บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : บทที่ 71 - บทที่ 80

เสียงเอะอะของพวกนักโทษชายดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งเงาตะคุ่มของผู้คุมร่างอ้วนเดินกลับเข้ามา หน้าตาบูดบึ้งฉายแววรำคาญ ขณะกวาดตามองหาต้นตอของความวุ่นวาย“ส่งเสียงบัดซบอะไรกันแต่เช้า พวกเจ้าหาเรื่องให้ข้าต้องเสียเวลาหรืออย่างไร!” เขาตวาด พลางใช้ไม้กระบองในมือเคาะลูกกรงไม้ให้เกิดเสียงดังเอ้อร์กัวรีบหันไปมองลิลี่ เห็นว่านางสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แม้ชุดภายนอกจะยังเป็นเสื้อเก่าตัวเดิม แต่ภายใต้นั้นกลับมีเนื้อผ้าสีครามเข้มแนบสนิทกับร่างกาย ผิวสัมผัสเรียบลื่นและแปลกตา แสงเลือนรางของรุ่งอรุณทำให้มันแลดูราวกับเป็นโลหะบางเบา“หมดเวลา เจ้าออกไปได้แล้ว” ผู้คุมสะบัดมือไล่เอ้อร์กัว สีหน้าเบื่อหน่าย“ไม่ต้องกลัว ข้าจะหาทางพาเจ้าออกไปให้เร็วที่สุด” เอ้อร์กัวกัดฟัน ก้มลงกระซิบเสียงหนักแน่นกับภรรยาลิลี่พยักหน้า แววตาไหวระริก ทว่าไม่มีคำพร่ำเพ้อใด เอ้อร์กัวจำต้องละมือจากนาง หันไปเผชิญหน้ากับผู้คุม ก่อนจะถูกผลักไหล่ไล่ออกไปจากคุกอีกครั้งประตูหนักถูกปิดลง ทิ้งให้ลิลี่อยู่ภายในห้องขังหญิงเพียงลำพัง นางเห็นเพียงสายตาของสามีที่มองนางระหว่างเดินออกไปด้านนอกอย่างอาลัยอาวรณ์ ไม่สนใจความหยาบคายทางสายตาของพวกนั

“เช่นนี้ดีหรือไม่ เจ้าบอกข้าตามตรงว่าเขียนอย่างไร ข้าจะช่วยพาตัวภรรยาของเจ้าออกมาก่อนการไต่สวนคดีของเจ้า เป็นอย่างไร” หลินเซี่ยวเหวินเห็นอีกฝ่ายยังคงระมัดระวัง ไม่ยอมเผยไพ่ในมือโดยง่าย เขาจึงหยั่งเชิงเสนอทางเลือกหากไม่อาจโน้มน้าวด้วยวาจา เช่นนั้นก็ใช้สิ่งที่อีกฝ่ายห่วงใยที่สุดมาแลกเปลี่ยน หลินเซี่ยวเหวินได้อ่านใบฎีกาคำร้องของบัณฑิตหลี่ผู้นี้แล้ว อ่านสำนวนอย่างไรก็บอกได้แค่เขาเป็นห่วงภรรยามาก อยากรีบพาตัวออกมาจากคุกให้เร็วที่สุด“..ท่านทำได้หรือ” เอ้อร์กัวเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้า“ข้าพอจะมีเงินพานางออกมาได้ แต่หากเจ้าเป็นหัวขโมยจริงๆ คงไม่อาจทำให้เจ้าชนะคดีได้ เจ้ายังต้องรับโทษอยู่ดี” ผู้อาวุโสหลินทอดเสียงเรียบเรื่อย คล้ายไม่ได้คิดสิ่งใด ทั้งที่ในใจกำลังโห่ร้องว่าจับเหยื่อได้แล้ว“เพียงมีเงินก็พาออกมาได้แล้วหรือ ท่านเห็นว่าข้าเป็นบัณฑิตบ้านนอกยากจนจึงคิดจะหลอกลวง หรือท่านเพียงอยากทดสอบข้าขอรับ” เอ้อร์กัวตั้งข้อสงสัย“เอาเป็นว่า ข้าสนิทกับนายอำเภอ”“เพียงสนิทก็สามารถสั่งให้ปล่อยตัวคนในคุกได้แล้วหรือ”“ไม่ได้สั่ง แต่หน้าแก่ๆ ของข้ายังพอมีความน่าเชื่อถืออยู่บ้าง หากข้าให้การรับรอง น่าจะพาน

ภายในเรือนเล็ก ไอหมอกบางจากถังไม้ลอยอ้อยอิ่ง กลิ่นไม้หอมเจือจางคลอเคลียอยู่ในความอุ่นชื้นของไอร้อน น้ำอุ่นถูกจัดเตรียมไว้แล้วแม้จะไร้สบู่หอมหรือครีมอาบน้ำที่ลิลี่คุ้นเคย แต่จวนของบัณฑิตหลินก็ไม่ใช่เรือนสามัญ บนชั้นวางใกล้ถังอาบน้ำ มีเครื่องหอมจัดเตรียมไว้พร้อม ทั้งเกลืออาบน้ำแห้ง เจ้าโต้ว [1] และหยดน้ำมันหอมที่ทำจากกลีบดอกไม้นานาพันธุ์ นับว่าเป็นการอาบน้ำที่ฟุ่มเฟือยมาก แต่สิ่งของเหล่านั้นก็ถูกจัดไว้ให้พวกเขาอย่างใจกว้างหญิงสาวใช้กระบวยตักน้ำร้อนทดสอบอุณหภูมิ ก่อนขยับไปยืนเคียงข้างถังไม้ นิ่งมองผิวน้ำระยับภายใต้แสงตะเกียงครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มปลดปมเชือกผูกเอว โยนก้อนเจ้าโตวลงไปในน้ำอุ่นเอ้อร์กัวที่กำลังเก็บถ้วยจานลงในสือเหอ [2] เขารู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะ เมื่อได้ยินเสียงน้ำกระเพื่อม เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองผ่านไปยังห้องอาบน้ำร่างเปลือยเปล่าจมหายลงในถังน้ำ ลิลี่หลับตาพริ้ม ปล่อยให้ไอร้อนโอบกอดร่างกายขับไล่ความอึดอัดทั้งปวง ฝ่ามือนางค่อยๆ วักน้ำลูบไล้คราบไคลที่ติดตามผิว แก้มกลมที่เคยหมองจากความเหนื่อยล้าเริ่มกลับคืนสู่สีระเรื่อเอ้อร์กัวยืนรออยู่ด้านนอก ได้แต่เม้มริมฝีปาก ฝ

กลิ่นหอมอ่อนโยนของภรรยาโชยมากระทบจมูก เหมือนสายลมเย็นที่พัดผ่านดอกไม้ในสวน ยิ่งทำให้เขาหลุดเข้าไปในห้วงแห่งความปรารถนา กลิ่นหอมของนางช่างเย้ายวนจนอดใจไม่ไหวมือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางของลิลี่ รู้สึกถึงความนุ่มนวลผ่านผ้าเนื้อบางเบา ใบหน้าของเขาซุกแนบลงบนไหล่เล็ก ริมฝีปากเผลอแตะลงบนผิวเนียนอย่างช่วยไม่ได้ ร่างกายของเขารู้สึกตื่นตัว ราวกับไฟลามทุ่งที่ค่อยๆ ลุกโชนขึ้นทุกขณะเขาคิดถึงนางมากเหลือเกิน เพียงได้สัมผัสแผ่วเบาก็ทำให้ร่างกายแตกตื่นแข็งขึง ยิ่งนางกอดเขาแน่นอยู่บนตักเช่นนี้ จะให้เขาอดทนอย่างไรก็ซ่อนความต้องการในใจไม่ได้ ร่างกายของเขาค่อยๆ เปิดเผยความปรารถนาออกมาทีละน้อยไผ่สูงตั้งตัว หน่ออ่อนสวนแทงโผล่พ้นดินร้อนคุกรุ่นซุกซ่อน อยากจะกลบฝังทว่าหน่อไผ่ดึงดันผุดรั้น เผยผางหน่อใหญ่..เอ้อร์กัวทรมานเจ็บปวดท้องน้อยมาทั้งคืนกว่าจะนอนหลับลง สุดท้ายก็ตื่นมาเพราะภรรยาฝันร้ายและกรนดัง ยามนี้ตัวเขากำลังแข็งขึงอีกครั้ง เขาคงไม่ต้องนอนแล้วลิลี่ขมวดคิ้วเอนหลังออกไปเล็กน้อย เพื่อให้มีระยะห่างเพียงพอที่จะมองเห็นใบหน้าของสามีได้ชัดเจน แสงนวลอ่อนจากแสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าของชายหนุ่ม มีรอยยิ้มย

ขณะที่นิ้วของนางค่อยๆ ไล่ไปตามสาบเสื้อ ลากผ่านผิวกายที่อบอุ่น สายตาของเอ้อร์กัวจับจ้องไปที่มือของนาง รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่บีบรัดอยู่ในอก ในที่สุดนางก็ผลักเสื้อของเขาจนหลุดออกจากไหล่กว้าง เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก“เจ้า..จงใจกลั่นแกล้งข้าใช่หรือไม่” เขาถามเสียงแหบพร่า“พูดเรื่องอะไร..ข้าแค่ไม่ชอบถูกควบคุม” นางขยับนั่งบดเบียดลำไผ่ ฝ่ามือบางลูบไล้ไปทั่วอกแกร่ง ช้าๆ เย้ายวน ราวกับกำลังวาดเส้นทางแห่งความปรารถนาลงบนผิวของเขา ทุกการสัมผัสแผ่วเบาแต่ร้อนแรง ยั่วยุเอ้อร์กัวรับรู้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้น เมื่อนางเอนตัวเข้ามาใกล้ ริมฝีปากอุ่นแนบไปยังกระดูกไหปลาร้าของเขา แตะลงเบาๆ ราวกับกำลังหยอกเย้าความกำหนัดที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของเขา ลมหายใจร้อนของนางแผ่กระจายไปทั่วร่างแกร่ง ทำให้ความปรารถนาที่ท่วมท้นจนแทบทะลักทนไม่ไหว แต่ยังไม่เท่าลิ้นอุ่นที่เริ่มลิ้มเลียไปตามกระดูกไหปลาร้าลิลี่พยายามดึงเสื้อของเขาทิ้ง ต่อให้เอ้อร์กัวหายใจไม่สะดวกเพียงใดก็ต้องเอาใจภรรยา เขาดึงถอดเสื้อของเขาให้ลงไปกองอยู่ที่เอว เพราะมือเล็กของนางก็สั่นจนคล้ายไม่มีแรงนางกอดเอวเขาระหว่างที่เริ่มลากลิ้นอุ่นไปข้างค