Semua Bab Maid of the Ruthless CEO: Bab 321 - Bab 329

Natapos ang meeting nang wala akong naintindihan. Lumilipad ang utak ko sa kung ano ang sinasabi ni Skye kay Zio. Hindi ko alam kung bakit napapalingon ako sa kanila kapag ramdam kong may sinasabi si Skye kay Zio.Zio would lean to her side para marinig niya ang bulong ni Skye. That small proximity, nakikita kong ngumingiti si Skye. On the other hand I felt like I was being mocked by her smile. Bitterness would spread in my guts.Zio still had that same empty, cold gaze. He seemed even more distant now. Kapag nagtatama ang mga mata namin, minsan siya na ang unang nag-iwas ng tingin. Parang hindi na niya kayang tagalan ang titig ko. Kasi kapag nagtatagal ang titig namin sa isa't isa, I noticed it, the brief flicker of pain and sadness that crossed his eyes before he quickly hid it. He didn't want me to see it.Tahimik na nagsilabasan ang mga empleyado nang matapos ang meeting. Kung dati ay isa ako sa nauuna, hindi ko ginawa ngayon. Ganoon din naman si Skye. Nanatili siyang nakaupo.“Ak

Masyado kong dinamdam ang nangyari. Noong ihatid ako ni Zio at sa labas na nag-break down, kung hindi pa ako dinaluhan ni Ate Matilda, hindi ko pa magagawang pumasok sa loob. Hindi na ako nakakain sa araw na ’yon. Wala akong pinapapasok sa kwarto ko at nagkulong ng dalawang araw. Lalabas lang kapag gutom na gutom na ako. Hindi na bumalik ang mood ko. Parang araw-araw na akong malungkot dahil sa nangyari. “Ella, sige na, hija. Babaan mo na ang Tita Maxine mo,” ani Ate Matilda sa akin. Nakadapa ako sa kama ko at walang lakas para bumangon. My head hurts. Wala na akong magandang tulog. Kahit anong pilit ko, sa dami ng pumapasok sa isip ko, hindi na ako nakakatulog. I dreaded the day I’d get to know Zio married Skye. Hindi ko ata kakayanin ’yon. “Pakisabi po na tulog ako,” walang buhay kong sagot kay Ate Matilda. “Kanina pa siya nasa baba. Baka may importanteng sasabihin.” Mas niyakap ko lalo ang unan ko at saka pumikit nang mariin. Kahit anong sabihin ko, hindi ako nilulubayan nii

Louiella GalvezIt's been a week since the last time I ran away. Hindi ko na alam kung ano na ang nangyayari sa bahay. Nong umalis ako, pinatay ko ang cellphone ko at saka bumiyahe ng Manila kahit gabing-gabi na.Ni hindi rin sa penthouse ang tungo ko. Sa una, gusto kong magpakalayo-layo, iyong walang makakahanap sa akin. Kaso wala akong alam na lugar. I might get hurt if I went to a place I didn't know.Kalaunan, naisip ko ang tambayan ni Zio. Walang may alam sa lugar na iyon kundi kami lang. And in this case, he doesn't really care about me, kaya hindi ako mahahanap. Kaya doon ang naging tungo ko. After buying food that could last me long, doon na ako dumiretso. Gabi akong umalis ng Batangas, halos umaga na nang dumating ako sa pintuan ng maliit na bahay.I felt so exhausted na for the first time, hindi ko na-appreciate kung gaano kaganda ang lugar. Pagpasok ko sa loob, deretsong kama na ako at agad na nakatulog.For my first two days, nanatili lang ako sa loob. Natatakot akong lum

Ang tagal naming tahimik matapos ng mga nalaman namin. Ibang iba ang nasa isip ko sa mga inamin niya. Kinailangan kong i-process 'yon dahil nagugulat ako. At siguro gano'n din si Zio dahil ang tahimik niya.“Let's go back. You need to rest,” aya ni Zio nang makita niyang humikab ako. “Okay.”Tama nga ako. Napalayo nga ang lakad ko. Inabot kami ng dalawampung minuto bago kami dumating. Siya na ang nagbukas ng bahay at iginaya ako sa loob.Pagpasok ko, nanibago ako ngayon na kasama ko na ulit si Zio. Sa isang linggo kong pananatili dito, unti-unti kong tinatanggap sa sarili ko na hindi na kami magkakasama dito, now it's happening.Dumiretso siya sa refrigerator at kumuha ng maiinom doon. Nagsalin siya sa isang baso at saka ako binigyan ng maiinom din.“You should rest. You've been crying,” marahan niyang sabi. Itinaas niya ang isang kamay niya at may pinunas sa pisngi ko.I bit my lower lips. I missed being this near him that it made my heart hurt and feel happy at the same time.Kinuh