All Chapters of หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม: Chapter 11 - Chapter 20

จ่างลี่เห็นสามีกำลังคุยกับสตรีผู้หนึ่ง ก่อนที่จะทันได้คิดอะไร นางก็ลงจากรถม้าแล้วเดินเข้าไปหาทั้งสอง"ท่านพี่...ไปกินข้าวได้แล้วเจ้าคะ"นางเห็นสตรีผู้นั้นหันมายิ้มให้นางแล้วเดินจากไป"ทำไมต้องเดินมาเอง ไม่ให้ลูกๆมาบอก"หวังเหว่ยมองภรรยาที่ดูเช่นไรก็ไม่เหมือนมาตามไปกินข้าว แต่เหมือนมาทวงสามีคืนสะมากกว่า "ถ้าข้าไม่มาตาม ท่านคงถูกสตรีผู้นั้นรั้งตัวไม่ยอมปล่อยแนเจ้าคะ"นางพูดด้วยน้ำเสียงเง่างอนผู้เป็นสามีเห็นท่าทีของภรรยาตัวเองก็อดขำมิได้"รู้สึกดีจังที่เจ้าหึงหวงข้า หึหึ"พูดแล้วก็จับจุงมือภรรยาเดินกลับไปที่รถม้ามาถึงก็เห็นบุตรสาวทั้งสามนั้งมองพร้อมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่"พวกเจ้าออกมาทำไมกัน แล้วน้องๆละ"จ่างลี่ถามบุตรสาวทั้งสาม "น้องๆนอนเล่นกันเจ้าคะ แล้วสรุปท่านพ่อคุยกับใครหรือเจ้าคะ"หนิงเหม่ยถามมารดาด้วยความอยากรู้จ่างลี่จึงนึกขึ้นได้นางหันไปถามสามี"เมื่อกี่ท่านคุยกัยใครเจ้าคะ ข้าไม่คุ้นหน้านาง""นางเป็นภรรยาของพรานมัว นางมาถามข้าว่าคิดอยากแต่งเมียอีกคนมั้ย น้องสาวสามีนางเป็นหม้ายสามีถูกทหารเหลียงฆ่าตาย นางเห็นบ้านเรามีรถม้าคันใหญ่แถมข้ายังดูมีเงินด้วยมั้งเลยคิดมาถาม ฮาฮาฮา"พ่อหลัวพูดไปพ

กลับมาถึงรถม้าหมิงเอ๋อก็นำขนมออกมาให้มารดาและพี่สาวให้ชิม"ขนมอร่อยมากเลยหมิงเอ๋อ"หมิงหลานกินแล้วอร่อยจึงเอาขนมให้เสี่ยวถัง ซึ่งมันก็กิน หนิงเหม่ยจึงลองให้เจ้าเสียฝู มันดมๆแล้วก็กิน "พวกมันกินขนมด้วย"หนิงเหม่ยพูดอย่างตื่นเต้น ปกติพวกมันกินแต่เนื้อสัตว์ ไม่คิดว่าจะกินขนมเป็นด้วย"กินมากอ้วนนะพวกเจ้า"หมิงเอ๋อแซวเจ้าสองขนฟุ พวกมันก็กระดิกหางอย่างรู้ความ พอกินอิ่มก็นอนกลิ้งอยู่ข้างทารกทั้งสอง ซึ่งเด็กน้อยก็ชอบมาก ทั้งสองเอามือน้อยมาลูบขนพวกมันไปมาพร้อมหัวเราะอย่างชอบใจขบวนเริ่มออกเดินทางกลับภูมิลำเนาของตนเอง บางคนเงินหมดต้องหยุดเดินทางเพื่อหาทางทำมาหากิน เพราะไม่มีตำลึงจะเดินทางกลับบ้าน ส่วนบางครอบครัวก็เลือกที่จะหาที่ทางตั้งรกรากใหม่ แต่ด้วยเหตุใดก็ตาม ทำให้ขากลับขบวนกลับบ้านเริ่มเล็กลง แต่ขากลับสิ่งที่ทุกคนไม่ได้เตรียมตัวตั้งรับคือฤดูหนาวเดินทางมาได้หลายวัน ต่างก็เริ่มรู้สึกว่าอากาศหนาวลงมาก แถมยังมีลมหนาวพัดตลอดทำให้หลายครอบครัวต้องเอาผ้ามาคุมตัว แรกๆยังทนกันได้ แต่หลายวันเข้าก็เริ่มไม่ไหวเดินทางผ่านหมู่บ้านต่างๆก็เห็นความเสียหายจากภัยสงคราม บ้านเรือนพังเสียหาย ผู้คนมีแต่ความอ่อนล

เมื่อหิมะหยุดตก ชาวบ้านต่างหารือกันว่าจะดินทางต่อดีมั้ย"ถึงหิมะจะหยุดตกแล้ว แต่ก็ยังเดินทางลำบากนะ เช่นไรก็รอก่อนดีหรือไม่"ป้าหลีพูดขึ้นในวงประชุม"แต่เรายิ่งอยู่นานยิ่งไม่ปลอดภัยนะขอรับ"พรานมัวพูดขึ้น เขาเห็นหิมะที่ขาวโพลนทั่วพื้นป่า มันอาจมีความเสี่ยงที่จะไหลลงมาสร้างความเสียหายได้"เอาเช่นนี้ ถ้าพรุ่งนี้หิมะยังหยุดตกแบบนี้ เราก็เร่งเดินทาง เพราะข้าเองก็เกรงเรื่องหิมะถล่มเช่นกัน "หัวหน้าชุนสรุป เพราะเขาเองก็เห็นว่าหิมะที่ทับถมสูงอาจจะไหลลงมาได้ชาวบ้านจึงได้ผลสรุป ทุกคนจึงเตรียมเก็บสัมภาระ คืนนั้นอยู่ๆหิมะก็ตกอีกครั้งจนคิดว่าคงเดินทางต่อไม่ได้ แต่พอยามอิ๋น(03:00-04-59น)หิมะก็หยุดตก เช้ามาขบวนจึงลงมติว่าควรเดินทางเพราะหิมะได้หยุดแล้วน่าจะพอเดินทางได้ ยามเฉิน(07:00-08-59น)ขบวนกลับบ้านก็เริ่มออกเดินทาง แต่ด้วยหิมะตกทับถมจึงทำให้เดินทางล่าช้า ขบวนเดินทางกันด้วยความระมัดระวัง จนผ่านไป2ชัวยาม เจ้าสองขนก็หูตั้งแล้วยืนขึ้น และอยู่ๆก็ได้ยินเสียงเหมือนฟ้าร้องแล้วแผนดินไหวทั่วพื้นป่า ก่อนที่จะมีเสียงตะโกน"ระวัง...หิมะถล่มมมม"ชาวบ้านต่างวิ่งหนีการถล่มของหิมะ พวกสัตว์ออกวิ่งตามสัญชาตญาณ "โ

บุตรชายทั้งสองของเลอเฉียงฟง ช่วยประคองบิดาเข้าไปนอนตรงแคร่หมิงเอ๋อ เข้าไปตรวจอาการพร้อมสอบถามข้อมูล"ไม่ทราบว่าท่านลุงเจ็บแบบนี้มานานหรือยังเจ้าคะ?""ถ้าเรืองปวดนั้นปวดมาได้2,3 เดือนแล้ว แต่อาทิตย์นี้ปวดมาก พอดีพรานมัวเขาบอกว่าบ้านหลัวสามารถรักษาคนได้พวกข้าเลยเสี่ยวดวงมานะ"แม่เลอบอกอาการพร้อมเล่าเรื่องราวให้ฟัง"อ้อ..พรานมัว พวกข้ารู้จักเจ้าคะ เขาเป็นน้องชายร่วมสาบานของสามีข้าเอง แถมบุตรสาวข้ายังเป็นคนช่วยตรวจครรภ์พร้อมจ่ายยาบำรุงให้มัวฉีผิงด้วยเจ้าคะ"แม่หลัวพอรู้ว่าคนบ้านนี้มาเพราะรู้ข่าวจากพรานมัวก็ยิ้มตอนรับ"ท่านเจ็บตรงที่ข้ากดมั้ยเจ้าคะ?"หมิงเอ๋อกดบริเวณลิ้นปี่ "เจ็บๆ..ข้าเจ็บตรงนั้นแหละ "แล้วนางก็ขยับตำแหน่งกดไปเลื่อยๆพร้อมถามตลอดจนมั่นใจก็หันมาบอกอาการให้ญาติฟัง"ท่านลุงผู้นี้เป็นโรคกระเพาะเจ้าคะ อาจด้วยกินอาหารไม่ตรงเวลา แล้วปล่อยทิ้งนานอาการจึงทรุดหนัก เดี๋ยวข้าจ่ายยาให้ หากล้วยน้ำว้าให้ท่านลุงกินเช้าเย็นมื้อละลูกจะช่วยได้เจ้าคะ"นางเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเข้ามิติไปจัดยาให้คนไข้ ดีว่าบิดาซื้อขวดยาขนาดเล็กมาให้นาง ทำให้มีขวดไว้ใส่ยานางเดินออกมาพร้อมขวดยา4ขวนเขียนอธิบายการกินชั

บ่ายวันหนึ่งหมิงเอ๋อที่เดินไปตรวจสุขภาพให้มัวฉีผิงกับบุตรชายเสร็จก็มาถามมารดา"ท่านแม่..ข้าอยากเรียนแพทย์เจ้าคะ""เจ้าอยากเรียนหรือ""ใช้เจ้าคะ ข้ารู้ข่าวมาว่าเมืองของเรามีสำนักศึกษาแพทย์ข้าเรียนได้มั้ยเจ้าคะ""ได้สิลูก เช่นนั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ให้ท่านพ่อเจ้าไปถามที่สำนักว่าเปิดรับสมัครเมื่อไรดีมั้ย?"แม่หลัวเห็นความตั้งใจของบุตรสาวก็คิดสนับสนุน ถึงอย่างไรตอนนี้ครอบครัวของตนก็ไม่ได้ลำบากเหมือนเก่า"แล้วเหม่ยเอ๋อกับหลานเอ๋ออยากเรียนมั้ยลูก""ลูกอยากเรียนหนังสือเจ้าคะ ท่านแม่จะว่ามั้ยเจ้าคะ?"หนิงเหม่ยถามมารดา นางอยากรู้ตัวหนังสือ"ข้าด้วยเจ้าคะ"หมิงหลานก็ยกมือตามพี่สาว"ได้สิลูก เดี๋ยวแม่จ้างครูมาสอนที่บ้านดีมั้ย? "บุตรสาวของนางต้องมีความรู้ไว้บ้าง นางอยากสร้างอนาคตที่ดีให้บุตรสาว เพราะจะช่วยทำให้แต่งงานได้บ้านสามีที่ดี"ดีเจ้าคะ..ท่านแม่ดีที่สุด"หมิงหลานเข้ากอดมารดาด้วยท่าทางน่ารัก หลีซานกับเหวยเหว่ยเห็นพี่สาวกอดมารดาก็คลานมากอดด้วย"เจ้าพวกนี้"แม่หลัวยิ้มชอบใจที่ลูกๆของนางมาอ้อน ตกค่ำพ่อหลัวกลับมาถึงบ้านลูกๆก็เข้ามาเอาใจพ่อหลัวถึงกับยิ้มเต็มใบหน้าที่ลูกๆต่างมาแย่งกันเอาใจตนแต่พอรู้สาเ