Semua Bab ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: Bab 191 - Bab 200

ควันสีเทาแผ่กระจายปกคลุมสนามหญ้าด้านหน้าจนแทบมองไม่เห็นปลายรั้วไม้ เสียงปืนยังคงดังสลับกันเป็นระยะ ราวกับไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่าย ๆภายในตัวบ้าน ทุกคนเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วแต่เป็นระเบียบออสตินรับปืนพกจากคนของคิมหันต์ ก่อนตรวจเช็กแม็กกาซีนด้วยท่าทางคล่องแคล่วราวกับไม่เคยวางอาวุธจากมือเลยสักปี"อลิสา ด้านซ้าย""ค่ะ" อลิสารับปืนอีกกระบอก สีหน้าสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด เธอขยับเข้าประจำมุมหน้าต่างทันที ไม่แม้แต่จะถามวิธีใช้พิงค์ยืนมองทั้งสองคนอย่างตกตะลึง ทั้งสองคนตรงหน้าไม่ใช่สามีภรรยาที่ใช้ชีวิตสงบอยู่บนภูเขาอีกต่อไป แต่เป็นคนที่ดูเหมือนเคยผ่านสนามรบและอันตรายมานับครั้งไม่ถ้วนคิมหันต์หันกลับมาหาเธอ เขายัดปืนพกกระบอกเล็กลงในมือเธอ พร้อมกับบอกสั้นๆ "ถือไว้"พิงค์ไม่ได้ตกใจมากนัก เพราะเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วคิมหันต์กำชับ "ไม่ต้องยิงถ้ายังไม่จำเป็น" เขาจัดมือเธอให้จับด้ามปืนถูกตำแหน่ง และปลดไกปืนไว้ให้ "แต่ถ้ามีใครเข้ามาถึงตัว..." ดวงตาคู่คมสบตาเธอ ปากก็บอกน้ำเสียงจริงจัง "อย่าลังเล"พิงค์พยักหน้าช้าๆ แม้ปลายนิ้วจะสั่นน้อยๆคิมหันต์ยกปืนไรเฟิลในมือขึ้นอีกครั้ง ก่อนส่งสัญญาณให้ลูกน้องก

รถพยาบาลพุ่งฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยลงมาเบาๆ พร้อมเสียงไซเรนที่กรีดผ่านความเงียบของหุบเขาพิงค์ยังคงนั่งอยู่ข้างเปลของคิมหันต์ มือเรียวทั้งสองกอบกุมมือหยาบใหญ่ของเขาไว้แน่น เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยมือเพียงชั่วครู่ เขาจะหายไปจากชีวิตเธอทันทีเจ้าหน้าที่กู้ชีพกำลังทำงานแข่งกับเวลา"ความดันตก!""ฉีดอะดรีนาลีน!""เตรียมห้องผ่าตัด แจ้งศัลยแพทย์รอรับ!"คำสั่งแต่ละคำดังขึ้นต่อเนื่องจนพิงค์แทบหายใจไม่ออกสายตาของเธอไม่ละจากใบหน้าของคิมหันต์แม้แต่วินาทีเดียว ริมฝีปากที่เคยซับสีเลือดฝาดค่อยๆ ซีดลงเรื่อยๆเธอไม่เคยเห็นเขาอ่อนแอถึงขนาดนี้เมื่อรถพยาบาลจอดสนิท เจ้าหน้าที่หลายคนก็เข็นเปลลงอย่างรวดเร็วพิงค์รีบเดินตาม แต่ถูกกางมือขวางไว้"ญาติคนไข้ถอยออกไปก่อนครับ!"พิงค์แย้งเสียงสั่น "ขอไปด้วยค่ะ!""ไม่ได้ครับ ถัดจากตรงนี้ไปเป็นเขตปลอดเชื้อ"เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลพยายามกันเธอไว้ แต่พิงค์ยังคงเดินตามเปลอย่างไม่ลดละ"คุณคิมหันต์!"เสียงเรียกของเธอทำให้คิมหันต์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้งดวงตาคมที่เริ่มพร่ามัวมองหาเธอท่ามกลางแสงไฟสีขาวของทางเดินโรงพยาบาลเมื่อเห็นเธอยังเดินตามมา เขาก็ส่งรอยยิ้มเจือจางให้เธอ"...ฉั

กลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ ลอยอบอวลอยู่ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ แสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านสีครีมเข้ามาเป็นลำอ่อนโยน ขับให้บรรยากาศที่เคยเคร่งเครียดเมื่อคืน ดูสงบลงกว่าที่เป็น เครื่องติดตามสัญญาณชีพส่งเสียงดัง "ติ๊ด...ติ๊ด..." เป็นจังหวะสม่ำเสมอเสียงนั้นทำให้ทุกคนที่เฝ้าอยู่หน้าห้องมาตลอดทั้งคืน ถอนหายใจได้เป็นครั้งแรกคิมหันต์รอดแล้ว...แม้จะยังไม่ฟื้นเต็มที่ แต่แพทย์ยืนยันว่ากระสุนไม่โดนอวัยวะสำคัญ หลังผ่าตัดเอาหัวกระสุนออกและห้ามเลือดได้ทัน อาการจึงเริ่มคงที่ สิ่งเดียวที่ต้องระวังคือการเสียเลือดและการติดเชื้อภายในห้อง หญิงสาวร่างบางฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงพิงค์ยังสวมเสื้อผ้าชุดเดิมตั้งแต่เมื่อวาน เส้นผมที่เคยเรียบร้อยหลุดลุ่ยเล็กน้อย ใบหน้าซีดเซียวเพราะไม่ได้นอนมาตลอดคืน มือเล็ก ๆ ยังคงกุมมือของคิมหันต์ไว้แน่นบนเตียงคนไข้ เปลือกตาของคิมหันต์กระตุกเล็กน้อย ความเจ็บแล่นแปลบจากหัวไหล่ซ้ายทันทีที่เริ่มรู้สึกตัว"...อื้อ..." เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากภาพแรกที่คิมหันต์เห็น คือเพดานสีขาว ภาพที่สอง...คือพิงค์ที่กำลังฟุบหลับคาเตียงของเขาคิมหันต์นิ่งไปครู่หนึ่ง

เย็นวันนั้น...ในห้องพักผู้ป่วย เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆเมื่อพิงค์ลุกไปเปิดประตู ก็พบว่าคนเคาะเป็นพยาบาลสาวคนหนึ่ง"ถึงเวลาทานอาหารแล้วค่ะ" พยาบาลยิ้มบางๆ แล้วเข็นรถเข็นอาหารเข้ามาช่วยจัดโต๊ะอาหารที่ข้างเตียง "คนไข้ต้องรับประทานอาหารอ่อนก่อนนะคะ" พูดกับคนไข้แล้ว พยาบาลก็หันไปหาพิงค์ "คุณก็ต้องทานด้วยนะคะ"พิงค์ยิ้มเจื่อน "อีกเดี๋ยวพิงค์ค่อย...""ไม่ได้ค่ะ" พยาบาลแกล้งทำหน้าดุ "คุณไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้าใช่ไหมคะ"พิงค์ชะงักไปเล็กน้อย เธอลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าตัวเองต้องกินข้าวพยาบาลสาวบอกเสียงนุ่ม "ถ้าคุณล้มลงไปอีกคน ครอบครัวจะยิ่งเป็นห่วงนะคะ" พูดจบ พยาบาลก็เดินออกจากห้องไปคิมหันต์มองอาหารตรงหน้า ก่อนเหลือบมองพิงค์ที่ยังยืนนิ่ง "ได้ยินแล้วใช่ไหม"พิงค์ทำเป็นไม่เข้าใจ "พยาบาลเขาพูดกับคุณ""เขาพูดกับเธอเหมือนกัน" คิมหันต์หัวเราะเบาๆ "แต่ฉันหนีไม่ได้เราะมีนี่ล่ามไว้" เขาชี้ไปที่สายน้ำเกลือ "ส่วนเธอ...ดื้อ"พิงค์เบะปากเล็กน้อย "ใครดื้อคะ""เธอ" คิมหันต์ตอบทันที "เมื่อก่อนก็ดื้อ เช้านี้ก็ดื้อ ตอนนี้ก็ดื้อ วันนี้ก็คงดื้อทั้งวัน"พิงค์ทำหน้างอ "ก็พิงค์ไม่หิวนี่คะ"คิมหันต์มองเธออยู่ครู่

เวลาล่วงเลยเข้าสู่หลังเที่ยงคืนความวุ่นวายของโรงพยาบาลค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงล้อรถเข็นที่ดังเป็นระยะ เสียงรองเท้าของพยาบาลที่เดินตรวจเวร และเสียงเครื่องติดตามสัญญาณชีพซึ่งดังสม่ำเสมออยู่ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษพิงค์นอนหลับอยู่บนเตียงสำหรับญาติผู้ป่วยที่อยู่ไม่ไกลจากเตียงของคิมหันต์แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจนแทบหมดแรง แต่เธอก็ยังนอนในท่าที่หันหน้าเข้าหาเขา ราวกับกลัวว่าถ้าละสายตาไป คนบนเตียงจะหายไป ไม่มีวันหวนกลับคิมหันต์ยังไม่หลับ เขาลืมตาอยู่ในความมืด พลางมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง00.47 น."...ช้ากว่าที่คิด..." เขาพึมพำกับตัวเองขณะนั้นเอง...ไฟในห้องพักผู้ป่วยก็ดับลงทั้งห้อง ความมืดเข้าปกคลุมในทันที เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวจากทางเดินที่ลอดผ่านช่องกระจกเหนือประตูเข้ามา ทำให้ภายในห้องมองเห็นเพียงเงารางๆ เท่านั้นพิงค์สะดุ้งตื่นทันที "ไฟ..." เธอยังพูดไม่ทันจบ คิมหันต์ก็ยกมือแตะริมฝีปากตัวเองเป็นสัญญาณให้เงียบ"ชู่ว..." น้ำเสียงของเขาเบาเหมือนเสียงลมหายใจ สายตาคู่คมจับจ้องไปที่ประตูห้อง ตาไม่กะพริบวินาทีต่อมา...เสียงลูกล้อของรถเข็นก็ดังขึ้นจากทางเดิน ดังครืด...ครืด...มันค่อยๆ