جميع فصول : الفصل -الفصل 30

SHALAVI’S POV Anim na buwan na ang lumipas mula noong tumawid kami ng himpapawid at tumungo rito sa Amerika. Anim na buwan ng katahimikan, kaligtasan, at pagtuklas ng mga bagong bagay na hindi ko kailanman inakala na mararanasan ko. Mula sa pagiging isang simpleng babae na lumaki sa hirap at walang alam sa mundo ng malalaking negosyo, ngayon ay unti-unti kong binubuksan ang aking isipan sa malawak na daigdig ng pamamahala at kapangyarihan—bilang tunay na tagapagmana ng pamilyang Bosco. Nakaupo ako sa malaking silid-aklatan at opisina na itinalaga para sa akin sa aming bahay dito sa New York. Sa harap ko ay nakatambak ang makakapal na aklat, mga ulat ng pananalapi, mga plano sa negosyo, at mga dokumentong nakasulat sa Ingles at iba pang wika. Sa simula, tila napakabigat at nakalilito ng lahat ng ito. Ang mga terminong pang-negosyo, ang mga estratehiya, at ang malalaking bilang ay tila isang wikang banyaga na mahirap intindihin. Ngunit sa tulong ni Rama at ng mga eksperto na ipinada

SHALAVI’S POV Lumipas pa ang dalawang taon, at ngayon ay limang taong gulang na si Mave. Sa loob ng panahong ito, hindi lamang siya lumaki sa tangkad at talino—lumago rin ang kanyang puso at ang kanyang pakikitungo sa mga taong nakapaligid sa kanya. At sa lahat ng tao sa aming tahanan, may isang lalaking naging pangalawang ama, tagapagtanggol, at pinakamalapit na kaibigan niya: si Rama. Mula noong dumating kami rito sa Amerika, hindi umalis sa aming tabi si Rama. Siya ang naging gabay ko sa pamamalakad ng negosyo, ang aking sandalan sa mga panahong mahina ako, at higit sa lahat, ang taong buong pusong tumanggap at nag-aruga kay Mave mula pa noong siya ay sanggol pa lamang. Sa paningin ng bata, si Rama ang laging nandiyan. Siya ang kasama sa paglalaro sa hardin, ang nagtuturo sa kanya sumakay ng bisikleta, ang nagbabasa ng mga kwento bago matulog, at ang laging handang maghatid at sunduin siya sa paaralan. Habang abala ako sa mga gawain ng kumpanya, si Rama ang tumatayong presensya

LOLO’S POV Nakaupo ako rito sa aking silid-aklatan sa Pilipinas, hawak ang aking tasa ng tsaa na unti-unti nang lumalamig. Sa harap ko ay ang aking matagal nang pinagkakatiwalaang Abogado—ang taong nakakaalam ng lahat ng aking mga ari-arian, mga kasulatan, at mga lihim na nais kong itago sa ngayon. Ramdam ko ang bigat ng aking dibdib, ang hirap ng aking paghinga, at ang paghina ng aking mga buto na unti-unti nang sumusuko sa sakit na matagal ko nang dinadala nang mag-isa. Ngunit sa kabila nito, nananatiling matatag ang aking kalooban. Hindi ko nais na malaman pa nina Shalavi ang aking kalagayan habang ako ay nabubuhay pa. Tumingin ako nang mariin sa Abogado at nagsalita nang may diin, bagama’t mahina na ang aking tinig: “Attorney, may isang mahalagang utos ako sa iyo. Huwag mong sasabihin sa kanila—sa aking mga apo—ang anumang bagay tungkol dito. Kapag tuluyan na akong nawala, saka mo lamang ibibigay ang lahat ng mga naiwan ko. Huwag mong madaliin, at huwag mong ipaalam nang m

MAVERICK’S POVSa loob ng sasakyan, habang pabalik sa siyudad, hindi ko maalis ang larawan sa aking isipan—ang mukha ni Shalavi, ang pagbabago sa kanyang tindig, at higit sa lahat, ang itsura ng batang kumaway sa akin mula sa malayo. Si Mave. Limang taong gulang. Ang mga mata niya, ang hugis ng kanyang mukha, maging ang paraan ng kanyang pagngiti—lahat ay tila salamin ng sarili kong pagkatao. Ang tanong na matagal ko nang itinatago ay ngayon ay sumisigaw na sa aking isipan: Ako ba ang ama ng batang iyon?Hindi ako maniniwala sa hula lang o sa tsismis. Kailangan ko ng tiyak na katotohanan. At ang tanging paraan para malaman ang lahat ay ang pagkilos nang mabilis at tahimik.Agad kong kinuha ang aking telepono at tinawagan ang pinagkakatiwalaan kong hepe ng pananaliksik.“Kailangan ko ng kumpletong ulat,” sabi ko nang walang paligoy-ligoy, ang tinig ay mababa ngunit puno ng diin. “Tungkol sa pamilyang Bosco, sa kanilang mga ari-arian, at lalo na sa kalagayan ng Bosco Corporation. Gusto

MAVERICK’S POV Nakatayo ako sa tapat ng malaking bintana, ang likod ko ay nakaharap sa kanya, ngunit ang bawat pandinig ko ay nakatuon sa bawat galaw at hininga ni Shalavi na pumasok sa loob ng aking tahanan. Mula sa kanyang pagdating hanggang sa pagtahak niya sa hagdanan, alam ko ang bawat hakbang niya. Ilang taon ko itong hinihintay—ang sandaling ito kung saan sa wakas ay dadaan siya ulit sa pintong ito, hindi bilang isang bisita, kundi bilang isang taong napilitang harapin ang katotohanan at ang kasunduan. Nang lumingon ako at makita siyang nakatayo sa harap ko, tuwid ang tindig, matalim ang tingin, at puno ng diin ang kanyang mga salita, naramdaman ko ang kakaibang kaba at tuwa na pilit kong itinatago. Gusto kong yakapin siya, gusto kong sabihing matagal ko siyang hinanap, matagal ko siyang inisip, at higit sa lahat—wala talaga akong balak na bawiin ang perang ipinasok ko sa kumpanya nila. Ang lahat ng banta ko ay panakot lamang, isang estratehiya upang makalapit sa kanya nang h