جميع فصول : الفصل -الفصل 38

SHALAVI’S POV Paglabas ko ng malaking tarangkahan ng mansyon, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hininga na matagal ko nang pinipigil. Ang aking mga kamay ay nanginginig pa rin, at ang pirma na inilagay ko sa kasunduan ay tila isang tanikala na ngayon ay nakakabit na sa aking pulso. Alam kong ibinalik ko ang aking sarili sa kapangyarihan ng lalaking ito—ngunit sa kaibuturan ng aking isipan, alam ko rin na ito ang tanging paraan upang mailigtas ang pamana ni Lolo at matiyak ang kinabukasan ni Mave. Sa loob ng sasakyan, habang pabalik sa bahay, paulit-ulit kong binabalikan ang kanyang mga salita. Ang tigas ng kanyang tinig, ang mga banta tungkol sa pera, ang pag-uutos na parang wala akong sariling isip—lahat ay pamilyar, lahat ay katulad ng inaasahan ko sa kanya. Ngunit may isang bagay na hindi ko maipaliwanag, isang kakaibang pakiramdam na tumatak sa aking isipan habang nakatitig ako sa kanya kanina. Sa kabila ng kanyang masungit na mukha, may mga sandaling tila may ibang kislap s

Halos hindi ako makatulog sa mga nalalaman ko; hindi ako mapakali. Buti na lang, nasa probinsya si Mave kasama sina Nanay at Tatay. Ano ba talaga ang totoo, Vijay Maverick Thalapathy? Binili mo lang ba ako para maging laruan mo? Hindi man lang ba ako nagkaroon ng tunay na puwang sa puso mo? — sigaw ng isip ko.Tumayo ako, maglakad-lakad, umupo, at tumayo ulit. Hindi rin ako agad makatulog dahil kakatapos ko lang maligo. Kinuha ko ang aking susi at bag, saka lumabas ng bahay. Ngunit ang daang tinahak ko ay patungo mismo sa bahay niya. Kailangan kong malaman ang katotohanan — o baka laro lang ang lahat ng ito. Hindi na ako pinigilan ng mga guwardiya o ng kanyang mga katulong; dumiretso ako sa kwartong dati naming pinagsaluhan.Hindi na ako nag-abalang kumatok. Pagbukas ko ng pinto, siya naman ang kalalabas lang mula sa banyo — bago pa man makapagsuot ng damit, dahil tumutulo pa ang tubig mula sa kanyang buhok pababa sa kanyang hubog na dibdib at matitigas na kalamnan. Shit. Bakit doon p

Matapos kumalma ang aming damdamin at maubos ang simpleng almusal na inihanda niya, nanatili kaming nakahiga nang magkahawak ang kamay. Ang tanong na matagal ko nang kinikimkim ay kailangan ko nang marinig ang sagot—hindi lang para sa sarili ko, kundi para maintindihan ko rin kung bakit naging ganoon ang pananaw niya sa buhay at sa pagmamahal.Tumingala ako sa kanya, ang mukha niya ay kalmado na ngayon, pero may bahid pa rin ng bigat na tila dala niya sa loob ng mahabang panahon.“Vijay,” panimula ko nang mahina. “Sinabi mo kanina na may sakit ka mula sa iyong nakaraan, galing sa iyong ina. Gusto kong malaman ang buong kwento. Bakit ganoon ang naging pananaw mo? Bakit sa una ay akala mo ay nabibili ang lahat ng bagay, pati ang pagmamahal?”Huminga siya nang malalim, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang bahagi ng kanyang puso na laging itinatago sa lahat. Idinikit niya ang noo niya sa akin habang nagsisimula siyang magkwento, ang boses ay mababa at puno ng pait na matagal nang nakaba

Matapos ang pangyayari sa lobby ng kumpanya, wala nang pag-aalinlangan pa si Vijay. Agad niyang inayos ang lahat para tuluyan na kaming makasama — ako, at higit sa lahat, si Mave. Wala nang itatago, wala nang pagkukunwari; opisyal na kaming pamilya sa kanyang paningin, at handa siyang ibigay ang lahat para mabawi ang mga taon at buwan na lumipas nang wala siya sa tabi ng kanyang anak. Lumipat kami sa malawak at magarang bahay na pag-aari ng pamilya Thalapathy. Bagama’t malaki at tahimik ang paligid, sinikap ni Vijay na punuin ito ng saya at kulay para maramdaman ni Mave na ito na ang kanyang tunay na tahanan. Sa mga sumunod na araw, nakatuon ang buong atensyon ni Vijay sa aming anak. Para siyang taong natuklasan ang pinakamahalagang yaman sa buong mundo, at ayaw niyang sayangin kahit isang sandali pa. “Mave, gusto mo bang samahan kita mamaya sa hardin? May mga ibon at bulaklak doon na siguradong magugustuhan mo,” anyaya ni Vijay isang umaga, ang boses ay malambing na hindi karaniwa