Todos os capítulos de เฮียสี่อยากมีเมีย: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ก็ได้ๆ หนูรอตรงนี้แป๊บนะ ห้ามไปไหนเด็ดขาด!” เฮียสี่พูดกำชับแกมบังคับนั่นแหละว่าให้ฉันอยู่ตรงนี้ห้ามไปไหน “อื้มๆ” ฉันรับปากแล้วหยิบต้นไม้ต้นสุดท้ายมาลงดิน ว่าจบเฮียสี่ก็เดินไป ส่วนพี่หมวยยืนกอดอกแล้วจิกสายตาใส่ฉัน ฉันทำเป็นไม่สนใจแล้วเอาดินกลบต้นไม้ “ปากดีเนอะ!” “ก็พอตัวอะค่ะ...ว่าแต่พี่ต้องการอะไรจากหนูเหรอคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า รู้จักก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มาไล่ตามจิกตามหวงก้างอยู่ได้ เรื่องพี่บอมพี่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะหนูไม่ไปแย่งมาหรอกนะ ตัวหนูเองก็แต่งงานแล้ว” ฉันพูดสิ่งที่มันอึดอัดอยู่ภายในใจใส่พี่หมวยจนหมดเปลือก รำคาญ! มาตามจิกอยู่ได้! “ก็พี่ไม่ชอบหน้าน้องตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นอะนะ ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน รู้สึกไม่ถูกชะตากับเด็กแบบน้องยังไงก็ไม่รู้!” “ประสาท! ว่างๆ ไปหาหมอเช็กสติบ้างนะ” ฉันพูดพลางจะลุกเดินหนีไปนั่งตรงอื่น แต่พี่หมวยก็มาขวาง “หึ ปากดี! ระวังผัวดีๆ นะคะ หน้าตาจืดๆ บ้านๆ แบบนี้เดี๋ยวเค้าก็เบื่อแล้วไปหาของหน้าตาแซ่บๆ กิน” พี่หมวยยกยิ้มมุมปากแบบร้ายกาจก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วก้มลงกระซิบที่ข้างหูฉัน “ของแซ่บที่ว่าอาจจะเป็นพี่ก็ได้นะคะ” ก่อนจะเดินไป “ห

“มาคบกันเถอะนะครับ เราเองก็ต่างคนต่างชอบกัน” พี่บอมจับมือทั้งสองข้างของฉันขึ้นไปกุม “อย่าปล่อยให้มันผ่านไปโดยที่เราไม่ได้ลองคบกันเลย พี่สัญญาว่าจะดูแลหนูให้ดีที่สุด” “พะ...พี่บอม” ฉันพูดไม่ออก มันสับสนในใจไปหมด นี่มันเกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้น “คบกันนะครับน้องตะไคร้ ได้โปรดอย่าปฏิเสธกันเลย” พี่บอมบีบมือฉันไว้แน่น นี่เป็นการอ้อนวอนที่ทำปวดใจสุดๆ เฮียสี่ก็สงสาร พี่บอมก็สงสาร แต่ฉันก็ควรจะสงสารตัวเองด้วย TT “ขอเวลาให้หนูคิดทบทวนอะไรก่อนได้มั้ยคะ” “พี่ให้เวลาถึงหกโมงเย็นวันนี้ เดี๋ยวหกโมงเย็นพี่จะมารอคำตอบที่นี่ ตรงนี้ที่เดิมนะครับ...น้องตะไคร้ต้องมานะ” ….. ตอนนี้นักศึกษาที่ถูกเกณฑ์มาช่วยทำกิจกรรมทำความดีรวมถึงฉันด้วยถูกอาจารย์ใหญ่สั่งให้มารวมตัวกันในโถงกว้างขนาดใหญ่เพื่อที่จะพูดคุยกันถึงเรื่องชกต่อยและทะเลาะวิวาทในวันนี้รวมไปถึงพูดอบรมกันยกใหญ่ พวกฉันนั่งฟังกันอย่างคอตก อาจารย์ใหญ่อบรมพวกฉันแบบนี้มาได้จะสองชั่วโมงแล้วมั้ง ตั้งแต่บ่ายสองโมงจนนี่สี่โมงเย็นแล้ว “อีเชี่ยกูหิวข้าวแล้ว กูเหนียวตัวอยากอาบน้ำแล้วด้วย” น้ำหนึ่งมันนั่งบ่นอยู่ข้างๆ ฉัน “แม่ง...จะทะเลาะกันเพื่อ” “

“ออกไปดูหนุ่มๆ กันมั้ยมึง ไปหาอะไรฮีลใจหน่อยเผื่อจะได้นอนหลับสบายๆ” “จะดีเหรอมึง...ไปก็ไป” “ไม่ดีแน่ๆ ครับ ทางที่ดีคือนอนอยู่ตรงนี้!” อยู่ๆ เฮียสี่ก็พูดขึ้นทั้งๆ ที่ตายังหลับอยู่แล้วใช้แขนแกร่งกอดรัดฉันไว้แน่นเพื่อไม่ให้ลุกไปไหนได้ “ไหนมึงบอกหลับแล้วไง วัยรุ่นเซ็ง...” น้ำหนึ่งมันพูดขึ้นอย่างเซ็งๆ แล้วล้มตัวลงไปนอนไถโทรศัพท์เล่นต่อ “เฮียแกล้งหลับเหรอ” “เปล่า...หลับไปแล้ว แต่หูมันยังไม่หลับ” “.....” “นอนได้แล้วครับ ถ้าไม่นอนจะโดน...” ฉันรีบหลับตานอนหลับไปในทันทีที่เฮียบอกว่าจะโดน... ..... 02:00 น. ฉันสะลึมสะลือค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่าร่างกายฉันไม่ปกติ มันจุกท้องน้อยแล้วก็รู้สึกหน่วงๆ บริเวณช่วงล่างแปลกๆ “อะ...อื้อ” ฉันเผลอครางออกมา รู้สึกว่าเสียวตรงจุดนั้น “ตื่นแล้วเหรอครับ...เฮียทำตั้งนานหนูพึ่งจะรู้สึกตัวเหรอเด็กขี้เซา” เฮียสี่กระซิบที่ข้างหูแล้วขบเม้มเบาๆ ฉันที่เริ่มตื่นได้แบบเต็มตาถึงกับตกใจเมื่อตอนนี้กำลังโดนเฮียสี่ลักหลับ เขาจับฉันนอนตะแคงข้างหันหน้าออกไปทางเหล่าพวกนักศึกษาที่ตอนนี้ต่างพากันนอนหลับไปแล้ว ตายแล้ว! ทำไมเฮียสี่กล้าทำอะไรแบบนี้ในที

“นี่สรุปว่าเฮียเคย...กับพี่เค้าจริงๆ เหรอ” ฉันถามพลางจ้องหน้าเฮียสี่กับพี่หมวยสลับไปมา “เอ่อ...คือ...” เฮียสี่พูดไม่ออก “เป็นไงคะน้อง ทีนี้เชื่อพี่หรือยังเอ่ย ฮ่าๆ” พี่หมวยมันหัวเราะชอบใจออกมา “อย่าอึ้งสิคะ” ฉันไม่พูดอะไรแล้วหยิบรองเท้าที่วางอยู่แถวนั้นขึ้นมาข้างหนึ่งก่อนจะใช้มันตบเข้าไปที่หน้าพี่หมวยแรงๆ อยู่หลายที จนน้ำหนึ่งต้องเข้ามาห้ามไว้ “อีตะไคร้พอแล้วมึง กูสงสารรองเท้าอีเชี่ย” “ปากเน่าต้องเจอแบบนี้แหละ ทนมานานละนะ” ฉันพูดพลางใช้รองเท้าชี้ไปที่หน้าของพี่หมวย “เอาอีกมั้ย!” “โอย กูเจ็บอีเด็กเชี่ย! คอยดูนะกูจะฟ้องอาจารย์ใหญ่ให้มาจัดการมึงอีตะไคร้” พี่หมวยเอามือขึ้นจับหน้าตัวเองแล้วร้องโอดโอยออกมา “มึงรีบไปเลยนะอีพี่หมวย กูจะรอตรงนี้แหละ” ฉันท้าให้รีบไปฟ้องเลย หมั่นไส้มานานละ เฮียสี่ได้แต่นั่งอึ้งแล้วทำหน้าเหวอออกมา “อีเฮีย...ต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งกับหนูเลยนะ” “เดี๋ยวก่อนสิ...ฟังเฮียอธิบายก่อน” เฮียดึงตัวฉันให้นั่งลงตามเดิม “ฟังกันก่อนสิ ใจเย็นๆ ก่อน หมวยก็ด้วยอย่าพึ่งไป” “เฮียจะให้หนูฟังอะไรอีก ก็เป็นคนบอกเองนิว่าเคยนอนกับอีพี่หมวยนี่แล้ว” ฉันพูดพลางจ้องมองหน้

Chapter 07 พาร์ทสี่ ตอนนี้ผมถูกดาด้าหรือดานั่นแหละครับ ลากมานั่งที่โซฟาในห้องรับแขกแล้วเธอก็นั่งข้างๆ เกาะแขนผมแน่นประหนึ่งว่าจะไม่ปล่อยให้ลุกหนีไปไหนได้ ห่วงก็แต่ตะไคร้แหละครับที่ตอนนี้เอาแต่มองผมด้วยสายตาที่ดูก็รู้ว่าเธอไม่โอเค ดาด้าเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทป๊า ตอนเด็กๆ ผมกับเธอจะเล่นด้วยกันและสนิทกันมาก พอผมเริ่มโตก็เริ่มห่างๆ กันไปไม่ค่อยสนิทกันเหมือนก่อน แต่ดูเหมือนดาด้าจะยังคงทำตัวสนิทสนมกับผมเหมือนเดิม ถามว่าเธอสวยไหม...ก็สวยใช้ได้ ถ้าเป็นตอนที่ยังไม่มีเมียผมคงจะควบเธอไปแล้ว แต่ตอนนี้ผมมีตะไคร้และรักเธอมากๆ เอาจริงๆ ตะไคร้จะดูสวยกว่าเพราะหน้าเธอไทยแท้เลย แถมนมยังบึ้มกว่าดาด้าเป็นเท่าตัว ^^ “สี่...สี่ว่าอันนี้สวยมั้ย? ด้าต้องนั่งรถไปไกลมากเพื่อที่จะถ่ายรูปกับไอ้เจ้านี่ สี่ดูสิ...” ดาด้าเปิดรูปที่เธอไปถ่ายมาตอนอยู่ที่ต่างประเทศให้ผมดู “อื้ม...สวยดี” ผมดูแล้วตอบกลับห้วนๆ ก่อนจะหันมาดูตะไคร้ที่ตอนนี้นั่งหน้ายู่อยู่ที่โซฟาอีกตัวหนึ่ง เอาจริงๆ ผมนี่อยากจะแกล้งลองใจตะไคร้ดูนะว่าเธอจะหึงจะหวงผมบ้างหรือเปล่า เพราะตั้งแต่แต่งงานมาเธอไม่เคยบอกรักหรือแสดงออกอะไรกับผมเลย TT “จริ