All Chapters of ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: Chapter 161 - Chapter 170

พิงค์หอบหายใจรัวถี่ สัมผัสจากเขาค่อยๆ ไล่บดขยี้สติของเธอทีละน้อยเพราะมือที่ถูกผูกไว้เหนือศีรษะขยับได้ไม่มากนัก ทุกสัมผัสจากเขาจึงชัดเจนขึ้นหลายเท่าคิมหันต์กดจูบลงมาที่ซอกคอเธออีกครั้ง ริมฝีปากร้อนจัดลากช้าๆ ราวกับจงใจทรมานคนใต้ร่างให้ค่อยๆ จมลงไปกับสัมผัสของเขาอย่างใจเย็น“ตัวสั่นหมดแล้ว...” เขากระซิบเสียงต่ำชิดใบหู “กลัวโจรขนาดนั้นเลยเหรอ...คุณหนู”“คนขี้โกง...คุณเลือกบทนี้เพราะอยากแกล้งพิงค์ใช่ไหม...” พิงค์พึมพำเสียงสั่น ทั้งที่นิ้วมือกำผ้าปูที่นอนแน่นขึ้นเรื่อยๆคิมหันต์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นยิ่งทำให้หัวใจเธอเต้นแรงกว่าเดิมหลายเท่า“โจรไม่เคยเล่นตามกฎอยู่แล้ว” เขาพูดชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจงใจกัดเบาๆ ตรงมุมปากเหมือนลงโทษ แล้วเริ่มบดริมฝีปากจูบเธออีกครั้ง คราวนี้ทุกอย่างช้าลงกว่าเดิมมาก ต่างจากตอนแรกที่ร้อนแรงเหมือนพายุ เหมือนหลังจากปล่อยสัตว์ร้ายในตัวออกมาแล้ว เขากลับเริ่มกลัวว่าจะเผลอทำเธอจะบุบสลายอยู่ในอ้อมแขนของตัวเองพิงค์เผลอครางออกมาเบาๆ เมื่อเขาไล้ปลายนิ้วไปตามเอวและต้นขาอย่างอ้อยอิ่ง ทุกสัมผัสเหมือนตั้งใจตอกย้ำ ว่าตอนนี้เธอหนีเขาไปไหนไม่ได้แล้วทั้งนั้น แต่แปลกเหลือเกิน..

“เธอเป็นผู้หญิงของฉัน จะชอบหรือไม่ชอบก็ตาม เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” เขาก้มลงแนบหน้าผากเข้ากับหน้าผากเธอ นัยน์ตาดำมืดเต็มไปด้วยความหมกมุ่นที่น่ากลัว “ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้น...ที่อยู่ของเธอ มีแค่ข้างๆ ตัวฉันเท่านั้น…”เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ใกล้มาก ใกล้จนพิงค์รู้สึกเหมือนลมหายใจของเขาค่อยๆ เลื้อยรัดรอบลำคอเธอแน่นขึ้นทุกขณะเธอสั่นไปทั้งตัว หยดน้ำตาร่วงลงมาไม่หยุด ในขณะที่มือของคิมหันต์ยังประคองใบหน้าเธอไว้แน่นมือคู่นี้เคยเช็ดน้ำตาให้เธอ เคยลูบผมปลอบโยนเธอในตอนที่ฝันร้าย เคยทะนุถนอมเธอ กอดเธอเหมือนเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต แต่ตอนนี้...พิงค์รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ“ปล่อย...ฮึก...ปล่อยพิงค์...” เธอสะอึกสะอื้นเสียงสั่น พูดแทบไม่เป็นภาษาคิมหันต์ไม่ตอบ นัยน์ตาสีเข้มยังคงจ้องมองเธอนิ่งๆ เหมือนกำลังพยายามจดจำทุกอณูความรู้สึกบนใบหน้าเธอความกลัว ความเสียใจ ความแตกสลาย ทั้งหมดนั้น...เขาเป็นคนทำเอง ทำลงไปเพราะความหูเบาและความเลือดร้อนในวัยหนุ่มเขารู้ดีว่าเขาทำพลาดไป และต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ เขาในวัยนั้นก็คงจะเลือกทำเหมือนเดิมอยู่ดีแต่สิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดก็คือ วันหนึ่งเขาจะรั

หลังจากคืนนั้น พิงค์ก็ไม่ร้องไห้อีกเลยเธอเงียบเงียบจนน่ากลัวห้องนิรภัยยังคงปิดตายเหมือนเดิม แสงไฟสว่างจ้าส่องลงมาบนผนังโลหะเรียบสนิท ทุกอย่างสะอาด เรียบร้อย สมบูรณ์แบบ ต่างจากสภาพของคนที่อยู่ข้างในโดยสิ้นเชิงพิงค์นั่งกอดเข่าอยู่ริมเตียง ดวงตาเหม่อมองไปข้างหน้าโดยไม่มีจุดหมายเธอไม่พูด ไม่ร้องไห้ ไม่แม้แต่จะมองหน้าคิมหันต์ เหมือนวิญญาณส่วนหนึ่งของเธอสลายหายไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืนคิมหันต์ยืนมองเธออยู่ห่างๆ ตั้งแต่เช้า เขาไม่ได้ออกไปทำงาน ไม่ได้ประชุม ไม่ได้แตะเอกสารกองโตที่เลขาคนสนิทอย่างวีกิจส่งเข้ามาตั้งแต่พิงค์พยายามหนีเมื่อคืน เขาก็แทบไม่ละสายตาไปจากเธอ แต่ยิ่งมอง เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจแน่นขึ้นอย่างช้าๆเธอไม่ด่าเขาแล้ว ไม่ผลักไส ไม่ร้องให้ปล่อย พิงค์เพียงแค่นั่งนิ่งๆ เหมือนคนที่หมดแรงจะต่อต้านทุกอย่างแล้วจริงๆ และนั่นน่ากลัวกว่าการถูกเธอเกลียดหลายเท่าคิมหันต์เดินเข้าไปหาเธอช้าๆ ก่อนหย่อนตัวนั่งลงตรงปลายเตียง“กินอะไรหน่อยไหม”ไม่มีคำตอบ พิงค์ยังคงเหม่อมองอากาศที่ว่างเปล่าคิมหันต์หลุบตาลงเล็กน้อย“พิงค์”เธอไม่ตอบสนองเขาเม้มริมฝีปากแน่นขึ้น ก่อนเอื้อมม

หลังจากคิมหันต์เดินออกไปจากห้องนิรภัย พิงค์ก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมเธอไม่ขยับ ไม่ร้องไห้ ไม่ทำอะไรทั้งนั้น เหมือนร่างกายของเธอเหลือเพียงลมหายใจบางเบาที่ทำหน้าที่ยืนยันว่าเธอยังไม่ตายเท่านั้นปลายนิ้วเรียวค่อยๆ แตะลงบนหน้าท้องตัวเองช้าๆลูก...คำคำนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำเธอไม่เคยคิดอยากมีลูกแบบนี้ ไม่เคยคิดอยากให้เด็กคนหนึ่งเกิดขึ้นมาท่ามกลางความเกลียด ความกลัว และเลือดที่เปื้อนมือของคนเป็นพ่อพิงค์หลับตาลงช้าๆ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยภาพเดิม วนซ้ำไปซ้ำมาเปลวไฟเสียงกรีดร้องเสียงรถระเบิดและเสียงพายุฝน ในคืนที่ครอบครัวของเธอตายแล้วสุดท้าย...ภาพทั้งหมดก็ค่อยๆ ทับซ้อนกับใบหน้าของคิมหันต์คนที่เธอเคยรักที่สุด กลายเป็นคนเดียวกันกับคนที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตเธอ…น้ำตาหยดหนึ่งหลั่งลงมาในความเงียบงัน“ขอโทษนะ...” เธอพึมพำเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ “แม่ไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำยังไง...แม่ขอโทษ...ขอโทษ...”อีกโซนหนึ่งของคฤหาสน์ คิมหันต์นั่งนิ่งอยู่ภายในห้องทำงานมืดสลัวภาพถ่ายของชาญยังคงวางอยู่ตรงหน้า รวมถึงชื่อประเทศที่ทำให้เขานิ่งไปพักใหญ่สเปนปลายนิ้วของเขาค่อยๆ เคาะโต๊ะช้าๆ ขณะความทรงจำเก

ภายในห้องนิรภัย พิงค์นั่งนิ่งอยู่บนพื้นข้างเตียงห้องทั้งห้องเงียบสนิท เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเธอเองถาดอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะ...ข้าวต้มอุ่นๆ ที่ไม่มีใครแตะต้องพิงค์มองมันอยู่นาน นานมาก ก่อนจะค่อยๆ วางมือลงบนหน้าท้องลูก...น้ำตาเธอค่อยๆ ไหลลงมาอีกครั้งเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไรพ่อกับแม่จากไปแล้วคนที่เธอรักที่สุดกลายเป็นคนที่เธอเกลียดที่สุดและตอนนี้ เธอกำลังจะมีลูกกับเขา…ปลายนิ้วเย็นเฉียบค่อยๆ กำแน่นขึ้น สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ชามข้าวต้มชามใบนั้น เป็นชามเซรามิกสีขาวธรรมดาๆ ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ถ้ามันแตก...เศษของมันจะคมพิงค์จ้องมันอยู่นาน ก่อนลุกขึ้นยืน แล้วค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบถ้าเธอหายไปตอนนี้ เด็กคนนี้ก็จะหายไปด้วย…แต่ถ้าอยู่ต่อ...เขาจะเกิดมาในครอบครัวแบบนี้...เพล้ง!เสียงชามแตกดังสนั่นทันทีที่เธอปามันลงพื้น เศษเซรามิกสีขาวแตกกระจาย ข้าวต้มร้อนๆ หกเกลื่อนเต็มพื้นพิงค์ทรุดตัวลงนั่งมองมันอยู่พักใหญ่ประตูห้องนิรภัยยังคงปิดสนิท ไม่มีใครก้าวเข้ามาอย่างที่เธอเคยกังวลเธอหัวเราะออกมาเบาๆ จากนั้น ท่ามกลางความเงียบงัน เธอค่อยๆ หยิบเศษกระเบื้องที