Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Capítulo 61 - Capítulo 70

ลมหายใจของฤดูหนาวค่อยๆ จางหาย อากาศอุ่นขึ้น แม้ยามค่ำคืนยังมีลมเย็นพัดผ่าน ทว่าความหนาวเหน็บกลับไม่กัดกร่อนกระดูกเหมือนช่วงก่อนแล้ว พวกเขาจึงหยุดจุดไฟเข้ากำแพงตลอดคืนเพื่อประหยัดฟืนไว้ทำน้ำมันสนให้ลุงจางลิลี่นั่งอยู่ข้างเตาเผา เฝ้าดูเปลวไฟที่ลุกโชติช่วงระหว่างการเผาน้ำมันสน เอ้อร์กัวนั่งอยู่ข้างภรรยาโดยไม่รู้จะทำสิ่งใด เพียงเติมท่อนฟืนลงไปในเตาเป็นครั้งคราว และอ้าปากหาวง่วงนอนตลอดเวลา “เจ้าจะไปนอนก่อนก็ได้ วันนี้ข้าจะเฝ้าเตาเผาเอง เจ้าทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อีกทั้งหลายคืนมานี้เจ้าก็ไม่ได้หลับสนิทเลยไม่ใช่หรือ” ลิลี่ไล่เขาด้วยความรำคาญเอ้อร์กัวไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของเขาเริ่มแดงก่ำ เขาไม่ได้คาดคิดว่านางจะสังเกตเห็นขนาดนั้น เขาพยายามปรับท่าทางให้ดูเป็นปกติ แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้ “เจ้า..รู้ได้อย่างไร” “ขอบตาของเจ้าดำเพียงนี้ ผู้ใดเห็นก็รู้ว่าเจ้านอนไม่หลับ แล้วบางคืน..ข้าตื

เช้าวันนี้ ดอกท้อเริ่มผลิบานทอสีชมพูระเรื่อไปทั่วแนวเขา เป็นสัญญาณว่าต้นฤดูวสันต์ได้เริ่มขึ้นแล้ว เอ้อร์กัวกำลังพาลิลี่เดินขึ้นไปยังวัดบนเนินเขาชายหนุ่มต้องการหนังสือรับรองความประพฤติและหลักฐานการศึกษา เพื่อนำไปยื่นเข้าสอบซิ่วไฉ เพราะในหมู่บ้านทุ่งแดง หลวงจีนซางปิงเป็นอาจารย์เพียงผู้เดียวที่อบรมสั่งสอนบัณฑิต และโชคดีที่เขาเป็นศิษย์สายตรง จึงไม่ต้องเตรียมเงินค่าธรรมเนียมเอ้อร์กัวเดินนำหน้า ทั้งกังวลและขัดเขินที่จะพาภรรยาไปพบอาจารย์ ขณะที่ลิลี่เดินตามเขาไปโดยไม่เอ่ยถามสิ่งใด นางเพียงเพลิดเพลินกับสายลมเย็นเอื่อยที่พัดกลิ่นหอมของดอกท้อลอยคลอไปตลอดเส้นทาง วัดเล็กๆ ตั้งอยู่หลังแนวต้นแปะก๊วยสูงใหญ่ที่กำลังเริ่มฟื้นชีวิตหลังฤดูเหมันต์ ใบสีเขียวอ่อนเริ่มผลิออกจากกิ่งก้านที่แข็งแรง แสงแดดสีชาดส่องผ่านใบแปะก๊วยพลิ้วไหวเอ้อร์กัวพาลิลี่เดินขึ้นมาถึงลานวัด ก่อนจะก้าวเข้าไปในโถงเก็บตำรา ที่นั่น หลวงจีนซางปิงกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตามลำพัง ท่าทางสงบนิ่งราวกับ

ระหว่างทางลงจากเนินเขา เอ้อร์กัวแทบจะกลั้นใจไม่ให้วิ่งเต็มฝีเท้า ใจเขาร้อนรนจนอยากกระโจนไปถึงหน้าบ้านให้เร็วที่สุด เขาคิดถึงใบหน้ากลมจอมบัญชาการของภรรยา คิดถึงกลิ่นกายหอมหวานที่อบอวลด้วยกลิ่นแตงกวาผสานดอกไม้ คิดถึงสัมผัสนุ่มของร่างเล็กที่เคยซุกตัวในอ้อมแขนเขายามค่ำคืนแต่เมื่อเขาไปถึงลานหน้าบ้าน กลับไม่มีแม้เงาของลิลี่ มีเพียงเครื่องทอผ้าหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลานหน้าบ้าน มันใหญ่และทำงานเอง ชวนพิศวงจนเอ้อร์กัวตกตะลึง“พี่เอ้อร์กัว กลับมาเยี่ยมบ้านหรือเจ้าคะ” ซานเอ๋อร์ที่คอยดูแลเครื่องทอผ้าเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม สีหน้าของนางดูอึดอัดเล็กน้อย คล้ายเด็กสาวไม่คุ้นชินกับการพูดคุยกับผู้คน“อืม..” เอ้อร์กัวตอบเรียบง่าย และหันไปสนใจเครื่องทอผ้าอีกครั้ง พยายามไม่มองซานเอ๋อร์เพื่อให้นางรู้สึกสบายใจเสียงฟันเฟืองดังกึกกักเป็นจังหวะ เส้นด้ายสีน้ำตาลอ่อนขึงตึงเป็นแนวเรียงกันเป็นระเบียบ กระสวยไม้พุ่งไปมาเองราวกับมีมือที่มองไม่เห็นช่วยทอ ผืนผ้าค่อยๆ งอกออกมาทีละชั้นโดยไม่มีใครแตะต้อง คล้ายมีผีมาช่วยทอผ้าให้ซานเอ๋อร์นั่งอยู่ข้างเครื่องทอผ้า มือเล็กจับกระสวยด้ายสำรองไว้แน่น สายตาจับจ้องทุกการเ

“...” ชายหนุ่มถอนหายใจ ภรรยาของเขาช่างปากอีกา[1]ไม่รู้จักเวลาเสียเลย เขาได้แต่ถอนหายใจ ก้าวเดินไปทางประตูบ้าน“โอะ! เดี๋ยวก่อน..” ลิลี่วิ่งเขาไปในห้องนอนเปิดตู้เสื้อผ้าและรื้อหาบางสิ่ง ก่อนวิ่งออกมาพร้อมกระบอกไม้ไผ่กลมเล็กที่มีรอยตัดตรงกลาง ยาวเพียงสองหรือสามชุ่น[2]เท่านั้น“อะไรหรือ..” เอ้อร์กัวยืนรออยู่ใกล้ประตู“กล่องดนตรีอันใหม่ อันเล็กพกพาสะดวก ข้าปรับให้เป็นเพลงจีนยุคโบราณ จะได้ไม่ผิดสังเกตยามที่เจ้าเปิดฟัง”“...” เอ้อร์กัวรับกล่องดนตรีมาพร้อมบางสิ่งที่คับแน่นในคอ นางทำอันใหม่ให้เขา เพราะรู้ว่าเขาชอบฟังมาก อันก่อนหน้าเขาไม่ค่อยชอบนำมาเล่นเพราะกลัวมันจะพัง นางจึงทำกล่องที่เล็กลงเพื่อพกพาได้สะดวก ลิลี่ดีกับเขาเช่นนี้ จะไม่ให้เขาหวั่นไหวได้อย่างไรแต่ระหว่างที่เอ้อร์กัวกำลังซาบซึ้งใจ หญิงสาวกลับหาวออกมาและเดินกลับไปที่เตียงนอนเสียแล้ว ทำให้เขาได้แต่มองตามและขมวดคิ้วไม่รู้จะทำอย่างไรดี“ออกไปแล้วปิดประตูให้ด้วย อย่าลืมเอาลาไปด้วยนะ” ลิลี่สั่งเสียงง่วงนอนเอ้อร์กัวยิ้มออกมา ภรรยาของเขาก็เป็นเช่นนี้แหละ เขาคิดได้เช่นนั้น ก่อนจะยัดกล่องดนตรีใส่ไว้ในอกเสื้อ หันหลังออกจากบ้าน ปิดประตูให

“พวกเขาทำอะไรเจ้า..” เขาถามด้วยความกังวล“พวกมันจ้องจนข้าไม่ได้ถ่ายหนักถ่ายเบา..แถมในคุกนี่ก็สกปรก ข้าทนไม่ไหวแล้ว ข้าอยากควักลูกตาพวกมันออกมาและผ่าให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโยนให้ปลากิน” ลิลี่กัดฟันพูดด้วยความโมโห“...” เอ้อร์กัวกอดภรรยาแน่นขึ้นอีก รู้สึกเจ็บในอกจนทรมาน เขารู้ว่านางหมายถึงพวกนักโทษชายในอีกฝั่งของห้องขัง เมื่อคิดว่าชายชั่วพวกนั้นกำลังจ้องภรรยาของเขายามที่นางปวดหนักปวดเบา เขาเองก็อยากควักลูกตาคนพวกนั้นเช่นกันลิลี่เป็นสตรีที่รักความสะอาดมาก นางต้องมาถูกขัง ไม่ว่าจะถ่ายหนักหรือเบาก็ต้องทำในห้องขังรวมเช่นนี้ แค่คิดเขาก็รู้สึกอดสูแทนภรรยา สงสารนางจับใจ“อือ..กอดเบาๆ หน่อย ข้าตัวเหม็น” ลิลี่พยายามผลักตัวสามีออกไป เมื่อเขาทำท่ากอดนางแน่นขึ้น“ไม่..ไม่เหม็น” ชายหนุ่มซุกหน้าลงไปในคอของนาง สูดดมกลิ่นกายของลิลี่ที่เขาคิดถึงมาตลอดเกือบเดือน แม้ยามนี้นางจะไม่ได้มีกลิ่นหอมหวาน แต่เขาไม่ได้รังเกียจ ทั้งยังโอบเอวเล็กให้แนบชิดตัวเขามากขึ้น ราวกับอยากแบ่งไออุ่นให้นางบ้าง“แต่ก็กอดเบาหน่อย ฉันเจ็บ..”“...” เอ้อร์กัวยอมคลายอ้อมแขนเล็กน้อย แต่ยังคงแนบปลายจมูกบนผิวคอของภรรยา อิงไหล่บางอย่างห