Lahat ng Kabanata ng ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: Kabanata 181 - Kabanata 190

"คิมหันต์..."ชายสูงวัยพูดออกมาแค่คำเดียว หัวใจของคิมหันต์ก็แทบหยุดเต้นตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาคิดมาตลอดว่าคนคนนี้ตายไปแล้วแต่...ทำไม?ในหัวเขามีคำถามผุดพรายขึ้นมาเต็มไปหมดชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างชั้นสองยังคงจ้องมองลงมา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อยไม่ได้ดูตกใจ ไม่ได้ดูประหม่าหรือหวาดกลัวสีหน้าเขาแสดงความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย แต่บางอย่างในแววตาเขา บ่งบอกว่าเขาเฝ้ารอวันนี้มานานแล้วไม่มีใครพูดอะไร แม้แต่วีกิจก็ยังนิ่งงันเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับพิงค์ที่เฝ้ามองอยู่...มันให้ความรู้สึกว่ายาวนานและน่าอึดอัดเอามากๆในที่สุด ชายสูงวัยคนนั้นก็ปล่อยมือออกจากกรอบหน้าต่าง ก่อนจะพูดเพียงสั้นๆ"เข้ามาสิ"คิมหันต์ยืนนิ่งอยู่กับที่ ลมหายใจของเขาดูหนักขึ้นเรื่อยๆความโกรธ…ความคิดถึง…ความสับสน…ความเจ็บปวด...ทุกอย่างปะปนกันจนแยกไม่ออกแล้วว่าเขารู้สึกยังไงกันแน่เขาควรดีใจ หรือควรโกรธ?เขาควรวิ่งเข้าไปกอดพ่อ หรือควรถามว่าทำไมถึงทิ้งเขากับน้องสาวไว้?ทำไมถึงปล่อยให้เขากับน้องสาวใช้ชีวิตอยู่กับความตายของพวกเขามานานถึงห้าปี…ห้าปีเต็มๆ"นายครับ..." วีกิจเรี

คิมหันต์ก้มหน้าลงต่ำ เหมือนไม่อยากเห็นหน้าใครอีกต่อไป"รู้ไหมว่าผมอยู่กับเรื่องนี้ยังไง รู้ไหมว่าผมต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกกี่ครั้ง รู้ไหมว่าผมเห็นหน้าพวกเขาในฝันกี่รอบ" เสียงของเขาสั่นจนแทบจะฟังไม่ออก "ผมรับพิงค์มาเลี้ยง ผมดูแลเธออย่างดีที่สุด ให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอต้องการ...ผมโกหกตัวเองว่าทำเพื่อชดใช้ แต่จริงๆ ผมแค่..." เขาหยุดไป ก่อนหลุดสารภาพคำที่ไม่เคยพูดกับใครออกมา "...ผมแค่ต้องทำอะไรสักอย่าง เพราะไม่กล้าแม้กระทั่งจะมองหน้าตัวเองในกระจก"พิงค์จ้องมองคิมหันต์ที่ดูแตกสลาย เส้นคิ้วเรียวสวยย่นเข้าหากัน ขอบตาแดงก่ำเธอไม่เคยรู้เลย ว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา คิมหันต์ใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกแบบนี้...เขาแบกเรื่องพวกนี้ไว้คนเดียว ไม่เคยปริปากบอกใคร…คิมหันต์เค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก น้ำตาไหลท่วมทะลักไม่ยอมหยุด “พ่อกับแม่ทำแบบนี้ทำไม...ทำไปทำไม...”“คิมหันต์...” ออสตินพยายามจะอธิบาย แต่เขาเองก็คล้ายจะปวดใจจนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ"ถ้าพ่อกับแม่ไม่แกล้งตาย ผมก็คงไม่สงสัยพี่ธนา" คิมหันต์ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขยับตัวเองแน่น "ถ้าพวกคุณไม่ทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้น พ่อ แม่ พี่ชายพิงค์ ก็คงยังมีชีวิต

ออสตินส่งยิ้มทรงเสน่ห์ให้ภรรยา ก่อนจะพูดต่อไป "แม่ของลูกในตอนนั้น ซนเอาเรื่อง เหมือนแม่ของลูกถนัดเรื่องพาตัวเองวิ่งเข้าใส่ปัญหา"อลิสาเบรกเสียงขุ่น "ออสติน""อะไร""นี่ต่อหน้าลูกนะ พูดดีๆ""ก็เธอซนจริงๆ นี่"อลิสากลอกตาขึ้นมองเพดานพิงค์เกือบเผลอยิ้มตามออสตินส่วนคิมหันต์...เขาจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงันเขาไม่คุ้นชินกับการเห็นพ่อกับแม่อยู่ด้วยกันอีกแล้ว เพราะไม่ได้เห็นภาพแบบนี้มาตั้งห้าปีเต็มออสตินขโมยหอมแก้มภรรยา ก่อนเล่าต่อ "วันหนึ่ง แม่ของลูกดันไปเห็นบางอย่างเข้า"สีหน้าของอลิสาจริงจังขึ้นทันที"การซื้อขายอาวุธ"ประโยคสั้นๆ ของออสติน ทำให้บ้านทั้งหลังเงียบลงทันตา แม้แต่คิมหันต์ก็ยังชะงักเมื่อได้ยินออสตินพยักหน้า "อย่างที่คิดกันนั่นล่ะ มันเป็นการซื้อขายอาวุธผิดกฎหมาย และคนที่อยู่เบื้องหลังก็คือ...” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนพูดชื่อออกมา "ไคลน์"คิมหันต์นิ่งไปแม้จะคาดเดาไว้แล้ว แต่พอได้ยินจริงๆ มันก็ยังต่างออกไป"คนที่เห็นเรื่องแบบนั้น ปกติจะไม่รอด" ออสตินพูดต่อ "แต่แม่ของลูกรอด"พิงค์ถามขึ้นมาเบาๆ "ทำไมคะ"อลิสาหัวเราะแห้งๆ ก่อนตอบเอง "เพราะพ่อของคิมหันต์ทำให้ไคลน์แตะต้องแม่ไม่ได้

หลังจากนั้น บทสนทนาก็ยังดำเนินต่อไปอีกนานออสตินค่อยๆ อธิบายรายละเอียดของหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ตอบคำถามของคิมหันต์ทีละข้อ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีใครรับรู้มาก่อนจากคำถามหนึ่ง นำไปสู่อีกคำถามหนึ่ง เวลาค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไปโดยไม่มีใครทันสังเกตกระทั่งแสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่าง เปลี่ยนจากสีทองอ่อนของยามสาย เป็นสีอุ่นของช่วงบ่ายแก่ๆ อลิสาเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง ก่อนลุกขึ้นช้าๆ"คุยกันมาตั้งนาน ทุกคนคงหิวแล้ว รอแม่เดี๋ยวนะ" เธอยิ้มอ่อนโยนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เดี๋ยวแม่ไปเอาของว่างมาให้"ไม่มีใครรั้งไว้อลิสาเดินหายเข้าไปในครัวด้านหลัง ส่วนออสตินก็เอื้อมมือมาปิดแฟ้มตรงหน้าลูกชายเบาๆ"พอแค่นี้ก่อน"คิมหันต์เงยหน้าขึ้นออสตินสบตาเขานิ่ง "ข้อมูลพวกนี้ ไม่จำเป็นต้องรีบอ่านให้หมดในวันเดียว"คิมหันต์พยักหน้าช้าๆ แม้ในใจจะยังเต็มไปด้วยคำถามอีกนับไม่ถ้วนไม่นานนัก กลิ่นหอมของเนื้อหมูที่ผ่านการทอดจนเหลืองกรอบก็ลอยออกมาจากครัวอลิสาเดินถือถาดไม้ใบใหญ่กลับออกมา บนถาดมีขนมปังหน้าหมูเรียงอยู่หลายชิ้น ส่งกลิ่นหอมของกระเทียม รากผักชี และพริกไทยฟุ้งไปทั่วบ้าน"แม่ทำไว้ตั้งแต่เ

อลิสาไม่ได้เอ่ยอะไรในทันที เธอเพียงบีบมือพิงค์เบาๆ ก่อนค่อยๆ ปิดประตูไม้ลงอย่างแผ่วเบา ไม่ให้เสียงด้านในเล็ดลอดออกมาอีก แล้วพาพิงค์เดินออกห่างจากห้องทำงานทางเดินบนชั้นสองมีเพียงแสงไฟสีเหลืองอ่อนจากโคมติดผนังทอดยาวไปตามพื้นไม้ ตอนนี้เสียงสะอื้นของคิมหันต์ถูกประตูบานนั้นตัดขาดไปแล้ว เหลือเพียงเสียงจักจั่นจากด้านนอกที่ดังแว่วมาให้ได้ยินพิงค์เดินตามอลิสาเงียบๆ น้ำตาไหลลงมาตามแก้มอย่างไม่รู้ตัวเธอไม่เคยคิดเลยว่า...ผู้ชายคนนั้นจะร้องไห้หนักขนาดนี้เพราะเธอตั้งแต่วันที่รู้จักกัน คิมหันต์ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น เขาเย็นชา เด็ดขาด สงบนิ่งในทุกๆ สถานการณ์ ราวกับไม่มีอะไรในโลกนี้ทำร้ายเขาได้จนกระทั่งวันที่เธอใช้เศษกระจกกรีดข้อมือตัวเอง...เขาถึงได้เริ่มร้องไห้...ร้องไห้หนักจนตัวสั่น เหมือนคนที่พร้อมจะแตกสลายลงไปได้ทุกเมื่ออลิสาพาพิงค์เข้าไปในห้องนอน ก่อนปิดประตูเบาๆภายในห้องห้องนี้มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิแห้งที่วางอยู่บนหัวเตียง ผ้าปูสีครีมสะอาดตาถูกปูไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกอย่างดูเรียบง่ายแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยน บ่งบอกอุปนิสัยเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดีอลิสานั่งลงบนเตี