Semua Bab That Mad Girl Is Mine โทษที ผู้หญิงสติไม่ดีนั่นเป็นของผม: Bab 11 - Bab 20

10พอใจจุดประสงค์ที่แอชตันเอาเซรินมาอยู่ใกล้ๆไม่ใช่ว่าเพราะกังวลเรื่องคำทำนายบ้าๆนั่น แต่เพราะเขาตั้งใจจะตัดทุกอย่างตั้งแต่ต้นลม แม้จะดูน่ารำคานไปหน่อยแต่เขาก็ต้องทำ บรรยากาศในห้องทานอาหารอึมครึม แน่นอนว่าการนัดมาทานข้าวระหว่างมาเฟียทั้งสองแก๊งในวันนี้ จะไม่ใช่การทานข้าวแบบธรรมดาๆทั่วไปแอชตันเป็นคนสุดท้ายที่เข้ามาในห้อง“ทำไมเข้ามาคนเดียวละคะ ผู้หญิงของแอชตัน หายไปไหนซะแล้วล่ะ” ร่างสูงยิ้มบางๆ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลงด้วยท่าทีสง่าและน่าเกรงขาม “เธอไม่สบายนิดหน่อย”“อ่อนแอจังนะ แบบนี้เธอจะทน..”“ขอโทษทีให้รอค่ะ” เซรินแง้มประตูหลังจากเคาะมันอย่างมีมารยาท แอชตันขมวดคิ้วที่เห็นเธอกลับมาในสภาพที่ไม่ได้อ่อนเพลียเปรี้ยแรงแบบก่อนหน้า เธอสาวเท้ายาวๆเข้าไปไหว้คุณพ่อและคุณแม่ของแอชตัน ด้วยความที่รู้จักกันมาก่อนอดีตผู้นำบารอนอย่าง ธวัชชัย และภรรยาอย่าง นลินรัตน์ ก็ยิ้มรับและรับไหว้เธออย่างมีรอยยิ้ม ผิดกับราเชลที่นั่งกอดอกก่อนจะหยิบไวน์ขึ้นมาจิบ เซรินเหลือบมองเธอ“ศึกหนักแล้วนะคะที่รัก มีผู้หญิงที่แสนจะเอาแต่ใจอยู่ในห้องสองคนแบบนี้” เซรินเดินนวยนาดและยืนวางแขนคร่อมเก้าอี้ของแอชตันจากด้าน

12 ตายในหน้าที่/ตายบนเตียงทันทีที่รถกลับมาถึงคอนโด เซรินก็เปิดประตูรถลงเอง ไม่รอให้มือซ้ายมือขวาของแอชตันปรนนิบัติเธอ แม้กระทั่งเดินเข้าลิฟต์ เธอเองก็ยืนทิ้งระยะ และทันทีที่ลิฟต์เปิด เซรินก็ก้าวขาฉับๆตรงเข้าห้องไป มีเพียงแอชตันที่เดินตามเงียบๆเซรินพาตัวเองเข้ามุม เวลาที่เธอรู้สึกไม่ดีหรือมีเรื่องที่ต้องให้ควบคุมใจ ผู้ดูแลโรสเคยบอกเอาไว้ ว่าให้เธอหายใจเข้าช้าๆประมาณสามสี่ครั้ง หาที่เงียบๆเพื่ออยู่กับตัวเองและพูดคุยกับตัวเองว่าเพราะอะไร ทุกอย่างเกิดอะไรขึ้น และทำไมตัวเองถึงมีความรู้สึกแบบนั้น หากยังหาคำตอบไม่ได้ ก็ค่อยลองที่จะ.. กอดตัวเองคราวนี้เซรินกอดตัวเอง เธอนั่งอยู่ที่มุมของห้อง กอดตัวเองเพียงลำพัง หายใจเข้าออกช้าๆและจ้องมองแค่ที่ตู้เซฟสองตู้ตรงหน้า“แกไม่พอใจที่เขาไม่เข้าข้างแกใช่ไหมเซริน.. ใช่” เธอตอบตัวเองได้แบบไม่ต้องเสียเวลาคิด ความรู้สึกที่ต้องการให้ใครสักคนสนใจความรู้สึกเธอมันชัดมาก ยิ่งเป็นแอชตัน เธอยิ่งต้องการให้เขาสนใจแบบถึงที่สุดแต่เพราะว่าแอชตันไม่ใช่พ่อกับแม่ของเธอ เธอเลยไม่ถูกปรนนิบัติแบบที่ผ่านมา ไม่ถูกเป็นคนแรกๆที่ต้องใส่ใจและสนใจ แม้จะแสดงออกชัดเจนแค่ไหนก็ตาม

14ต้องดูแล‘เด็กหน่ะ ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก สู้ตายไปพร้อมกันดีกว่า’“เฮือก!!” ฉันฝันถึงพ่อ พ่อที่ขี้ขลาดไม่กล้าแม้แต่จะตายไปเพียงลำพัง.. ก่อนจะจำความได้ ก็เหมือนจะได้ยินประโยคแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง คนแบบนั้น.. ไม่น่า เป็นพ่อคนได้จริงๆเซรินสะดุ้งตื่นเพราะความทรงจำมันมาพร้อมฝันร้ายอยู่เสมอ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆห้องก็พอจะรู้ได้ว่าที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล เธอเรียกให้ผู้ดูแลโรสมาหาเธอไม่ได้ และเพราะแบบนั้น ความรู้สึกที่เสียใจจนจุกอยู่ในอกก็พลันลุกลาม เธอนอนขดตัวกอดฟัฟฟี่ตุ๊กตาฉลาม เธอกอดมันจนตัวงอและร้องไห้แบบไร้เสียง ก่อนจะสะอื้นเรียกร้องหาผู้ดูแลโรสแบบเคย“ฮึ่ก~ ผู้ ดูแล โรสคะ~ อยู่ไหน~” ภาพที่เธอดูทรมานกับฝันร้ายที่เล่นงานเธอจนตื่นกลางดึก กลับอยู่ในสายตาของมาเฟียหนุ่มตลอดเวลา แอชตันที่กลับมาจากห้องหลังจากที่เขาทำแบบนั้นกับเธอไป ก็ได้แค่นั่งมองกล้องวงจรในห้องด้วยความอยากรู้ แค่สอดส่องเธอ ว่าจะสามารถใช้ประโยชน์จากเธอในเรื่องไหนได้บ้างนั่นคือเหตุผลที่เขาบอกตัวเองซ้ำๆอยู่แบบนั้น แต่กลับได้เห็นภาพที่น่าสงสารและเวทนา การมีชีวิตอยู่โดยที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ทรมานใช่เล่นควันบุหรี่ลอยฟุ้งไปท

16ประโยชน์ของคนบ้าหลังจากฉันสูญเสียทุกอย่าง ฉันก็กลายเป็นคนเสียสติและมีความต่อต้านสังคมอยู่หน่อยๆ บางครั้งก็ออกจะสุดโต่งด้วยซ้ำ คุณผู้ดูแลโรสบอกฉันประมาณนั้น ฉันก็ไม่มีความต้องการหรือปราถนาในสิ่งใดอีก ฉันมักนึกถึงวันเก่าๆ และเหตุการณ์ในคืนนั้นมันก็ทำให้ฉันเจ็บแปลบๆที่หัวใจอยู่เสมอ ฉันพยายามทำมาหลายวิธี ทั้งพยายามหลีกหนีจากความเจ็บปวดนั้น หนีจากการที่ตัวฉันเป็นเซรินแบบที่ทุกคนรู้จัก ฉันหนีมาตลอดจนกระทั่งวันหนึ่ง ความรู้สึกเหนื่อยมันเกิดขึ้นมาแบบที่หาคำตอบไม่ได้ฉันแทบจะกินจะขี้อยู่บนเตียง และคนที่รับศึกหนักที่สุดก็คงไม่พ้นผู้ดูแลโรส ฉันชอบเธอมากเพราะว่าเธอไม่บังคับฉัน ฉันรู้สึกมีความสุขที่มีผู้ดูแลโรสอยู่ข้างๆ ฉันรู้ว่าทุกคนคงมองฉันเป็นคนบ้า ฉันก็ไม่เถียงหรอกนะ ก็.. ฉันเห็นภาพหลอนอยู่บ่อยๆ ฉันเห็นนกมีสี่ปีกบินว่อนอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าสีคราม โลมาสีรุ้งทั้งๆที่ทุกคนบอกว่าสีของมันเป็นสีเทาๆอมฟ้า หรือแม้แต่หนูท่อ ฉันเองก็เคยใช้เวลาปรับทุกข์กับแก๊งหนูเป็นวันๆ พวกมันจะใส่ใจฉันด้วยการที่วิ่งดุ๊กๆไปเอาอาหารมานั่งกินต่อหน้าฉันแบบนั้นประจำฉันมีชีวิตแบบนั้น จินตนาการของฉันมันทำให้ฉันไม่เจ็บปวด..

18การเลี้ยงดูแบบศูนย์กลางของโลก“ให้ตายสิ โลกใบนี้ไม่มีทางเอ็นดู เหลียวแลคนตกทุกข์ได้ยากอยู่แล้วนี่นา ฉันไม่น่าคาดหวังเรื่องแบบนั้นกับแอชตันจริงๆ”“อย่ามาปั่นหัวฉัน เซนทอร์มันตามหาเพชรที่เธอว่า ไอ้เพชรที่เธอบอกว่ามี ถ้ามันอยู่ที่เธอจริงๆก็ช่วยทำให้ฉันมั่นใจ”“ทำให้มั่นใจว่าจะได้ครอบครอง หรือมั่นใจว่าถ้าไม่มีแล้วจะปล่อยฉันไปตายล่ะ”“….”“การเอาผู้หญิงไปล่อกับบางสิ่งที่มันสำคัญ อันนั้นมันกฎของจักรวาลนี่ใช่ไหม”“….”“โทษทีนะที่คนบ้าอย่างฉันยังพอมีมันสมองคิดได้ว่า คนที่ถามหาเพชรคำสาปนั่นมีความหวังอะไรกับเพชรเม็ดนั้นบ้าง.. พวกมนุษย์โลภมาก ชอบเชื่อในเรื่องเล่ามากกว่าลงมือทำ แม้แต่พวกมาเฟียก็พลอยเป็นไปกับเขาด้วย น่าสมเพชนิดๆแฮะ ฉันไม่เคยเห็นใครตายดีสักคน ทุกคนที่ครอบครองเพชรเม็ดนั้น ทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับมัน ไม่มีใครตายดีสักคน ..ตายเหมือนหมาข้างถนน …ไม่ก็ตาย แบบพ่อฉัน เป็นอนุสรณ์ของความโลภที่น่าสมเพช” เซรินบึนปากมองแอชตันค้างไม่ละสายตา สำหรับมาเฟีย เธอแทบจะเป็นคนแรกๆ ไม่สิคนแรกที่เขารู้สึกว่าเธอแตกต่าง ทั้งความคิดคำพูดคำจาที่แม้แต่สติจะไม่ดี แต่เหมือนทุกคำที่พูดออกมา เป็นคำพูดของคนที่