All Chapters of ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: Chapter 171 - Chapter 178

ตอนรุ่งเช้าภายในห้องนิรภัยที่ยังคงดูโอ่อ่ากว้างขวางเหมือนทุกวัน พิงค์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆข้อมือซ้ายของเธอยังเจ็บ รอยเย็บในตอนนี้ ตึงจนขยับมือไม่สะดวกแต่สิ่งแรกที่เธอเห็น ไม่ใช่เพดานห้องเป็นคิมหันต์เขานั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ศีรษะพิงพนัก แขนทั้งสองข้างกอดอกหลวมๆ ขอบตาดำคล้ำ ใบหน้ามีเคราขึ้นเขียวครึ้ม เหมือนคนที่ฝืนร่างกายตัวเองมาหลายวันพิงค์นิ่งไปเธอไม่เคยเห็นคิมหันต์ในสภาพนี้มาก่อนผู้ชายคนนี้เคยดูสมบูรณ์แบบเสมอ เคยดูเข้มแข็ง เยือกเย็น ควบคุมทุกอย่างได้ แต่ตอนนี้...เขาดูเหมือนคนที่ใกล้จะพัง พังทลายทั้งร่างกายและจิตใจใบหน้าเขาในตอนนี้ดูซูบลงอย่างเห็นได้ชัด แม้กระทั่งเสื้อเชิ้ตที่ใส่ก็ยับย่น เหมือนคนที่ไม่สนใจตัวเองอีกแล้วพิงค์เบือนหน้าหนีทันทีอย่าสงสารเขา...อย่าใจอ่อน…อย่าลืมว่าเขาทำอะไรไว้…เธอเตือนตัวเองซ้ำๆ แต่ภาพผู้ชายที่คุกเข่าอยู่บนเศษกระเบื้องยังตามหลอกหลอนอยู่ในหัวไม่ยอมหยุดจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของคิมหันต์สั่น เขาสะดุ้งตื่นแทบจะทันทีดวงตาคู่คมหันมามองเตียงก่อนเป็นอย่างแรก เมื่อเห็นว่าพิงค์ลืมตาอยู่ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเขาดูเหมือน...คนจมน้ำ ท

หลายชั่วโมงต่อมา วีกิจกลับเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ในมือมีแฟ้มเอกสารสีครีมบางๆ“นายครับ”คิมหันต์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“ได้แล้วครับ”เขารับแฟ้มเอกสารมาเปิดดู ภายในมีรายชื่อใครหลายคน ตั้งแต่เพื่อนร่วมรุ่น เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย อาจารย์ รวมถึงคนรู้จักรายอื่นๆคิมหันต์ไล่อ่านทีละหน้า จนกระทั่งสายตาเขาหยุดลงที่ชื่อหนึ่ง‘เอมอร ศิริวัฒน์’หญิงสาวในรูปถ่ายเก่าๆ ยืนกอดคอแม่เขาอยู่หน้าตึกเรียนภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังคนทั้งคู่ในภาพถ่าย หัวเราะให้กันจนตาหยี ดูสนิทกันมากๆ“คนนี้คือใคร”วีกิจรีบรายงาน “เพื่อนที่สนิทสนมกันที่สุดในกลุ่ม ของคุณผู้หญิงครับ”คิมหันต์นิ่งไปเมื่อได้ยินเพื่อน...สมัยเรียนของแม่เขา?แม่ของเขาเคยเล่าเรื่องสมัยเรียนให้ฟังอยู่บ้าง เขาจำชื่อเพื่อนคนนี้ของแม่ได้ลางๆ แต่จำรายละเอียดได้ไม่มากนัก เพราะตัวเขาในสมัยนั้น มัวแต่สนใจเรื่องธุรกิจ เรื่องอนาคตข้างหน้า“ยังติดต่อได้ไหม” คิมหันต์ถามน้ำเสียงราบเรียบวีกิจตอบทันที “ได้ครับ ปัจจุบัน คุณเอมอรเป็นอาจารย์พิเศษอยู่ที่เชียงใหม่”“…ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นหน้าเพื่อนคนนี้นะ...” ประโยคนี้เหมือนเขาพึ

ขบวนรถเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ในเวลาเจ็ดโมงเช้า โดยมีรถวิ่งนำขบวนสองคัน วิ่งประกบซ้ายขวาและด้านหลังอีกรวมสี่คัน ในรถแต่ละคัน มีคนจากทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของคิมหันต์นั่งประจำอยู่คันละสี่คน รถคันที่พิงค์และคิมหันต์นั่ง ถูกห้อมล้อมเอาไว้ตรงกลาง มาตรการการรักษาความปลอดภัยในการเดินทาง แน่นหนายิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ถึงแม้ช่วงนี้ศัตรูของคิมหันต์จะเงียบหายไปเกือบหมดแล้ว เพราะคนที่ยังไม่ตาย ส่วนใหญ่ก็ถูกเขาทำลายจนถ้าไม่หมดตัวก็ติดคุกติดตาราง...พิงค์มองภาพนอกหน้าต่างเงียบๆท้องฟ้า...ต้นไม้…ท้องถนน…ผู้คน...สิ่งธรรมดาๆ ที่เธอเคยเห็นอยู่ทุกวันในเมื่อหลายเดือนก่อน กลับทำให้ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาดภายในรถซีดานหรูหรา คิมหันต์นั่งอยู่บนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเธอเขาเห็นทุกอย่าง แต่ไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งรถผ่านทุ่งกว้างแห่งหนึ่ง พิงค์ก็ถามขึ้นเบาๆ"เชียงใหม่...อยู่ไกลมากไหมคะ"คิมหันต์ดีใจจนเกือบจะหลุดยิ้มออกมา เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอเป็นฝ่ายชวนคุยดีๆ ไม่ใช่ชวนทะเลาะเขาตอบเสียงขรึม "อีกพักใหญ่"วันนี้เขาจงใจเลือกเดินางด้วยรถยนต์ เพราะอยากให้พิงค์ได้ทอดสายตามองทิวทันศ

เสียงเครื่องยนต์ของรถเอสยูวีสีดำดังสม่ำเสมออยู่บนถนนสายคดเคี้ยวกลางหุบเขา สายหมอกยามเช้าลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดไม้ สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าสนและต้นไม้สูงใหญ่ที่พิงค์ไม่รู้จักชื่อรถทั้งขบวนกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่จังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดที่คิมหันต์จำได้ว่าระหว่างทาง พ่อพาเขากับแม่และน้องสาวแวะพักกินข้าวกล่องที่จุดชมวิวริมผาคิมหันต์นั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง ข้างๆ คือพิงค์ ระหว่างคนทั้งคู่ยังคงมีระยะห่างอยู่เล็กน้อยไม่ใช่เพราะพื้นที่ไม่พอ แต่เป็นเพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาในตอนนี้ ยังคลุมเครือ ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรด้านหน้ารถที่คิมหันต์และพิงค์โดยสาร ยังคงมีรถของทีมรักษาความปลอดภัยวิ่งนำทาง ด้านหลังมีรถอีกสองคันตามประกบ ทีมอารักขาลดน้อยลง แต่ทุกคนยังคงติดอาวุธครบมือภายในรถ ท่ามกลางความเงียบงัน พิงค์ทอดสายตามองวิวด้านนอกด้วยความประหลาดใจเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าในประเทศไทย มีสถานที่ ที่มีทิวเขาซ้อนกันเป็นชั้นๆ สวยงามเหมือนภาพวาดแบบนี้อยู่“สวยไหม” คิมหันต์อดถามไม่ได้พิงค์ชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบสั้นๆ“สวย”คิมหันต์ยิ้มน้อยๆ ให้คำตอบนั้นเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะกลัวว่าถ้าพูดมากเกิน