THE BILLIONAIRE’S TOY

THE BILLIONAIRE'S TOY Hindi ko alam kung bakit ako narito sa isang club sa BGC, Metro Manila. Pagmamay-ari ito ng kaibigan kong si Rama—isang kilalang playboy na walang ibang ginagawa sa buhay kundi mambabae. Ilang oras na ako sa aming mesa, dahan-dahang humihigop ng paborito kong luxury whiskey na malapit ko nang maubos. Anyway, money is not my problem. Ako si Maverick Vijay Thalapathy, ang bilyonaryong binata na kilala sa loob at labas ng bansa. Iyan ang dahilan kung bakit lahat ay nahuhumaling sa akin. Masyado akong pinalaki ng aking mga magulang na may kakaibang pagkatao. Isa akong Thalapathy na kinatatakutan sa larangan ng negosyo, kaya siguro nahihirapan ang iba na makibagay sa akin. “Hey, Vijay! Narito ka para mag-enjoy, hindi para mag-isip tungkol sa mga negosyo mo,” puna ni Rama sa akin. Masyado siyang workaholic, anang isipan ni Rama. Sa edad niyang ito, walang babaeng tumatagal sa kanya dahil sa ugali niya. “Don’t mind me, Rama. Mag-enjoy lang kayo ni Piper, parang hi

Ang Init sa Gitna ng Lamig Dahil sa pagnanais na mas makilala ang isa’t isa bago tuluyang magsimula ang anim na buwang kontrata, napagkasunduan nina Vijay at Shalavi na mag-date muna. Lingid sa kaalaman ni Vijay, ang ideyang ito ay nakuha lang ni Shalavi sa mga love stories na kanyang pinapanood at binabasa. Sa Baguio nila napiling pumunta dahil ayaw ni Shalavi sa matataong lugar. Ramdam niya ang bigat ng pangalang dala ni Vijay sa lipunan, kaya mas pinili niya ang katahimikan ng North. Naging maganda ang kanilang unang paghaharap sa labas ng club; tila unti-unti nilang natutuklasan na sa kabila ng magkaiba nilang mundo, may mga bagay silang pagkakapareho. Matapos ang isang masarap na hapunan, napagpasyahan nilang maglakad-lakad. Habang binabaybay ang tahimik na kalsada, hindi napigilan ni Vijay na abutin ang kamay ni Shalavi. Ramdam niya ang panginginig nito dahil sa manipis na kasuotang hindi sapat para labanan ang sikat na lamig ng Baguio. Noong una ay tila nahiya pa si Sh

VijayPagkatapos ng gabing iyon, tila gumaan ang pakiramdam ko ngunit nananatili ang matinding pagnanasa sa aking puso at isipan. Habang nililinis ko ang aking sarili, ang mga salitang binitawan ko sa aking sarili ay patuloy na umuugma sa aking isipan. 'Bayad ka naman... bakit pa ako mag-aadjust?' Paulit-ulit ko iyang sinasabi upang kumbinsihin ang aking sarili na ang lahat ng ito ay bahagi lamang ng kasunduan. Na siya ay pag-aari ko, at may karapatan akong gawin ang anumang naisin ko sa kanya. Ngunit sa kabila ng pilit kong paninindigan, alam ng aking konsensya na may nag-iiba. Ang dating malamig at simpleng hangarin ay unti-unti nang nahahaluan ng damdamin na ayaw kong aminin kahit sa aking sarili.Kinabukasan, maaga akong gumising. Agad akong naligo at nagbihis ng pormal na kasuotan, ngunit hindi ako dumiretso sa opisina gaya ng nakasanayan ko. Ang aking mga hakbang ay kusang nagdala sa akin sa tapat ng kanyang pinto. Dahan-dahan akong pumasok nang hindi gumagawa ng ingay.Nandoon

Matapos ang gabing iyon kung saan tuluyan nang naging akin si Shalavi, tila hindi pa nasiyahan ang aking puso at katawan. Ang init na dulot niya ay tila apoy na patuloy na nag-aalab sa aking kalooban, na hindi mapatay ng kahit ano. Ang bawat haplos, bawat hininga, at bawat ungol niya ay nakaukit na sa aking isipan. Sa tuwing naaalala ko ang mga iyon, lalong tumitindi ang pagnanasang angkinin siya muli—ngunit sa pagkakataong ito, sa paraang mas matindi, mas mapangahas, at mas mapusok.Mayroon akong isang silid sa kabilang bahagi ng mansyon. Ito ay katabi lamang ng aking silid, malayo sa ingay, at madalas ay nagsisilbing imbakan ng mga lumang gamit na dating pag-aari at gamit pa ng aking ama noon. Minsan, noong ako ay napadaan dito, nakita ko ang lahat ng kagamitan at natutunan ko kung paano ang mga ito gamitin sa isang babae.Madilim ito, malamig, at ang hangin ay tila puno ng hiwaga at lihim. Matagal ko nang naiisip na doon ko siya dadalhin. Nais kong iparanas sa kanya ang isang uri n

SHALAVI’S POVPagmulat ng aking mga mata, sinalubong ako ng hapdi at sakit na tila kumakalat sa bawat himmay ng aking katawan. Parang dinurog ang bawat buto ko, at hindi lang iyon—kahit ang aking panga ay manhid at masakit pa rin. Alam ko kung bakit. Masyado niya akong inabuso kagabi. Sa tindi ng kanyang ginawa, para bang wala siyang nakikitang tao sa kanyang harapan, kundi isang bagay na kanyang paglaruan hanggang sa mapagod siya.Wala akong karapatang magreklamo. Dahil sa simula pa lang, malinaw na sa akin ang katotohanan: Ako ay walang iba kundi laruan ng isang bilyonaryo.Sa bawat haplos, halik, at masakit na pagbayo, akala ko ay may pag-asa tayong dalawa. Akala ko, sa likod ng kanyang pagiging malupit, may bahagi siya na natututong magmalasakit o magkaroon man lang ng kahit kaunting damdamin para sa akin. Pero isa lang pala ang lahat ng iyon—isang malaking pagpapanggap. Ang lambing na ipinakita niya ay bahagi lang ng laro, at ako ang tanga na naniwala na may puwang ako sa buhay n