All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 41 - Chapter 50

“ทำท่าอะไรของเจ้า ตกใจอะไรนัก ข้าไม่ใช่ผีเสียหน่อย” ลิลี่ขมวดคิ้ว เอ่ยตำหนิเขาด้วยเสียงไม่พอใจ เอ้อร์กัวกลืนน้ำลายพูดไม่ออก เขาจะกล้าบอกได้อย่างไรว่าช่วงเวลาสั้นๆ นั้นนางทำให้เขาลืมหายใจ ยามนี้เขารู้สึกคล้ายว่าในอกกำลังรัวทุบจนเหมือนเขาได้ยินเสียงกลอง “ชิ!” ลิลี่ส่งเสียงหงุดหงิด มองชายหนุ่มเก้งก้างตรงหน้าด้วยสายตาขุ่นเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าบ้าน ทิ้งให้เขานั่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่เห่อร้อน เอ้อร์กัวนั่งสงบใจที่เต้นแรงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามภรรยาเข้าบ้าน รู้สึกเจ็บก้นจนเดินลำบาก หญิงสาวตัวเล็กนั่น ไม่คิดระวังบ้างเลยว่าเขาเป็นบุรุษ เหตุใดต้องเอาหน้าเข้ามาใกล้เพียงนั้น กลิ่นอาหารอุ่นๆ แสงตะเกียงในบ้านหลังเล็ก และเตาไฟสองเตาข้างผนัง ทำให้ตัวบ้านอบอุ่นจนหัวใจของเอ้อร์กัวคลายลง เขาพยายามมุ่งความสนใจไปที่ความหิวโหย ลิลี่ตักอาหารใส่ถ้วยให้เขาโดยไม่พูดอะไร ราวกับลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว แต่สำหรับเอ้อร์กัว ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทำให้เขารู้สึกผิดทุกครั้งที่มองภรรยา ลิลี่ไว้ใจเขามาก คิดว่าเขาเป็นสหายที่ร่วมกราบไหว้ฟ้าดิน เขาไม่อยากทำให้

เช้าวันต่อมา แม้อากาศจะเย็นจนมีเกล็ดน้ำค้างแข็ง แต่เอ้อร์กัวยังต้องไปตัดฟืนมาเพิ่ม เขายังตั้งใจจะไปไล่เก็บผักป่าและเซียงเจียวฮวากลับมาให้มากที่สุดด้วย ขณะที่ลิลี่นำกระจกที่เคลือบขี้เถ้าเสร็จแล้วมาขัดผิวให้เรียบเนียนมากขึ้นด้วยทรายละเอียด ล้างทำความสะอาดอย่างดี แม้จะไม่ใช่กระจกใสคุณภาพสูง แต่มีความหนาและทนร้อนสูง แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับการทำโคมสะท้อนแสงไฟข้างเตาไฟสำหรับต้มน้ำ ลิลี่กำลังปรับปรุงโครงสร้างให้มีความซับซ้อนและใช้งานได้หลากหลาย นางใช้ดินเหนียวก่อขึ้นอย่างประณีต พร้อมติดตั้งกระจกสีฟ้าอมเขียวไว้ด้านหน้า นางถือค้อนและเครื่องมือเล็ก ๆ ขุดช่องว่างด้านข้างเตา เพื่อใช้อากาศบังคับให้เปลวไฟลอยขึ้นสูงประมาณสามฉื่อ[1] เมื่อกระจกสะท้อนแสงจากเปลวไฟในเตา จะกลายเป็นโคมไฟที่ส่องสว่างไปทั่วบ้านโดยไม่ต้องจุดตะเกียงอีก นอกจากแสงสว่างแล้ว เตานี้ยังสามารถต้มน้ำอุ่นไปพร้อมกัน ช่วยประหยัดทั้งเวลาและเชื้อเพลิง สร้างบรรยากาศอบอุ่นและงดงามภายในบ้านเอ้อร์กัวกลับถึงบ้าน เขาถึงกับตะลึงในความงดงามและความอบอุ่นของบ้านหลังเล็กที่ดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง บ้านที่ล้อมรอบด้วยผนังดินเหนียวหนาให้ความอบอุ่นทั้

คืนนั้น หลังจากที่เอ้อร์กัวอาบน้ำเสร็จ เขาพบว่าภรรยาตัวเล็กกำลังนั่งรอเขาอยู่ข้างเตาไฟ ในมือถือกิ่งไม้ขีดตารางบนพื้นหกสิบสี่ช่อง เขาเดินไปนั่งข้างเตาและเช็ดผม “มันไม่เท่ากัน” เขาตำหนิ“เออ..รู้แล้ว ผู้ใดจะมีสุดยอดสายตาแห่งการรับรู้เช่นเจ้ากัน” ลิลี่ประชด“..ข้า ไม่ได้หมายความว่าเจ้า..ไม่เก่ง เพียงแต่ตารางพวกนั้นมันไม่เท่ากัน ข้า..แค่บอกให้เจ้ารู้” เขาแก้ตัว ทั้งที่ความจริง เขารู้สึกว่าการที่สี่เหลี่ยมพวกนั้นมันไม่เท่ากัน ช่างน่าหงุดหงิด นางควรวาดให้เท่ากันถึงจะถูกต้อง“ไปหยิบกิ่งไม้มาสิ..” นางออกคำสั่งเอ้อร์กัวถอนหายใจ นำผ้าเช็ดผมไปผึ่ง และหยิบกิ่งไม้มานั่งที่เดิมข้างเตาไฟ ใช้กิ่งไม้ในมือบรรจงวาดตารางหกสิบสี่ช่อง แต่ละช่องมีขนาดเท่ากันไม่ขาดไม่เกิน“เรียบร้อยแล้ว เจ้าจะทำสิ่งใดหรือ” เขาเงยหน้ามองภรรยา“เจ้าเล่นหมากล้อมเป็นใช่หรือไม่”“..ใช่ ตาเฒ่าซางปิงชอบเล่น” เอ้อร์กัวตอบ เขาเล่นหมากล้อมเป็น เพราะอาจารย์ของเขาชอบเล่น แต่เขามักชนะเสมอ“นี่เป็นเกมกระดานเหมือนกัน คล้ายหมากล้อม แต่ข้าจะเปลี่ยนกฎเล็กน้อย” ลิลี่เงยหน้ายิ้มให้เขา“เจ้า..อยากเล่นหมากหรือ รีบเข้านอนไม่ดีกว่าหรือ” เขาสับสนอ

เอ้อร์กัวพยายามไม่คิดมาก เพราะไม่อยากรู้สึกผิดเช่นเมื่อคืนอีก เขารู้ว่าลิลี่ไม่เคยคิดซับซ้อน นางกอดเขาก็เพราะนางหนาว เขาคิดเช่นนั้นจึงกอดนางแน่นขึ้นเพื่อให้ความอบอุ่น เขาสับสนกับร่างกายนุ่มนิ่มของภรรยาเกินไป จึงไม่ได้คิดให้ดีว่าคำพูดของนางมีอะไรผิดปกติหรือไม่ทั้งคู่นอนกอดกันอยู่บนเตียง แม้หิมะจะยังตกลงมาอยู่ แต่ความอบอุ่นระหว่างพวกเขาก็ยังคงไม่จางหาย กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงปลายยามเฉิน[1] ในที่สุด เอ้อร์กัวก็ตัดสินใจลุกจากเตียง“ข้าต้องไปดูตาเฒ่าซางปิงที่วัดเชิงเขา ไม่รู้ว่าหิมะตกหนักเพียงนี้ อาจารย์ของข้าจะต้องการความช่วยเหลือหรือไม่..” “หนาวเกินไป รอให้ข้าทำชุดกันหนาวให้ก่อน..” ลิลี่ที่ยังนอนซุกอยู่บนเตียง เปิดตาขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดด้วยเสียงง่วงนอน เอ้อร์กัวยอมนั่งลงข้างเตาไฟด้วยท่าทางไม่เต็มใจนัก แต่ก็ไม่เอ่ยคำทัดทาน เพียงพยักหน้ารับคำภรรยาที่กำลังนอนอยู่ นัยน์ตาคมลอบจับจ้องการกระทำของนางด้วยความสงสัย “เจ้าจะทำสิ่งใด บ้านเรายากจน ไม่ได้มีผ้าอบอุ่นหรือผ้าขนหนังสัตว์” เขาถามเพราะอดสงสัยไม่ได้ลิลี่ไม่ได้สนใจสายตาหรือคำถามของสามี นางรีบลุกขึ้น สวมเสื้อผ้าซ้อนกันหนา แล้วหยิบฟืนอีก

เอ้อร์กัวครุ่นคิดถึงความใส่ใจของภรรยา แม้ลิลี่จะมีนิสัยเด็ดขาด ชอบออกคำสั่งและบัญชาการ แต่สิ่งที่นางทำล้วนคำนึงถึงความสุขสบายของเขาเสมอ นางห่วงใยในเรื่องเล็กน้อยที่ผู้อื่นมองข้าม ดูแลทั้งความสะอาดและเรื่องน่าอายเช่นกำจัดเหาให้เขา นางยอมใช้ผ้าผืนใหม่โดยไม่ลังเลเพียงเพื่อให้เขาได้อบอุ่นแม้รอยยิ้มของนางจะหาได้ยากยิ่ง แต่ลิลี่ไม่เคยทำให้เขารู้สึกอึดอัดหรือกล้ำกลืน นางรู้จักวางหนักเบา รู้ว่าสิ่งใดควรดุด่า และสิ่งใดที่ไม่ควรก้าวล่วงความคิดของเขา ยามที่เขาหลงรักเหมยฮวา สตรีงามดั่งจันทร์ผ่อง ใจเขาก็คิดว่านางคือคนสุดท้าย ทว่ากลับอึดอัดขัดข้อง ประหนึ่งปลาที่ติดค้างอยู่บนผืนดอน เกลือกกลั้วหายใจไม่สะดวก แม้จะพยายามเพียงใด ก็ไม่อาจหาความสุขแท้จริงได้ มีปัญหามากมายให้หนักใจแต่เมื่อเขาอยู่กับลิลี่ แม้ชีวิตจะต้องตรากตรำทำงานหนัก รับใช้ภรรยาดั่งทาส เขากลับรู้สึกเบาสบายดั่งปลาได้น้ำ[1] หายใจได้เต็มปอด ใจสุขสงบราวกับได้กลับบ้านเขาพอใจในชีวิตเช่นนี้มาก..ควันขาวจากลมหายใจลอยละลิ่วไปตามสายลมหนาว ท่ามกลางหิมะ เอ้อร์กัวเดินลัดเลาะลงเขา ฝ่าหิมะที่ท่วมสูงเกือบเท่าเข่า ในมือกำห่อผ้าหนาแน่น ภายในบรรจุมันห