira si Sebastian sa labas.Dahil babalik siya sa tahanan ng mga Montenegro, hindi siya puwedeng pumunta roon nang mag-isa. Kahit pa gaano niya gustuhing tapangan ang sarili, alam niyang sa sitwasyong iyon, mas mabuting may kasama siya—lalo na kung iisipin kung sino ang maaaring kaharapin niya pagdating doon.Habang naghihintay siya, biglang nag-vibrate ang kanyang telepono.Mensahe iyon mula kay Bea.Nakarating na raw si Nico sa bahay nila.Agad nagpadala si Bea ng larawan—isang itim na Rolls-Royce ang nakaparada sa loob ng kanilang bakuran. Sa paligid nito, marami nang taga-baryo ang nakatayo sa labas ng bahay nila, sumisilip at nag-uusisa. Ang ilan pa nga ay halos nasa bungad na mismo ng gate, na para bang kaunting buto na lang ng mirasol ang kulang upang tuluyan nang maging isang kumpletong panoorin ang eksena.Napangiti si Mira nang mabasa ang sumunod na mensahe.[Kailangan mong aminin, mahusay siyang umarte. Isang buong sasakyan ng regalo ang dala niya—hindi na nga m

“Kung ano man ang gusto mong isipin, isipin mo. Ang bahay na iyon ay sa’yo, hindi sa’kin,” kalmadong sabi ni Courtney, na para bang walang kahit anong epekto sa kanya ang mga salita ni Mira.Ni hindi man lang nagbago ang ekspresyon nito.At dahil lalo iyong nakaiinis tingnan, mas tumalim ang pakiramdam ni Mira.“At saka, kung ayaw mo namang magpakasal noon, wala namang pumilit sa’yo. At mukhang maayos naman ang napangasawa mo.”Bahagyang natawa si Mira, ngunit malamig iyon, walang bahid ng tunay na saya.“Nakita mo kasing maganda ang napangasawa ko, nagsisisi ba ang nanay mo na hindi ikaw ang ipinadala niya noon?” sarkastikong tanong niya.Sa pagkakataong iyon, bahagyang kumunot ang noo ni Courtney.“Tigilan mo na ang pagpapanggap. At saka, kahit pa magkita tayo, hindi naman kailangang magbatian tayo.”Pagkasabi niyon, tumalikod siya nang dire-diretso. Tahimik lamang na tiningnan ni Courtney ang likod niya.Hindi na ito nagsalita pa. Makalipas ang ilang sandali, tahimik na rin itong u

Pagkapasok pa lang nila sa loob ng silid, agad nilang napansin si Madam Cecilia na nakatingin sa kanilang dalawa na may isang ngiting mahirap basahin. Hindi iyon lantaran, pero hindi rin simpleng ordinaryong ngiti lamang—parang may alam siya, parang may napansin siya, at parang may gusto siyang sabihin ngunit pinipiling huwag munang ilahad. Nandoon pa rin ang pamilya ni Rafael, at maging ang paraan ng pagtingin ng mga ito kina Sebastian at Mira ay kapansin-pansin ding kakaiba. May kung anong hindi masabi sa mga titig nila, na para bang may tahimik na usapan na silang naunawaan kahit wala namang binibigkas nang tuwiran.Natural na hindi nagtanong si Sebastian. Hindi rin naman naging komportable si Mira na magtanong pa. Pareho nilang pinili ang manahimik, na para bang mas mabuting hindi na lang usisain ang kahulugan ng mga tinging iyon kaysa mabuksan pa ang isang usapang baka pareho nilang ayaw harapin.Hindi pa man sila lubusang nakababalik, tumayo na si Rafael at nagpahayag ng balak n

Pagkatapos ay napatingin siya kay Sebastian.Malamig at maputla ang mukha nito. Mahigpit ang kapit ng mga daliri nito sa manibela, at kitang-kita ang nakaumbok na mga ugat sa likod ng kamay nito, na para bang may matindi itong pinipigil—galit man iyon, sakit, o emosyon na ayaw nitong hayaang lumabas.Hindi talaga maintindihan ni Mira kung paano na naman niya ito nagawang magalit.Sa isip niya, wala naman siyang sinabing masama. Hindi naman niya ito minura, hindi niya ito nilait, at lalong hindi niya ito sinadyang saktan. Pero bakit tila sa bawat pagkakataon ay nagagawa pa rin niyang maapakan ang ugat ni Sebastian nang hindi niya nalalaman kung paano?Dahan-dahan niyang tinanggal ang seatbelt niya at itinulak pabukas ang pinto ng sasakyan. Pagkababa niya, napansin niyang nanatili lamang si Sebastian sa loob, wala man lang senyales na balak din nitong bumaba.Napalingon siya rito. “Hindi ka ba uuwi?”Sa halip na sagutin siya, biglang yumuko si Sebastian palapit sa gilid niya at malakas

Biglang nagseryoso ang mukha ni Mira, na para bang may naisip na napakabigat, ngunit sa susunod na sandali ay lumabas iyon sa paraang tila biro. “Kung ganoon,” sabi niya, “sa tingin mo ba magandang ideya na hiramin ko ang semilya ni Sebastian at magkaanak?”“…”Umikot ang mga mata ni Bea sa sobrang pagkaalarma at pagkainis sa kapilyahan ng tanong nito.At doon tuluyang natawa nang malakas si Mira.Ngunit habang tumatawa siya, dahan-dahang nabasa ang sulok ng mga mata niya.Pebrero na noon.Hindi na ganoon kabigat at kapanglaw ang panahon. Karamihan ng mga araw ay maliwanag ang kalangitan, malinaw, bughaw, at tila puno ng panibagong buhay ang lahat ng bagay sa paligid. Ang bawat sulok ng mundo ay waring nakaharap sa araw, sumasalo ng init at liwanag, at ang buong paligid ay may kakaibang siglang tila nagsasabing nagsisimula na naman ang panibagong yugto.“Bea,” mahina niyang sabi, “sana bumagal nang kaunti ang oras.”Nang marinig iyon ni Bea, agad itong tumingala at nakita ang mga luha