The Sanitization

 

Ang Ivy Heights ay hindi lang basta subdivision ng mga mayayaman; it was a fortress of sins masked in white marble. Habang binabagtas ng itim na SUV ang mahabang driveway, pinanood ko ang dambuhalang gate na bumubukas—isang bakal na bibig na handang lamunin ang sinumang papasok. Ang bawat poste ng kuryente at CCTV camera na nadadaanan namin ay tila mga matang mapanghusga, binabantayan ang bawat paghinga ko.

Dito matatagpuan ang The Sanctum. Sa labas, mukha itong isang prestihiyosong unibersidad o isang museo, pero sa loob, alam kong ito ay isang factory—isang pagawaan ng mga buhay na sandata na nakabalot sa ganda.

Pagbaba ko ng sasakyan, sinalubong ako ng amoy ng sariwang damo at mamahaling sprinkler water. It was too clean. Too quiet. Ang katahimikan dito ay nakakabingi, malayo sa ingay ng mga baril at sigawan sa Iron Roots. Pero nang humakbang ako papasok sa grand foyer, ang bawat tunog ng takong ng mga guwardiya sa tiles ay tila naging mitsa ng isang pagsabog sa pandinig ko.

Ang kintab ng sahig ay biglang napalitan ng repleksyon ng mga pulang ilaw sa aking paningin.

Ang marangyang amoy ng sandalwood na nagmumula sa diffuser sa paligid ay biglang naging amoy ng usok at luma na papel. The silent foyer was suddenly filled with the ghost of sirens—yung nakakarinding hiyaw ng mga pulis na bumasag sa katahimikan ng buhay ko sampung taon na ang nakalipas.

Naalala ko ang Scandal Day. Ang foyer ng mansyon namin noon ay puno rin ng mga taong nakasuot ng barong at suit, pero hindi sila bisita. They were vultures disguised as law enforcers. Naalala ko ang mukha ni Papa—hindi siya nakatingin sa mga camera ng media na nasa labas ng gate, kundi sa akin. His face was pale, his hands trembling as the cold steel of the handcuffs clicked around his wrists.

Sa gilid ng paningin ko noon, nakita ko si Senator Silas na nakikipag-kamay sa mga opisyal, isang pekeng lungkot ang nakapinta sa mukha habang palihim na kinukuha ang gintong fountain pen ni Papa mula sa table. It was a betrayal orchestrated by friends, executed by the law, and witnessed by a child who could do nothing but watch.

“Everything will be fine, Margo,” bulong ni Papa noon bago siya isinakay sa patrol car.

He lied. Mula noon, wala nang naging “fine.” Ang bawat pangarap ko ay naging abo, at ang bawat tawa ko ay naging hikbi na kalaunan ay naging bato.

“Move it, girl. Huwag kang tatanga-tanga riyan. Hindi ito parke na pwedeng pagmuni-munihan,” untag sa akin ng isang guwardiya, sabay tulak sa balikat ko.

Bumalik ako sa realidad. Wala na ang mga sirena. Tanging ang marangyang katahimikan na lang ng Sanctum ang natira. Pero ang galit na nanunuot sa buto ko ay mas matindi pa sa init ng apoy na tumupok sa aming mansyon.

“Dalhin na ‘yan sa Prep Room. Madame doesn’t like waiting for dirty assets,” utos ng isang babaeng naka-uniporme, ang kanyang boses ay walang emosyon, parang isang robot.

Dinala ako sa isang silid na puro salamin at bakal. It looked like a high-end laboratory or an upscale morgue. Dalawang babae ang lumapit sa akin, bitbit ang mga scrubbers, antiseptic solutions, at mga kemikal na tila gagamitin sa pag-embalsamo ng isang bangkay.

“The Conservator wants her pristine. Every inch of her must be sanitized,” sabi ng isa habang sinisimulan nilang hubaran ako nang walang pasabi.

Wala akong nagawa kundi tumayo nang tuwid. Hinayaan ko silang tanggalin ang madumi kong damit—ang tanging baluti ko sa kalsada. Nang mawala ang saplot ko, naramdaman ko ang lamig ng aircon na tila humahalik sa aking balat. I felt exposed, not just physically, but spiritually. Pero hindi ko sila binigyan ng reaksyon. I kept my eyes fixed on the ceiling, counting the tiles to distract myself from the violation of my privacy.

The water from the high-pressure showers was freezing. They used abrasive sponges to scrub my skin, dragging it across my arms, my back, and even the soles of my feet as if they were trying to peel off the very soul of the Iron Roots from my body. Ang bawat hagod ay masakit, halos magdugo ang balat ko sa diin ng kanilang pagkuskos. Sinabon nila ako ng mga disinfectant na amoy ospital bago sinundan ng mga mamahaling bath oils.

They were trying to erase the last three years of my life. They wanted to wash away the grease of the jazz club, the blood of the men I fought in the slums, and the smell of poverty that had become my scent. Pero ang hindi nila alam, kahit anong kuskos nila, ang poot ay hindi nahuhugasan. It was etched into my DNA.

As the layers of dirt and oil were finally stripped away, my skin began to glow under the harsh LED lights. It was as pale as the day I watched the news of my father’s “arrest” from a hidden room. Ang dati kong maputik na balat ay naging kasing-puti ng porselana—ang balat ng isang tunay na Valderama.

“Look at that,” bulong ng isang tagalinis habang sinusuklay ang basang-basa kong buhok. Namamangha siya sa nakikita. “Under all that filth, she’s actually a gem. Sayang naman kung mababasag lang dito. Most of them don’t last a month under Madame’s thumb.”

“Quiet. Hindi tayo binabayaran para mag-isip o maawa,” sagot ng kasama niya habang binubudburan ako ng kung anong klaseng powder na amoy vanilla at jasmine.

Binihisan nila ako ng isang manipis na puting silk slip. It was nearly transparent, clinging to my damp body, leaving nothing to the imagination but everything to the power play. Simple pero kitang-kita ang bawat kurba ng katawan ko na hinubog ng gutom at pakikipaglaban. Pinunasan nila ang buhok ko hanggang sa kuminang ito na parang pakpak ng uwak, mahaba at umaalon sa aking likuran.

“She’s ready. Bring her to the Balcony for inspection.”

I was led through a series of long, white corridors. Ang bawat pader ay may mga painting na abstract pero puro kulay ginto at itim. The Sanctum felt like a shrine dedicated to the worship of beauty and the enslavement of the weak.

Pagdating namin sa central hall, tumambad sa akin ang isang malawak na espasyo. Sa itaas, sa isang engrandeng mezzanine na gawa sa ivory at ginto, nakatayo ang isang babaeng tila hindi tumatanda. Madame Viveca Thorne.

“Madame V, narito na po ang kailangan ninyo,”

She was the definition of “lethal elegance.” Nakasuot siya ng itim na cocktail dress na gawa sa pinakamahal na tela, ang kanyang buhok ay naka-updo nang walang kahit isang strand na wala sa lugar. Ang kanyang mga mata ay matalim, parang agila na tinitingnan ang isang maliit na kuneho. She looked down at me as if I were a piece of meat she was considering buying for a banquet.

Sa tabi niya, nakatayo si Julian. He had changed into a fresh suit, his hands inside his pockets. He looked different here—he was the master of this domain, the prince of this twisted castle. He was watching me intently, his gaze scanning my clean face, my neck, down to my bare feet on the cold marble floor.

“So, this is what you found in the mud, Julian?” Viveca’s voice was like a silk cord tightening around a throat. Calm, beautiful, yet deadly. “She has the face… a bit too familiar, don’t you think? But does she have the spine to be one of my Proteges?”

Naramdaman ko ang kulo ng dugo ko sa sinabi niya. Too familiar. Alam kong kilala niya ang mukhang ito. Pero para sa kanya, isa na lang akong anino ng nakaraan na wala nang silbi. This woman—the woman who manipulated the court, who whispered the lies that killed my mother, and who sat on the throne my father built—was looking at me with pity.

Gusto kong tumalon sa mezzanine. Gusto kong ibaon ang mga kuko ko sa leeg niya hanggang sa wala na siyang mailabas na salita. I wanted to scream in her face that I am Margo Valderama, the girl whose life she set on fire.

Pero pinigil ko ang sarili ko. I channeled all that rage into a cold, hard knot in my stomach. To defeat a snake, you must first let it think you are just another piece of grass.

Dahan-dahan akong yumukod. Isang perpektong pagyukod—hindi dahil sa respeto, kundi dahil kailangan kong itago ang apoy sa mga mata ko. Inalala ko ang mga itinuro sa amin noong bata pa ako tungkol sa poise at etiquette. Ginamit ko iyon ngayon bilang balatkayo.

“I am whatever you want me to be, Madame,” bulong ko. My voice was soft, melodic, but with an underlying edge that I knew Julian would notice.

Viveca let out a small, chilling laugh that echoed through the hall. “Confidence. I like that. It makes the breaking process so much more rewarding. But here in the Sanctum, confidence is the first thing we break. We don’t need girls with minds of their own. We need mirrors—reflecting exactly what our clients desire.”

Tumingin siya kay Julian, ang kanyang mga mata ay puno ng pagdududa. “Give her to Tess. Let’s see if she survives the first week of refinement. Start her with the lowest rank. If she fails, throw her back to the Iron Roots—or better yet, to the docks. I don’t waste my resources on broken dolls who can’t learn to dance.”

Julian nodded, but his eyes never left me. May kung ano sa tingin niya na hindi ko mabasa—panghihinayang ba? O pananabik?

“I’ll handle her, Mother,” simpleng sagot ni Julian.

Habang inieskortan ako palabas ng mga guwardiya patungo sa West Wing, naramdaman ko ang titig ni Viveca sa batok ko, tila sinusuri ang bawat vertebra ng aking spine. I didn’t look back. I didn’t give her the satisfaction of seeing my fear, because I felt none.

Ang tanging nararamdaman ko ay ang bigat ng lihim na dala ko. Hinawakan ko ang silk ng aking slip, ang tela na dati kong kinamumuhian ay siya ko nang gagamitin ngayon upang mapalapit sa kanila.

Madame Viveca thinks she is the master of this palace. She thinks she can just ‘clean’ a girl and expect her to be a blank slate. She doesn’t know that she just invited the plague into her home. And I will make sure that by the time I’m done, even the white marble of Ivy Heights will be stained with the color of her blood.

The sanitization was over. The filth was gone. But the real dirt—the secrets, the lies, and the vengeance—was just beginning to settle in.

“Welcome to hell, Eris,” bulong ng guwardiya habang binubuksan ang pinto ng West Wing.

I stepped inside, my head held high. Hell is where I’ve been living for years. This is just a change of scenery.