All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 251 - Chapter 260

จงเหยี่ยนถ่มเลือดลงบนพื้นหินอ่อน ความเจ็บปวดที่กรามเทียบไม่ได้กับการเสียศักดิ์ศรีเพราะถูกสตรีที่เขาเชื่อว่าเป็น เซียน ตบจนหน้าหงายเขารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น มือหนึ่งกดตรงซี่โครงข้างที่ถูกเตะ แต่ริมฝีปากยังคงยิ้ม รอยยิ้มนั้นทำให้เลือดบนฟันดูน่าขยะแขยงยิ่งกว่าเดิม“จับนางมาให้ข้า” เขาออกคำสั่งดังก้อง พร้อมกับวิ่งไปทางหอคอยสูงเงาร่างทหารมากมายค่อยๆ ออกมาจากความมืด เสียงฝีเท้าที่เบาและเป็นระเบียบ ราวกับพวกเขาเตรียมพร้อมวิธีการนี้มาอย่างดี ทหารหลายนายล้อมเป็นวงพระจันทร์เสี้ยวรอบลานพิธีลิลี่ไม่ได้รีบพุ่งตามจงเหยี่ยนไปในทันที นางยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากแท่นบูชาหินอ่อนที่เพิ่งเตะจนแหลกละเอียด กลิ่นคาวเลือดของเด็กหญิงยังคงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ภาพร่างเล็กๆ ที่นอนโดยไร้ศีรษะ คราบเลือดของเด็กหญิงยังไม่แห้งดีเลย มันดำและเหนียว สะท้อนแสงดาวอยู่เงียบๆเด็กที่ถูกอบรมให้มีมารยาทจนไม่กล้าร้องเสียงดังขณะที่กำลังจะตาย ความไร้เดียงสาและอนาคตที่ยังไม่เริ่มต้น ทำให้บางอย่างในอกของลิลี่คุกรุ่นใกล้ระเบิด ในหูอื้ออึง ลำคอตีบตัน มีก้อนแข็งๆ จุกแน่นอยู่ที่หน้าอก นางเดินไปใกล้ศพ และเก็บบางสิ่งที่มีลักษณะเป็นสีเงินใ

ท้องฟ้าเหนือพระราชวังโปร่งใสไร้ก้อนเมฆ แม้ไม่มีผู้ใดสังเกต แต่ยามนี้บนท้องฟ้าสีหมึกจางๆ กลับมีสิ่งแปลกปลอมกำลังลอยผ่าน ลักษณะเหมือนไข่กลมตั้งอยู่บนถ้วยอันเล็ก แม้สายลมยามดึกจะหนาวเย็น แต่ก็มีกลุ่มคนนั่งมาบนวัตถุประหลาดนั้นเอ้อร์กัวยืนอยู่ที่ขอบกระเช้าของบอลลูน ในมือถือกล้องส่องทางไกลส่องลงไปที่ลานพิธีด้านล่าง แสงจากกระถางไฟรอบพระราชวังทำให้มองเห็นได้บ้าง แต่ก็มืดจนมองไม่ชัด เขาเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่กลางวงล้อมของผู้คนนับไม่ถ้วน แม้มองไม่ชัดแต่เขารู้ทันทีว่าเป็นลิลี่เขาขยับกล้องส่องทางไกลขึ้นไปที่ยอดหอคอย เห็นร่างสีทองยืนอยู่บนระเบียง ดูไม่รีบร้อน ไม่ตื่นตกใจ แค่ยืนมองลงมาด้านล่างเหมือนคนดูงิ้ว เอ้อร์กัวลดกล้องลง สองคิ้วขมวดมุ่นอีกมุมหนึ่งของกระเช้า อาฝูนั่งกอดเข่าใบหน้าซีดจนแทบไร้สี เขาไม่กล้ามองลงไปด้านล่างแม้แต่น้อย เพียงแค่สายลมพัดบอลลูนโคลงเบาๆ หัวใจของเขาก็ร่วงวูบเหมือนร่างกำลังตกจากฟ้า มือเกร็งกำขอบกระเช้าไว้แน่นลมหายใจของอาฝูสั่นร

ลิลี่อยากถอดหมวกไอน้ำทิ้ง แต่ควันพริกยังฟุ้งอยู่ทั่วลาน ผงปูนดิบก็ยังคงโปรยลงมาไม่ขาด หากเปิดหมวกตอนนี้ นางอาจตาบอดไม่ต่างจากพวกทหารทาสเหล่านั้นก็ได้ผงปูนดิบที่เกาะบนเอจิสสูทเริ่มดูดความชื้นจากเส้นใย ราวกับผืนผ้าทั้งชุดกำลังถูกแผดเผาจากภายใน จุดสีครามเงาบนชุดค่อยๆ แห้งด้านเป็นหย่อม เส้นใยที่เคยนุ่มและยืดหยุ่นเริ่มแข็งกระด้างขึ้นทีละส่วนลิลี่รู้สึกได้ว่าการเคลื่อนไหวเริ่มผิดปกติ แขนขาหนักขึ้น ราวกับมีใครเอาเหล็กมาเคลือบไว้บนผิวหนัง ระบบระเบิดไฮโดรเจนที่เคยตอบสนองเริ่มกระตุกติดขัดพลังงานทั้งหมดของชุดถูกโยกไปหล่อเลี้ยงระบบหายใจเพียงอย่างเดียว ระบบเสริมแรงกล้ามเนื้อค่อยๆ ดับลง ตามด้วยระบบขับเคลื่อนลิลี่เซถอยเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองหนักขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับถูกฉุดกลับไปเป็นมนุษย์ธรรมดาอีกครั้ง นางกัดฟันแน่น พยายามฝ่ากลุ่มควันพริกและผงปูนดิบที่ลอยคลุ้งอยู่ทั่วลานเสียงกรีดร้องของทหารทาสยังดังระงมอยู่ด้านหลัง บาง

เอ้อร์กัวหลับตาลง พยายามหายใจเข้าให้ลึกที่สุด ลมหายใจสั่นเล็กน้อย ความกลัวทำให้ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบ แต่เขาไม่มีความลังเล หากเขาไม่ลงมือตอนนี้พวกทหารจะต้องวิ่งมาที่นี่แน่ หมอกหนาไม่สามารถปกป้องพวกเขาได้ตลอดไปในหัวของเอ้อร์กัวคำนวณแม้กระทั่งจังหวะที่ทหารไห่หนิงจะเริ่มตอบสนองหลังเห็นเขาพุ่งตัวออกไป ห้าวินาทีแรก พวกนั้นจะชะงัก หลังจากนั้นจะเริ่มยิงธนูตาม และอีกไม่กี่อึดใจ หอกกับโซ่ และอาวุธอื่นๆ จะพุ่งขึ้นมาเต็มฟ้าเขาจำเป็นต้องชิงตัวจงเหยี่ยนให้ได้ในจังหวะแรก ก่อนหมุนร่างของฮ่องเต้ลงไปบังลิลี่ระหว่างพุ่งกลับขึ้นฟ้า เขาคิดคำนวณทั้งแรงที่ต้องใช้และแรงที่ต้องปะทะกับสายลมทุกอย่างแม่นยำหมด ยกเว้นเพียงสองสิ่ง นั่นคือมีความเสี่ยงที่จงเหยี่ยนอาจขยับหนีในเสี้ยววินาทีสุดท้าย และลิลี่อาจทนแรงกระชากครั้งนี้ไม่ไหว แต่อย่างไรก็ต้องลงมือเขาอุ้มลิลี่ขึ้นแนบหลัง ใช้เสื้อผ้าพันร่างนางติดไว้กับตัว เขาไม่เคยใช้ระบบหมวกไอน้ำมาก่อน จึงใช้ผ้าเปียกพันรอบดวงตาและหัวของตนเองแ

“บัณฑิตหลี่เจ้าคิดว่าเจ้าทำอะไรอยู่” จงเหยี่ยนพูดขึ้น เสียงสั่นแต่พยายามทำให้ฟังดูมีอำนาจ“...” เอ้อร์กัวไม่ตอบ ยื่นมือหยิบผักอีกชิ้นส่งให้ลิลี่“ข้าเป็นโอรสสวรรค์ การจับกุมข้าคือกบฏ เจ้าและพวกจะต้องถูกประหารเก้าชั่วโคตร!” จงเหยี่ยนพูด เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สภาพจะมอมแมม และพยายามรักษาศักดิ์ศรีของโอรสสวรรค์ไว้เต็มที่อาฝูหวาดกลัวจนหดคอ เขานึกถึงน้องๆ ที่บ้าน พ่อและแม่ หากครอบครัวต้องมาตายเพราะเขาช่วยท่านอาจารย์ลักพาตัวโอรสสวรรค์ เขาคงเป็นคนอกตัญญูมาก“ไม่ต้องกลัว เขาแค่ขู่เท่านั้น” จิ่นถูหันไปพูดกับอาฝู เขาไม่มีความกลัวและเชื่อมั่นในตัวอาจารย์กับอาจารย์หญิงเต็มเปี่ยม“ข้าไม่ได้ขู่! ข้าเป็นโอรสสวรรค์ พวกเจ้าทำข้าเลือดไหล ต้องถูกสวรรค์ลงโทษแน่!” จงเหยี่ยนตะคอกอาฝูมือสั่นระริก แม้จะพยายามไม่กลัว แต่ความเชื่อที่ฝังหัวมานานตั้งแต่เกิดก็ใช่ว่า