ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง

Hyacinth Pov

Sabi nila, ang kasal ay simula ng habambuhay na saya, ang pinakamasayang yugto ng buhay ng isang babae kung saan ibinubunyag ng tadhana ang kanyang nakatagong grasya. Para sa akin, ang kasal ko ay naging isang madilim at mahabang koridor kung saan ang bawat hakbang ko ay may kaakibat na tanikala.

Tinitigan ko ang pigura ni Ryker Knight Saavedra sa harap ng malaking salamin sa aming silid. Inaayos niya ang kanyang itim na kurbata, ang bawat galaw ay may likas na awtoridad, may mapanganib na lamig na nagpapakilabot sa aking balat. Ang kanyang panga ay mahigpit na nakakompromiso, ang kanyang mga mata ay blangko habang tinitingnan ang sarili. Hindi man lang niya ako nilingon kahit alam niyang dilat na ang mga mata ko at kanina pa nakatitig sa kanya mula sa gilid ng kama. Tatlong taon na kaming kasal, pero tuwing gigising ako sa tabi niya, pakiramdam ko ay estranghero pa rin ako sa mundong ginagalawan niya. Isang pulubi na napadpad sa marangyang palasyo pero walang karapatang hawakan ang kahit na ano.

"Huwag kang sasama sa party mamaya," malamig niyang sabi, ang boses ay parang hanging humahawi sa yelo. Hindi pa rin niya ako nilingon.

"May pagtitipon ang mga board directors at ang pamilya ni Cassandra. Nakakahiya ka lang sa mga kasama ko."

Tumagos ang bawat salita sa dibdib ko. Para itong mainit na bakal na idiniin sa sariwang sugat ko. Gusto kong sumigaw, gusto kong itanong kung hanggang kailan niya ako parurusahan sa isang kasalanang hindi ko naman ginawa. Ang pamilya ko ang lumapit sa kanila para humingi ng tulong, oo. Ang ama ko ang nangutang para iligtas sa pagka-lugi ang kumpanya. Pero hindi ko ginusto na maging kapalit sa kasunduang ito. Ako ang nagbayad ng utang na hindi ko pinakinabangan, kasama ang kalayaan ko at ang natitirang dignidad ko bilang tao.

Pero sa halip na lumaban, nanatili akong nakatungo. Hinigpitan ko ang hawak sa manipis na aking kumot.

"Sige, Rye," mahina at halos pabulong kong sagot.

Sanay na ako. Ang pagrereklamo ko ay humahantong lamang sa mas matinding katahimikan at parusa mula sa kanya.

Tumalikod na siya sa wakas. Ang kanyang matipunong katawan ay nababalot ng mamahaling suit na nagkakahalaga ng buong taon na kita ng isang maliit na pamilya. Pagkalabas na pagkalabas niya ng kwarto at pagsara ng mabigat na p***o, narinig ko ang mahinang tunog ng kanyang telepono sa ibabaw ng bedside table. Bago pa man ako makaiwas, umilaw ang screen. Isang mensahe mula sa pangalang ayaw na ayaw kong nababasa.

Cassandra: "Love, anong oras ka darating? Kanina pa kita hinihintay dito sa penthouse. Nag-order na ako ng paborito mong wine."

Parang piniga ang puso ko. Masakit. Sobrang sakit. Na para bang kahit anong gawing pagpapakumbaba ko, kailanman ay hindi magiging akin ang puwang na iyon. Ang pwesto ko bilang asawa ay isang papel lamang na nakapirma sa munisipyo, habang ang tunay niyang tahanan ay nasa mga bisig ng ibang babae.

Napahiga ako ulit at ibinaon ang mukha ko sa malambot na unan upang pigilan ang pag-iyak na nagbabadyang pumutok sa lalamunan ko. Ayokong lumabas ang tunog. Ayokong marinig ng mga kasambahay sa ibaba, dahil alam ko na ang kalahati sa kanila ay sumasang-ayon din kay Rye na isa lamang akong hamak na palamunin na umagaw sa posisyon ni Cassandra. Basang-basa na ang pisngi ko ng luha, pero wala siyang pakialam. Walang may pakialam sa mundong ito kung ako man ay mamatay sa loob ng kwartong ito sa sobrang kalungkutan.

Tumayo ako nang tuluyan nang mawala ang ugong ng kanyang sasakyan sa ibaba. Kailangan kong kumilos. Kahit ganito ang sitwasyon ko, may mga obligasyon pa rin akong dapat gampanan sa mansyong ito. Si Manang Rosa, ang katiwala rito na medyo mabait sa akin kahit paano, ay kailangang tulungan sa mga preparasyon para sa dadalawing mga bisita ni Rye bukas.

Habang naglalakad ako sa mahabang pasilyo, sinalubong ako ng malamig na hangin mula sa mga nakabukas na bintana. Ang buong mansyon ay tahimik, mistulang museo ng mga mamahaling antigong gamit at pangarap na walang buhay. Dito ako nakakulong. Isang asawang legal sa papel ngunit basahan ang turing sa totoong buhay.

"Haya, nandiyan ka pala," ang boses ni Manang Rosa ang pumukaw sa pag-iisip ko habang pababa ako ng hagdan. May hawak itong tray ng mga sariwang bulaklak.

"Opo, Manang. Tutulungan ko na po kayo sa mga bulaklak," ngumiti ako nang pilit, pinilit itago ang maga kong mga mata sa pamamagitan ng pag-ayos ng aking buhok.

"Huwag mo masyadong pilitin ang sarili mo, hija. Nakikita ko kung paano ka tratuhin ng asawa mo. Hindi ka naman ganito dati, Haya. Sa katunayan ay masayahin ka at palangiti. Ngayon, para kang anino ng sarili mo," malungkot na sambit ng matanda habang inilapag ang tray sa marmol na mesa.

Umiling ako at pilit na ngumiti. "Ayos lang po ako, Manang. Sanay na po."

"Ang pagsasama ng mag- asawa ay hindi dapat ganyan, Haya. Darating ang araw, magigising ka na lang na wala nang natitira sa sarili mo kundi mga sugat," babala niya na lalong nagpalungkot sa dibdib ko.

Hindi na ako sumagot. Alam ko ang sinasabi niya, pero wala akong magawa. Ang pamilya ko ay nakatali sa kumpanya ng mga Saavedra. Kung aalis ako ngayon, babagsak sila, at isusumbat sa akin ng sarili kong ama na ako ang nagwasak sa aming kabuhayan. Ako ang naging sakripisyo para sa pamilya, isang tupang inihain sa altar ng kapangyarihan at yaman.

Nang matapos akong tumulong kay Manang Rosa, bumalik ako sa hardin sa likod ng bahay kung saan may maliit na gazebo. Doon ako madalas tumambay tuwing hapon, pinapanood ang mga ibong lumilipad nang malaya habang ako ay nakakulong sa ginintuang hawla.

Habang nakaupo ako roon at pinapanood ang paglubog ng araw, naramdaman ko na naman ang kakaibang kirot sa aking tiyan. Isang banayad na hapdi na ilang araw ko nang nararamdaman. Akala ko ay pagod lang ito dahil sa stress at pag-iyak gabi-gabi. Ngunit habang lumilipas ang mga oras, napansin ko ang kakaibang pagbabago sa katawan ko.

Ilang linggo na rin palang delay ang buwanang dalaw ko.

Huwag naman sana, bulong ko sa sarili ko, habang nanginginig ang aking mga kamay na hinawakan ang aking tiyan.

Huwag ngayon. Hindi pwede.

Kung buntis ako, masisira ang lahat.

Paano ko haharapin si Rye kung malaman niyang nagdala ako ng isang bata sa mundong ito? Isang batang walang ibang sasapitin kundi ang kamuhian ng sarili nitong ama dahil sa akin?

Si Cassandra at si Rye ay magkasama ngayon sa syudad, samantalang ako ay nandito, nakakulong sa lumang hardin na may dalang sikreto na maaaring ikasira ng natitira ko pang katinuan.

Bumalik ako sa loob nang magsimulang lumamig ang hangin sa gabi. Pumasok ako sa aming kwarto at kinuha ang maliit na kahon sa ilalim ng aking cabinet kung saan nakatago ang mga gamot at ilang personal na gamit. May itinago akong pregnancy test kit doon na binili ko noong isang linggo pa nang maramdaman ko ang unang sintomas, ngunit natakot akong gamitin.

Nanginginig ang mga daliri ko habang tinatahak ang daan patungo sa banyo. Isinara ko ang p***o at ikinandado ito nang mahigpit, parang gusto kong protektahan ang sarili ko kahit sa loob lang ng maliit na espasyong ito.

Ilang minuto ang lumipas habang nakatingin ako sa maliit na plastik na hawak ko. Ang bawat segundo ay parang taon sa bagal. At nang lumitaw ang dalawang pulang guhit, parang bumagsak ang buong langit sa ibabaw ko.

Positive siya.

Buntis ako. Buntis ako sa anak ng lalaking galit na galit sa akin, sa lalaking ang pangarap lang ay ang palayasin ako sa buhay niya sa sandaling matapos ang kontrata namin. Napatakip ako ng bibig upang pigilan ang pag-iyak, ngunit kusang kumawag ang mga hikbi sa aking dibdib.

Paano ko sasabihin kay Rye? Paano ko ipapaliwanag na sa kabila ng lamig ng kanyang pagtingin, may nabuo kaming buhay na mag-uugnay sa amin magpakailanman?

Narinig ko ang malakas na pagbukas ng pangunahing p***o sa ibaba. Ang mga yabag. Mabilis at mabibigat. Si Rye. Bumalik na siya nang mas maaga kaysa sa inaasahan ko.

Tumibok nang mabilis ang puso ko. Hawak ang test kit sa nanginginig kong palad, dahan-dahan kong binuksan ang p***o ng banyo para silipin ang kwarto.

Nakita ko si Rye na galit na tinanggal ang kanyang kurbata at padabog itong ibinato sa kama. Ang mukha nito ay madilim, ang mga mata ay nagliliyab sa galit na hindi ko mawari kung kanino nakatuon.

"Haya!" sigaw niya na nagpagulat sa buong katawan ko, ang boses ay umalingawngaw sa buong silid at diretsong tumama sa aking kaluluwa.

Napalunok ako ng laway habang dahan-dahang lumabas ng banyo. Handa ko na sanang sabihin ang totoo, handa na akong ilapag ang lahat sa harapan niya kahit anong mangyari. Ngunit bago pa man ako makapagsalita, may inilapag siyang isang makapal na brown envelope sa ibabaw ng mesa.

Ang mga mata niya ay tumingin sa akin nang may matinding pandidiri at pait na kailanman ay hindi ko makakalimutan.

"Pumirma ka na," malamig niyang utos, ang boses ay parang hatol ng kamatayan. "Tapusin na natin ang kahibangang ito. May iba na akong kasama, at hindi ko na hahayaang masayang pa ang isang segundo ng buhay ko sa isang babaeng tulad mo."

Nanlamig ang buong katawan ko nang makita ko kung ano ang nasa ibabaw ng envelope. Mga dokumento ng diborsyo at annulment, nabasa ko nang malinaw at naghihintay na lamang ng pirma ko.