/ Romance / How To Be A Mistress / The Seamstress and the Spy

공유

The Seamstress and the Spy

작가: Blueesandy
last update 게시일: 2026-02-13 16:01:19

Ayusin mo ang tayo mo, Rank 15. Hindi sabsaban ang West Wing para maglakad ka na parang taga-slums, duh.”

Dominique’s voice cut through the hallway, sharp and annoying. Kakatapos lang namin kumain ng dinner—isang meal na para sa iba ay luho, pero para sa akin ay lasang abo. The steak was perfectly seared, the wine was vintage, and the service was impeccable. Typical Thorne standards. Nakita ko kung paano mamangha ang ibang mga Proteges, lalo na si Lulu na halos ayaw hawakan ang silver cutlery sa takot na magasgas ito.

Pero ako? I ate in silence. Hindi ako nabilib sa ginto at porselana dahil dati naming lamesa ito. Bawat subo ko ay paalala lang na ang kinakain ko ngayon ay ninakaw mula sa dugo ng aking ama.

“Dominique, can you just shut up for once?” I replied, my voice calm but laced with a boredom that clearly irritated her. “Kakatapos lang nating kumain. Hindi ba pwedeng hayaan mo munang matunawan ang insecurity mo bago mo ako kausapin?”

“Insecurity? Ako?” Dominique laughed, a high-pitched, mocking sound. “I am Rank 1. You are a nobody Julian found in the mud. Ang dumi mo pa rin tingnan kahit anong ligo ang gawin nila sa’yo. And now, we’re going to Vera. Do you even know who Vera is? She doesn’t dress peasants.”

I didn’t bother answering. I knew exactly sino si Vera. She was the most sought-after seamstress in Vespera. She didn’t just sew clothes; she engineered armor for the elite. Pumasok kami sa The Atelier, a hidden room in the East Wing that smelled of expensive silk, lavender, and old sewing machines. Ang paligid ay puno ng mga mannequins na nakasuot ng mga half-finished gowns na kumikinang sa ilalim ng warm lights.

Sa gitna ng silid, nakatayo ang isang matandang babae na may suot na thimble sa kanyang daliri. Her eyes were sharp, scanning us like a hawk.

“Dominique, stand on the pedestal,” utos ni Vera nang hindi man lang tumitingin sa amin. “And you… the new one. Come closer.”

Huminga ako nang malalim at lumapit. Vera reached for her measuring tape. The moment the cold, yellow tape touched my shoulder, the world around me began to blur. Ang kalyo sa mga daliri ni Vera at ang gasgas na tunog ng paghila niya sa measuring tape ay tila naging isang time machine. Bigla, ang amoy ng lavender sa Atelier ay napalitan ng amoy ng sariwang rosasang paboritong bulaklak ni Mama.

Sampung taon na ang nakalipas. I was sixteen, preparing for my debut. Ang kwarto ko noon ay puno ng mga tahi-tahing sutla at mga perlas na nakakalat sa sahig. My mother was kneeling behind me, her mouth full of pins, carefully pinning pearls onto the bodice of my gown. Ang bawat tusok niya ay puno ng pagmamahal. “Margo, my jade,” bulong niya habang inaayos ang laylayan. “This dress is your armor. Sa gabing ito, ipakikita natin sa Vespera na ang mga Valderama ay hindi matitibag.”

Hinalikan niya ang balikat ko, eksakto sa pwesto kung saan dumadaan ang measuring tape ni Vera ngayon. It was a week before the sabotage. Isang linggo bago naging abo ang armor na iyon, at bago naging mitsa ng kamatayan ni Mama ang mga perlas na pinaghirapan niyang itahi.

Huwag kang malikot,” saway ni Vera, dahilan para bumalik ako sa realidad.

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa bewang ko. Nanatili akong tuwid, ang mukha ko ay walang emosyon kahit na ang bawat haplos ng tape measure ay tila sinusugatan ang alaala ko.

“Dominique, you’re done. Go wait outside with the others,” utos ni Vera habang sinusulat ang mga sukat ko sa isang lumang notebook.

“Why do I have to wait? She’s just a Rank 15,” reklamo ni Dominique, padabog na bumaba sa pedestal. “Huwag mo siyang masyadong pagandahin, Vera. Sayang lang ang tela. Mud will always be mud.”

Hinarap ko si Dominique, isang malamig na ngiti ang sumilay sa labi ko. “Mud is where the most beautiful lotus grows, Dominique. Unlike plastic, it actually has substance. Why don’t you go check if your Rank 1 badge is still shiny? Baka kasi bukas, kupas nayan.”

Dominique turned red, her fists clenching, pero lumabas din siya nang pabagsak ang pinto. Naiwan kaming dalawa ni Vera. The silence was heavy. Lumapit siya sa akin para sukatin ang haba ng aking leeg nang bigla siyang huminto. Dahan-dahan niyang hinawi ang buhok ko sa likod ng aking kanang tenga. Nakita ko sa salamin ang paglaki ng kanyang mga mata. Doon, sa ilalim ng aking hairline, ay ang maliit at hugis-pusong birthmark.

“This mark…” bulong ni Vera, ang kanyang boses ay nanginginig. “I’ve only seen this once before. I made the dress for Mrs. Valderama’s funeral. I remember the daughter… the little girl who cried over the casket. You… you have her eyes. You have her mark.”

Hindi ako kumurap. “I think you’re mistaken, Vera. Maraming tao ang may birthmark. At ang mga Valderama? Patay na silang lahat. I’m Eris.”

“Eris,” pag-uulit niya, tila hindi naniniwala. “Kung sino ka man, mag-ingat ka rito. This house eats girls like you for breakfast. Ang unipormeng gagawin ko para sa’yogagawin ko itong matibay. You’ll need it.”

Binitawan niya ang measuring tape at may binunot na isang itim na envelope mula sa ilalim ng kanyang lamesa. “I heard the guards talking earlier. Senator Silas is coming here tonight. He’s meeting Madame V and Julian in the East Wing library. They’re finalizing the transfer of some… ‘old assets’ from the Valderama estate.”

Ang salitang “Silas” ay tila isang sampal sa mukha ko. My grip on my skirt tightened so hard I could hear the fabric groan. Silas. Ang taong pumirma sa death warrant ni Papa.

“He’s here?” I asked, my voice dangerously calm.

“He’s already in the East Wing,” Vera replied. “And if I were you, Rank 15, I wouldn’t go near that library. Silas likes young, pretty things. At ang mga gaya mo? Ginagawa niyang dekorasyon bago itapon.”

Lumabas ako ng Atelier nang hindi tumitingin sa likod. Nang makarating kami sa dormitoryo, hinintay ko ang pagdilim ng mga ilaw. Eksaktong 10:00 PM—the Curfew of Shadows. Dahan-dahan akong bumangon at kinuha ang itim na leggings at hoodie na itinago ko sa ilalim ng kutson. I crawled through the narrow, dusty ventilation duct na konektado sa East Wing.

Nakarating ako sa isang awang sa kisame na nakatapat mismo sa pasilyo ng library. Doon ko siya nakita. Senator Silas. He looked exactly the same—mataba, mamahalin ang suit, at may suot na singsing na pag-aari ni Papa. He was laughing, clinking a glass of scotch with Julian Thorne.

“The Valderama ports are finally under my name, Julian,” Silas chuckled. “Your father would be proud. It took ten years, but we finally erased every trace of that family. Except for the boy, of course.”

Napatigil ako sa paghinga. The boy. Leo.

“Leo is under control, Senator,” Julian replied, his voice cold. “He’s in the facility. He stays alive as long as he’s useful.”

“Good. Because if that boy ever speaks…” Silas made a throat-slashing gesture.

Ang kamay ko ay nanginginig sa galit. Leo is alive. My brother is alive and being held like a lab rat. “Is the new asset ready?” tanong ni Silas. “Madame V told me about a girl Julian found. Eris, right? Bring her to my gala next week. I want to see if the hype is real.”

Dahan-dahan akong umurong pabalik sa duct. Sapat na ang narinig ko. My heart was a graveyard, but today, a new grave was dug—and it had Senator Silas’s name on it. Nakabalik ako sa West Wing nang hindi nahuhuli, hingal na hingal at puno ng dumi ng duct.

Kinuha ko ang punit na tela ng robe ni Mama mula sa ilalim ng unan ko.

“Vera was right, Mama,” bulong ko sa dilim. “This dress is my armor. But this time, it’s not for a dance.”

Senator Silas wants me at his gala? Fine. He’ll get more than what he bargained for. I will become the Top Protege. I will become the Mistress they can’t control. And when I’m standing next to Silas at that gala, the last thing he’ll see is the Jade of Valderama—shining, lethal, and finally back for blood.

I thought about Julian. His voice when he mentioned Leo… was it protection or was it a threat? Hindi ko na alam. Pero isang bagay ang sigurado: Ang Sanctum ay hindi lang isang eskwelahan. It’s a slaughterhouse.

And next week, I’m the one holding the cleaver.

Binuksan ko ang aking notebook at isinulat ang isang bagong pangalan sa ilalim ng listahan ko.

1. Captain Rios (The Handcuffs) 2. Madame V (The Brains) 3. Senator Silas (The Signature)

Target Number Three is scheduled for next week, I wrote.

I closed my eyes, the image of Silas wearing my father’s ring burning in my mind. Rank 15? I won’t stay here for long. To get to Silas, I need to be the best. I need to be the girl Julian can’t say no to.

I will become the Top Protege. I will become the Mistress they can’t control.

And when I’m standing next to Silas at that gala, the last thing he’ll see is the Jade of Valderama—shining, lethal, and finally back for blood.

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • How To Be A Mistress   The Oryssian Contract

    The sunlight in Ivy Heights always carried a strange chill, no matter how brightly it shone. After that night in the medical wing, every footfall on the marble floor sounded like the ticking of a clock, counting down to my end.Hindi ko pa rin lubos na matanggap ang nakita ko. Si Leo, ang fairy tale book, at ang luhang pumatak mula sa mga mata ni Julian. Pero sa Sanctum, walang oras para sa pag-aalinlangan. Ang mundong ito ay hindi humihinto para sa mga pusong naguguluhan.Ngayong araw ang pagdating ni General Oryss, ang pinakamakapangyarihang military strategist mula sa kabilang panig ng karagatan. Ang kontratang dala niya ay sapat na para pondohan ang Sanctum sa susunod na dekada. To Viveca, this contract was the ultimate judge—it would settle once and for all who reigned supreme over her stable of girls.Ang main ballroom ay amoy mamahaling tabako at leather. Nakatayo kami sa isang linya—ang Top 10 assets. I donned an emerald green gown, a creation by Vera, its hue a stark reflecti

  • How To Be A Mistress   The Ghost in the Hospital

    Ang hallway patungo sa Private Medical Wing ay amoy kamatayan na binalot sa bleach at antiseptic. Habang naglalakad ako gamit ang ninakaw kong keycard, bawat kurap ng ilaw sa kisame ay tila isang babala.Kailangan ko ang antidote. Kailangan ko ang formula na nagpapanatili kay Leo sa ganitong estado. Pero habang papalapit ako sa pinakadulong silid, ang tibok ng puso ko ay hindi na para sa misyon. Ito ay para sa batang lalaking sampung taon kong iniyakan sa harap ng isang walang lamang kabaong.Nanginginig ang kamay ko nang itapat ko ang card sa scanner.Access Granted.Bumukas ang pinto nang walang tunog. Ang bumungad sa akin ay hindi isang laboratoryo, kundi isang silid na punung-puno ng makinarya. Ang tanging tunog ay ang ritmikong beep ng heart monitor at ang pagbuga ng oxygen concentrator.Sa gitna ng silid, nakahiga ang isang maliit na pigura.Ang tunog ng monitor ay biglang napalitan ng lagitik ng apoy. Ang amoy ng antiseptic ay naging amoy ng nasusunog na kahoy at tuyong pino.G

  • How To Be A Mistress   Class 4.2: Gift Conversion

    Ang pagpukpok ng tray ng almusal sa lamesa ay tila naging hudyat ng aking pagbabalik sa realidad. Tiningnan ko si Lulu; ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala, pero sa isip ko, ang mga salita niya tungkol sa transportasyon sa Facility Beta ay nag-iwan ng isang malalim na sugat.Tonight.Hinawakan ko ang keycard sa ilalim ng aking damit. Ang dulo nito ay matalas, humuhukay sa aking balat. Gawin mo na, Margo. Ngayong gabi na. Pero kasabay ng udyok na iyon ay ang malamig na boses ng rason sa likod ng utak ko.Hindi pa pwede.Kung susugod ako ngayon, dala lang ang isang nakaw na keycard at galit, mamamatay kaming dalawa ni Leo. Kailangan ko muna ng kumpirmasyon. Kailangan kong makita ng sarili kong mga mata kung si Leo pa ba ang batang iniwan ko, o kung naging isa na lang siyang basag na eksperimento sa ilalim ng microscope ni Viveca. I need to know if I’m saving a brother or a ghost.At para magawa iyon, kailangan ko ng mas malakas na armas kaysa sa baril. Kailangan ko ng influence.

  • How To Be A Mistress   Aftermath

    Nagising ako bago pa man tumilaok ang mga manok sa labas ng Ivy Heights. The room was still bathed in the blue light of dawn, at ang amoy ng scotch and rain was still clinging to my skin. Sa tabi ko, naramdaman ko ang mabigat and steady breathing ni Julian.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, staring at the ceiling of his study. Every fiber of my body was aching—isang paalala ng gabi kung saan ang galit at pagnanasa collided until nothing was left but our breath.For a few seconds, muntik ko nang makalimutan kung nasaan ako. I almost forgot na ang lalaking katabi ko is the son of the woman who destroyed my family.Pero nang mahagip ng mata ko ang Black Rose mark sa balat ko, which was slightly peeking from under the sheets, parang binuhusan ako ng malamig na tubig. The heat of the night was suddenly replaced by ice.I sat up slowly, careful not to make a sound. I looked at Julian. He was sleeping peacefully—ang kanyang panga na laging matigas ay relax na ngayon, at ang kanya

  • How To Be A Mistress   His Room

    R18Parang nag uusap ang mga mata namin habang tinatanggalan ng damit ang isa’t isa, walang salita, tanging malalalim na hinga lang ang naririnig sa kwarto, he didn’t stop at my waist. His hand traveled lower, his palm searing through the thin fabric of my dress. When his fingers finally grazed the sensitive heat between my thighs, I gasped, my back arching instinctively against the mattress.“Ahhh, Ian,” I muttered. while biting my lips. Ang labi niya ay bumaba sa dibdib ko, where my mounds were fully erect, pinag halinhin niya ito na animo’y bata na gutom na gutom. He caressed, played and did whatever he’s pleased, “Shit,”“I’ve been wanting this,” He whispered, “I can die,” he keeps on kissing my body, hindi ko alam kung saan ako babaling, bumaba ang mukha niya mula sa dibdib ko hanggang sa gitna ng hita ko, “So beautiful,”“Ian, stop,” Para akong tinatraydor ng sarili kong boses, “Ahhh,” I gasped when he buried his lips inside me, I can feel his tongue playing with mine, napag igt

  • How To Be A Mistress   Breaking Point

    Eksaktong alas-tres ng madaling araw. Ang katahimikan sa pasilyo ng mga Thorne ay nakakabingi, tila ba pati ang mga pader ay naghihintay sa aking pagkakamali. Ginamit ko ang bawat anino, bawat bulag na anggulo ng mga camera na itinuro sa akin ni Bambi.Nang marating ko ang pintuan ng study ni Julian, napatigil ako. Walang guwardiya. Ang rotation ay eksaktong tatlong minuto ang awang, gaya ng sinabi ni Vera. Dahan-dahan kong pinihit ang door knob.Click.Bukas ito. Ang loob ng silid ay amoy lumang libro, mamahaling scotch, at ang kakaibang halimuyak ng ulan na tila laging nakabuntot kay Julian. Ang tanging liwanag ay nanggagaling sa buwan na sumisilip sa malalaking bintana, nagbibigay ng asul na kislap sa mga antigong kagamitan.Agad kong hinanap ang portrait ng unang Thorne Matriarch. Isang matandang babae na may malamig na tingin, tila ba hinuhusgahan ako mula sa kabilang buhay. Gamit ang dulo ng aking mga daliri, hinanap ko ang awang sa gilid ng frame.Nahanap ko.Ang portrait ay da

  • How To Be A Mistress   Nape of the Neck

    “Huwag kang malikot, Eris. Ang tinta ay parang tadhana—kapag bumaon na, wala nang urungan.”Ang boses ni Vera ay mahinahon pero puno ng awtoridad habang pinapaupo niya ako sa isang selyang gawa sa bakal sa loob ng Inking Suite. Ang amoy ng antiseptic at metallic na amoy ng tattoo ink ay nanunuot sa

  • How To Be A Mistress   The Long night

    “Siguraduhin mong hindi siya makakalakad nang diretso bukas, Eris. I want him so satisfied that he signs the port treaties before breakfast.”Iyon ang huling bilin ni Madame Viveca bago kami iniwan sa Royal Wing. Ang pinto ay sumara nang may mabigat na tunog, iniwan ako sa gitna ng silid na amoy sa

  • How To Be A Mistress   Class 3.2: Alibi Network Construction

    “Huwag kang lilingon, Eris. Kapag lumingon ka, mamamatay kayong dalawa.”Ang boses ni Julian sa isip ko ay tila isang malakas na sampal habang nakatayo ako sa gitna ng kadiliman ng South Loading Dock. Nakita ko na ang armored truck. Nakita ko na ang gurney kung saan nakahiga ang kapatid ko. Ang baw

  • How To Be A Mistress   The White Room

    “Senator Silas doesn’t like ghosts, Eris. At mas lalong hindi ko gusto ang mga asset na nakakalimot sa kanilang lugar.”Ang boses ni Madame Viveca ay parang kalansing ng bubog sa sahig ng The White Room. Dito, walang kulay. Lahat ay puti—mula sa pader, sa sahig, hanggang sa silyang bakal kung saan

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status