How To Be A Mistress のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Ang gabi ng Midnight Gala ay hindi isang pagdiriwang; ito ay isang palengke ng laman at kapangyarihan. Ang West Wing ay naging abala simula pa kaninang madaling araw. Vera delivered my gown—isang obsidian silk dress na tila gawa sa anino. It was backless, showing the perfect curve of my spine, while the front was held by thin, dangerous threads.“Remember, Eris,” Madame V whispered habang nilalagyan ako ng itim na diamante sa leeg. “Make him thirsty. Make him desperate. Ang lalaking uhaw ay madaling lunurin.”I looked at the mirror. I was a lethal weapon disguised as a dream. Tumingin ako sa gilid at nakita ko si Julian. He was in a midnight blue tuxedo, standing like a dark god. Ang titig niya ay hindi nawawalay sa akin—isang raw, primal hunger na pilit niyang itinatago.“Ang target mo ay si Captain Valdes,” utos ni Madame V. “He’s the one holding the logistics for the offshore accounts. Seduce him, get the codes. Do not fail.”Ang ballroom ay puno ng amoy ng mamahaling tabako at cha

“Senator Silas doesn’t like ghosts, Eris. At mas lalong hindi ko gusto ang mga asset na nakakalimot sa kanilang lugar.”Ang boses ni Madame Viveca ay parang kalansing ng bubog sa sahig ng The White Room. Dito, walang kulay. Lahat ay puti—mula sa pader, sa sahig, hanggang sa silyang bakal kung saan ako nakatali. Walang bintana, walang hangin, tanging ang nakakasilaw na liwanag ng mga LED lights na tila gustong tunawin ang aking retina.“I didn’t mean to alarm him, Madame,” sagot ko, pilit kong pinapanatili ang lamig sa aking boses kahit na ang mga kamay ko ay manhid na sa pagkakagapos sa likod.“Liar.” Lumapit si Viveca, ang kanyang sapatos ay gumagawa ng nakakairitang tunog sa puting tiles. Inangat niya ang aking baba gamit ang dulo ng kanyang tungkod na ginto. “You marked him. Pinamukha mo sa kanya na may butas ang security niya. Inisip tuloy ng Senator na nagpapasok ako ng mga hamak na aktibista o espiya sa loob ng pamamahay ko.”Isang mabilis na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Hind

“Huwag kang lilingon, Eris. Kapag lumingon ka, mamamatay kayong dalawa.”Ang boses ni Julian sa isip ko ay tila isang malakas na sampal habang nakatayo ako sa gitna ng kadiliman ng South Loading Dock. Nakita ko na ang armored truck. Nakita ko na ang gurney kung saan nakahiga ang kapatid ko. Ang bawat hibla ng kalamnan ko ay gustong sumugod, gustong pumatay, gustong bawiin ang huling piraso ng pamilya ko.Pero ang sulat ni Julian—ang tatlong salitang iyon: Don’t be a fool.Napakuyom ang kamao ko hanggang sa bumaon ang mga kuko ko sa aking palad. Ang dugo ay pumatak sa semento, pero mas masakit ang pagpunit sa puso ko habang pinapanood kong umalis ang truck. Patawad, Leo. Hindi pa ngayon. Kapag kinuha kita nang wala akong sapat na armas, pareho tayong itatapon ni Viveca sa hukay.Pikit-mata akong umtras pabalik sa anino. Nangako ako sa sarili ko, habang nilalamon ng dilim ang likod ng truck: Babalik ako. At pagbalik ko, hindi lang kita ililigtas. Susunugin ko ang bawat pundasyon ng impy

“Siguraduhin mong hindi siya makakalakad nang diretso bukas, Eris. I want him so satisfied that he signs the port treaties before breakfast.”Iyon ang huling bilin ni Madame Viveca bago kami iniwan sa Royal Wing. Ang pinto ay sumara nang may mabigat na tunog, iniwan ako sa gitna ng silid na amoy sandalwood, alak, at ang panganib na dala ni Prince Azrael.Ang prinsipe ay nagtanggal ng kanyang tuxedo jacket, itinapon ito sa sahig na tila basura. Lumingon siya sa akin, ang kanyang mga mata ay nanunuri, hindi katulad ng ibang lalaking tinitingnan ako bilang karne. Sa kanya, mukha akong isang puzzle na gusto niyang buuin.“So,” simula ni Azrael, umupo siya sa dulo ng dambuhalang kama at nagsalin ng ginto na alak. “Isasagawa mo na ba ang utos ng iyong reyna? Will you start unzipping that dress, or can we actually talk like human beings for once?”I didn’t flinch. I walked toward the balcony instead of the bed. “Gusto mo ba talagang maghubad ako, Your Highness? O gusto mo lang ng muling mapa

Eksaktong alas-tres ng madaling araw. Ang katahimikan sa pasilyo ng mga Thorne ay nakakabingi, tila ba pati ang mga pader ay naghihintay sa aking pagkakamali. Ginamit ko ang bawat anino, bawat bulag na anggulo ng mga camera na itinuro sa akin ni Bambi.Nang marating ko ang pintuan ng study ni Julian, napatigil ako. Walang guwardiya. Ang rotation ay eksaktong tatlong minuto ang awang, gaya ng sinabi ni Vera. Dahan-dahan kong pinihit ang door knob.Click.Bukas ito. Ang loob ng silid ay amoy lumang libro, mamahaling scotch, at ang kakaibang halimuyak ng ulan na tila laging nakabuntot kay Julian. Ang tanging liwanag ay nanggagaling sa buwan na sumisilip sa malalaking bintana, nagbibigay ng asul na kislap sa mga antigong kagamitan.Agad kong hinanap ang portrait ng unang Thorne Matriarch. Isang matandang babae na may malamig na tingin, tila ba hinuhusgahan ako mula sa kabilang buhay. Gamit ang dulo ng aking mga daliri, hinanap ko ang awang sa gilid ng frame.Nahanap ko.Ang portrait ay da