《Maid of the Ruthless CEO》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

Nagkatinginan kami ni Mang Ramon. Pati siya ay kabado ngayon na nakikita niyang iritado si Rio. It was obvious in how he kept on swallowing.“Mas mabuting lumabas ka na,” sabi niya sa akin.I started to shook my head. Pero napaigtad ako nang katukin ni Rio ang salamin ng kotse.“Thalia! Do not make me open this door!” he said menacingly. Hindi na ako nakapagsalita nang i-unlock ni Mang Ramon ang kotse sa gilid niya. Rio was able to open my side.“Come out!”Suminghap ako. Abot-abot ang tahip ng puso ko lalo na at kita ko kung paanong galit na galit si Rio.Hindi ako kumibo. Kaya nang napuno na siya, siya na ang nagpalabas sa akin sa kotse. Hinawakan niya ang braso ko at saka ako hinila palabas. Marahas niyang isinara ang pintuan ng kotse matapos. Hinila ulit niya ako palakad sa gamit niyang kotse.“Why did you have to fucking test my patience!” he said, dripping with menace.My lip twisted downward. Nag-iinit ang gilid ng mata ko.Binuksan niya ang passenger seat at saka ako pinapaso

Nang dumating kami sa kotse at nang patunugin niya iyon, mabilis akong sumakay sa loob.Kalmado lang siyang umikot at saka sumakay sa kotse. Matapos niyang maisabit ang seatbelt niya ay mabilis din kaming umalis sa mall.I don't understand myself. I'm getting annoyed again. Kaya kunwari akong busy sa pagmamasid sa labas kahit ang totoo ay naglalakbay na ang isip ko kung sino ang binilihan niya ng necklace. I'd like to think it's his mother, pero hindi ko kilala ang magulang niya. I don't even know if they're alive or not. He was vague about his family.Isa ba sa mga babae niya? Kumukunot ang noo ko kapag naiisip ko na isa sa mga babae niya. Hindi ko naman kayang tanungin kasi ang dami dami kong binili kumpara sa necklace. Baka isipin niya na ang dami ko nang binili, gusto ko pa ng necklace.But it doesn't sit well with me. It's bothering me again.Pagdating namin sa mansion, inutusan niya ang ilang tauhan niya para dalhin sa kwarto ko sa taas ang mga pinamili ko.I should be grateful

Having a family who saw you as nothing more than collateral damage in their crisis makes it easier to forget them. Iyon naman ang ginawa ko nitong nakaraang buwan. My last call was with Papa. Hindi na naulit ang tawag ko sa kanila. Hindi na rin naman sila tumawag sa akin.Kaya ngayon na nagba-vibrate ang cellphone ko at ang number ni Ashley ang nakikita ko, halos tumataas na ngayon ang kilay ko.Bakit siya tumatawag? Her calling me is like a miracle because she would never call me. Pero kahit curious ako kung bakit siya tumatawag, hindi ko siya sinagot sa unang tawag niya. I let it ring until it stopped.I kind of expected na sa laki ng pride niya, hindi na siya tatawag ulit, pero tumawag ulit siya. Hindi ko na napigilan ang curiosity ko kung bakit siya tumatawag.Mabagal kong sinagot ang tawag niya. Hindi ako nagsasalita at naghintay kung ano ang sasabihin niya."Finally, you picked up. I thought you'd already forgotten how to use a phone in that place," bungad niya. Annoyance was ev

Magkahiwalay ang tinahak na daan ng kotse kung nasaan ako at ang kotse ni Rio. Ang sabi niya, sa venue ko na siya hihintayin dahil baka medyo ma-late siya sa dadaanan niya sa kumpanya.I had my VIP access.Kalahating oras ang biyahe bago kami dumating sa venue ng party. Nang dumating kami, nagulat ako nang maraming media sa labas. Kinabahan ako kasi hindi ako sanay sa ganito.“Hija, sa loob mo na hintayin si Sir. Kailangan kong i-park ang kotse,” baling sa akin ni Mang Ramon.Nanuyo ang lalamunan ko. Pero kahit kabado ako, napilitan akong bumaba. Sa tapat pa ng red carpet. Paglabas ko, may mga tumutok na camera sa akin. Some even captured pictures. Pero nang mapagtanto nila na hindi naman ako kilala, biglang tumigil ang pagkuha nila ng litrato.Mabilis akong naglakad para lang makapasok na sa venue. My heart was beating wildly in my chest.Sa entrance, hiningian ako ng access. Pero nang makita ng security guard ang VIP card ko, mabilis niya akong pinapasok without questions.Sa loob,

Rio Velasco(Flashbacks when Rio was fifteen years old)“Ikaw na ang magsama kay Rio!” my father shouted at my mother angrily.Nakahanda nang umalis si Papa at si Kuya Zio. Ang mga maleta nila ay nilalabas na ng mga kasambahay.I was between my father and mother, who both refused to take me. I was very hard to tame as a child. Wala akong ambag sa bahay kundi problema at sakit ng ulo. Kuya Zio was the opposite of me. He's the perfect child who was loved dearly by my parents.“Bakit si Rio? I want Zio to go with me!” sigaw din ni Mama. Kung pwede lang niyang sampalin si papa, gagawin niya. I looked at my brother near the door. He was watching us with his calculated and cold gaze. It was as if he was so sick of the sight.“Zio is my heir! He will manage the company in the future! Wala ka namang kompanya na pinapahalagahan kaya si Rio ang kunin mo! Baka pa magtino sa iyo!” sigaw ulit ni Papa.Mama looked at me with an irritated face. The way she looked at me, it felt like she could alrea