All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 51 - Chapter 60

เอ้อร์กัวก้าวเข้ามาในครัว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเต้าหู้ไข่ตุ๋นโชยมากระทบจมูก เขาใช้มือขยี้ผมตัวเองลวก ๆ เส้นผมยังหมาดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ติดขัดและเปียกชื้นให้รำคาญใจ เขาเหลือบไปเห็นลิลี่นั่งตัวตรงอยู่ที่โต๊ะเตี้ย มีจานเต้าหู้ตุ๋นไข่ผสมมันหวานอยู่คนละจาน ควันอุ่นลอยเอื่อยเป็นสาย แต่นางไม่ได้สนใจอาหารบนโต๊ะเลยแม้แต่น้อยตากลมโตจดจ้องตำราที่เขาไปยืมจากวัด เส้นผมของนางถูกปล่อยเต็มกลางหลังโดยไม่สนใจ บางเส้นลู่ลงข้างแก้ม เอ้อร์กัวมองแล้วเริ่มขัดตา เห็นแล้วรำคาญแทนนางจึงเดินกลับเข้าห้องนอน หยิบผ้าผูกผมออกมา เขาเดินไปยืนข้างหลังลิลี่ ลังเลเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นจับรวบผมของนาง มือใหญ่ไม่คุ้นชินกับการมัดผมสตรี ดึงไปทางซ้ายก็ตึงไป ดึงทางขวาก็หลวมไป ดึงจังหวะผิดก็เผลอรั้งผมของนางแรงเกินไปอีก ลิลี่เอียงคอหลบเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ละสายตาจากตำรา มือหนึ่งเอื้อมไปหยิบตะเกียบเขี่ยมันหวานในจานตัวเอง สายตาไล่ตามตัวหนังสือต่อราวกับว่ามีลมพัดมามัดผมให้เองเอ้อร์กัวมองใบหน้าเรียบนิ่งของภรรยา รู้สึกเหมือนตนเป็นเพียงเงาสะท้อนในห้องนี้ ไร้ตัวตนโดยสิ้นเชิง สุดท้ายเขาก็พยายามมัดผมนางจนเสร็จ แม้ปมจะเบี้ยวไปข้างหนึ่งคล

ลิลี่เพียงส่งตำราที่ต้องการคัดลอกให้เอ้อร์กัว ชายหนุ่มมองกระดาษที่ตนลงแรงทำมา เขาย่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะรับมาเขียน เพราะอย่างไรก็ไม่สามารถบ่นต่อหน้าภรรยาส่วนลิลี่ก็ไม่ได้หยุดแค่นั้น นางนำเศษทองแดงที่เก็บไว้จากการทำเตาต้มน้ำอุ่นมาแช่ลงในถ้วยดินเผา ใส่น้ำส้มสายชูและเกลือ ทิ้งไว้ให้ทำปฏิกิริยา รอเวลาอีกหนึ่งถึงสองสัปดาห์เพื่อให้เกิดสีฟ้าน้ำเงินอมเขียว[1] นางจะได้มีน้ำหมึกสีน้ำเงินที่ไม่จางหายไปเมื่อถูกลมหรือโดนแดดมากเกินไประหว่างที่ลิลี่กำลังขะมักเขม้นกับงานในมือ เอ้อร์กัวก็นั่งคัดลอกตำราต่อเงียบ ๆ หูฟังเสียงปากกาหมึกซึมลากไปบนกระดาษ เสียงขีดเขียนตัวอักษรของเขาน่าฟังยิ่งหลังจากเตรียมหมึกเสร็จแล้ว ลิลี่ก็หันไปจัดการขนเป็ดที่ได้มาจากโรงฆ่าสัตว์ นางเทน้ำอุ่นลงในอ่างไม้ จากนั้นเติมน้ำขี้เถ้าจาง ๆ เพื่อช่วยขจัดไขมันที่ติดอยู่กับขน นางใช้มือขยำเบา ๆ ให้ขนเปียกทั่วถึง แล้วปล่อยแช่ไว้ครู่หนึ่งก่อนรินน้ำทิ้ง จากนั้นนางเตรียมน้ำสะอาด เติมน้ำส้มสายชูลงไปเพื่อช่วยฆ่าเชื้อโรค นางใช้มือเลือกขนที่ยังมีสิ่งสกปรกติดอยู่ ม้วนปลายนิ้วเบา ๆ ให้เศษสิ่งสกปรกหลุดออก แล้วล้างซ้ำอีกสองถึงสามครั้งจนขนนุ่มสะอาดด

 “หิมะตกหนักเช่นนี้ ต้องลำบากเจ้าแล้ว”“ไม่เลยขอรับพี่เอ้อร์กัว ข้าโตแล้ว แค่นี้สบายมาก ข้าดีใจเสียอีกที่หิมะตกหนักแต่ยังมีงานทำและมีเงิน” เสี่ยวโก่วยิ้ม“เช่นนั้นก็ดีแล้ว..” เอ้อร์กัวถอนหายใจ เขารู้ดีว่าความยากจนบีบคั้นเพียงใด สภาพของเด็กหนุ่มตรงหน้าก็ไม่ต่างจากเขาในปีก่อนๆ เท่าใดนัก ปีนี้เขาแค่โชคดีมากที่มีลิลี่อยู่ข้างกาย ลิลี่เดินไปหยิบมันหวานปิ้งที่เหลือจากมื้อกลางวันมาให้เสี่ยวโก่วกิน ฤดูหนาวที่รุนแรงคงเป็นเรื่องโหดร้ายมากสำหรับคนยากจนซึ่งไม่มีที่พึ่งพิง “เอ่อ ไม่ต้องขอรับ ข้ากินมื้อเช้ามาแล้ว” เสี่ยวโก่วรีบร้อนปฏิเสธ ไม่กล้ารับอาหารของผู้อื่นในฤดูเหมันต์ เขารู้ดีว่าพี่เอ้อร์กัวก็ไม่ได้มีเงินมากมาย หากเขารับมันหวานปิ้ง หมายถึงพี่เอ้อร์กัวอาจไม่มีอาหารเพียงพอสำหรับฤดูหิมะที่ยาวนาน“โกหก เจ้ามือสั่น มีเหงื่อเล็กน้อยแม้หิมะจะตกหนัก อ่อนเพลียจนต้องดื่มน้

“เอ่อ เสี่ยวโก่ว เจ้าเอาเปลือกไป๋ฮว่ะไปวางผึ่งไว้ข้างปล่องลมร้อนก่อน รอให้ความชื้นระเหย แล้วค่อยนำไปกลั่นทีหลัง” ลิลี่หันไปสั่งเด็กหนุ่ม โดยเลือกจะไม่สนใจสีหน้าของสามีที่บ่งบอกชัดเจนว่าไม่เชื่อคำพูดของนาง“..ขอรับ” เด็กหนุ่มมองหน้าพี่เอ้อร์กัว ก่อนจะวางตะกร้าไผ่สานที่มีดินไว้หน้าบ้าน จากนั้นก็ถือถุงผ้าที่ใส่เปลือกไป๋ฮว่ะเข้าไปในครัว นำไปผึ่งใกล้ๆ ปล่องที่มีลมร้อนออกมา“เจ้าควรเอาทรายออกจากเสื้อ แล้วไปอาบน้ำก่อนเถิด” “..ขอรับพี่สะใภ้” เสี่ยวโก่วรู้สึกแปลกใจที่บ้านนี้อาบน้ำบ่อยมาก ก่อนเดินทางเขาก็อาบน้ำแล้ว ยามนี้ก็ถูกสั่งให้ไปอาบน้ำอีก เช่นนี้ไม่เปลืองน้ำหรือ อีกทั้งน้ำในบ้านนี้ก็เป็นน้ำอุ่นด้วย ในใจเด็กหนุ่มรู้สึกเสียดายฟืนต้มน้ำ แต่เมื่อคิดว่าจะได้ลองเล่นกดน้ำจากแผ่นไม้ไผ่บนพื้นห้องน้ำอีก เขาก็ตื่นเต้นจนอดใจไม่ไหว จึงรีบเดินไปที่ห้องน้ำทันทีลิลี่เดินไปจับตะกร้าใส่ด

หลังมื้ออาหาร ลิลี่ก็กลับมาใช้งานสามีเช่นเคย เอ้อร์กัวไม่ได้คิดหลีกเลี่ยง เขานั่งลงอย่างว่าง่าย นำกระดาษแผ่นใหญ่มาต่อกันด้วยกาวแป้ง จนได้ขนาดเท่าผ้านวมสองผืนวางซ้อนกัน จากนั้นจึงโปรยขนเป็ดที่นุ่มฟูลงบนพื้นกระดาษ เกลี่ยให้กระจายทั่วกัน แล้วใช้กระดาษอีกแผ่นปิดทับ ขณะที่ลิลี่นำแผ่นกระดาษไปอุ่นไล่ความชื้นและฆ่าเชื้อโรค เอ้อร์กัวก็ไม่ได้นั่งเฉย เขาตัดผ้าฝ้ายผืนใหญ่ เย็บต่อกันจนได้ขนาดเท่าผ้านวม รอให้กระดาษแห้งสนิท ก่อนจะประกบมันเป็นไส้ในของผ้านวมที่เขาเย็บไว้ “เวลาจะซักก็แค่ถอดผ้าออกไปซัก ส่วนขนเป็ดก็เปลี่ยนใหม่เมื่อมันลีบแบน สะดวกดีใช่หรือไม่” ลิลี่เอ่ยพลางลูบสัมผัสเนื้อผ้าฝ้ายเอ้อร์กัวเพียงพยักหน้ารับ ยามนี้เขาเชื่อฟังนางทุกอย่าง ขอเพียงนางเอ่ยออกมา เขายินดีทำให้โดยไม่ถาม ในที่สุด พวกเขาก็ได้โอกาสซักผ้านวมผืนเก่าที่ใช้มานานร่วมเดือน เพราะตอนนี้มีผ้านวมผืนใหม่ที่ทั้งหนานุ่มและอบอุ่นกว่าเดิม และยังมีพีทใช้แทนฟืนให้ความอบอุ่นรอบบ้าน ชีวิตสะดวกสบายยิ่ง