All Chapters of ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง : Chapter 31 - Chapter 40

“ไม่ต้องกังวล เมื่อถึงตอนนั้น เราจะมีเงินมากพอซื้อเมล็ดพันธุ์ให้เจ้าปลูกมากเท่าที่ต้องการ ตอนนี้กินให้อิ่มเถิด” ลิลี่ปลอบเขาได้แต่หน้างอกินซาลาเปาเนื้อหยาบแต่รสชาติอร่อย ก่อนที่จะเก็บของและออกเดินทางต่อ ยิ่งเดินทางเข้าใกล้ภูเขา อากาศก็ยิ่งเย็นขึ้น และเมื่อถึงยอดเขาลูกที่ห้า พวกเขาก็พบเส้นทางรถม้าที่กว้างขวางตัดผ่าน ซึ่งเป็นสัญญาณว่าใกล้ถึงหมู่บ้านเมฆขาวแล้ว “ดูเหมือนที่นี่จะไม่ใช่หมู่บ้านธรรมดา” เอ้อร์กัวเอ่ยพลางมองดูเส้นทางเรียบที่ทอดยาวไปยังหมู่บ้าน “ที่นี่เป็นหมู่บ้านที่ร่ำรวยและเจริญมาก ผู้คนอาศัยอยู่กันอย่างหนาแน่น ต่างจากบ้านเรา” ลิลี่อธิบาย แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่ได้เร่งรีบเดินทางเข้าไปในหมู่บ้านพวกเขาเดินตามเส้นทางรถม้า ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้มก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาเมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า“คืนนี้เราจะพักที่ป่าโปร่งแถวนี้” ลิลี่พูดขึ้น“เจ้าจะไม่เข้าไปในหมู่บ้านหรือ แม้จะมืด แต่หากเราเดินต่ออีกไม่กี่ลี้ก็คงถึงหมู่บ้านแล้ว” เอ้อร์กัวถามด้วยความสงสัย “เราไม่มีเงินพอจะเช่าโรงเตี๊ยม ข้ากลัวว่าเงินที่มีอยู่จะไม่พอจ่ายค่าอาหารและอื่นๆ ในวันข้างหน้า พักในป่าจะประหยัดกว่

“อาจารย์ นี่คือหลี่เอ้อร์กัว สามีของข้าเจ้าค่ะ เอ้อร์กัว นี่คืออาจารย์ของข้า ท่านอาจารย์หลี่เต๋อ” ลิลี่แนะนำบุรุษทั้งสองให้รู้จักกัน“ข้าน้อยขอคารวะท่านอาจารย์” เอ้อร์กัวพูดพลางค้อมตัวทำความเคารพ แม้ท่าทีของเขาจะนอบน้อม แต่ในสายตาของอาจารย์กลับดูไม่เข้าตา “สามีของเจ้าหรือ..คนผู้นี้น่ะหรือ” เขากล่าวพลางมองสำรวจเอ้อร์กัวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยการดูแคลน คิ้วของเขาขมวดแน่น นัยน์ตาคมกล้าไม่พอใจ “เจ้ามันไม่รักดี..” หลี่เต๋อเอ่ยตำหนิลิลี่อย่างโจ่งแจ้ง“เอ่อ..” เอ้อร์กัวไม่รู้จะเริ่มบทสนทนาอย่างไร “สามีของเจ้าคือยาจกผู้นี้หรือ เขาดูอ่อนแอราวกับกิ่งไม้แห้งที่พร้อมจะหักเสียด้วยซ้ำ เสื้อผ้าสกปรก ดูก็รู้ว่ายากจน เหตุใดเจ้าจึงแต่งกับมัน มันมีอะไรดีกว่าข้า” อาจารย์หลี่เต๋อหันไปดูแคลนบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของลูกศิษย์สาว“...” เอ้อร์กัวรู้สึกแปลกใจในคำดูแคลนเหล่านั้น ไม่ใช่เรื่องที่ดูถูกเขา แต่เป็นส่วนที่อาจารย์หลี่เต๋อพูดราวกับอยากแต่งงานกับลิลี่เสียเอง หรือเขาจะฟังผิด ลิลี่ก็ไม่สนใจปกป้องเขาแม้แต่น้อย“อาจารย์ ข้าต้องการพูดคุยกับท่านลำพังสักครู่ได้หรือไม่” หญิงสาวกลอกตา

“...” เอ้อร์กัวนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับชั่งใจว่าจะพูดดีหรือไม่ “มีอะไรก็พูด..”“ลิลี่..ข้ารู้ว่าอาจารย์หลี่เต๋อเก่งกาจ ฝีมือการตีเหล็กของเขาก็ยอดเยี่ยม งานแต่ละชิ้นในโรงตีเหล็กนั้นล้วนซับซ้อน..แต่..” ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล “..แต่อะไร” นางชะงักเงยหน้ามองสามี รอให้เขาพูดต่อ“แต่เขาเก่งไม่พอจะสร้างแผ่นโลหะมอร์โฟสตีล..” เอ้อร์กัวมองหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้า“..เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“ข้าเห็นงานเหล็กของเขาแล้ว แม้จะประณีตและมีกลไกซับซ้อนเพียงใด แต่มันขาดบางสิ่ง..เขาเป็นอาจารย์ของเจ้าจริงหรือ ข้ารู้ว่าเขาเป็นห่วงเจ้ามาก แต่เขา..” ฝีมือเขาเหมือนจะต่ำกว่าเจ้าเสียอีก เอ้อร์กัวอยากพูดเช่นนั้น เพราะเขาเคยเห็นภรรยาปั้นเตาเผาดินและสร้างห้องน้ำมาแล้ว แม้จะไม่ใช่งานเหล็ก แต่ละเอียดมาก ราวกับผ่านการคำนวณมาอย่างดีเมื่อเทียบกับผลงานเหล็กชิ้นเล็กๆ ชิ้นเดียวที่ลิลี่สร้างอย่างไฟแช็ก ฝีมือของอาจารย์หลี่เต๋อดูเหมือนจะประณีตและซับซ้อนไม่เท่า รายละเอียดแต่ละชุ่นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ตามการคำนวณของเอ้อร์กัว หากให้ลิลี่สร้างงานเหล็กคงจะละเอียดกว่านี้มาก แม้แต่รูอากาศเล็กๆ ในแผ่นเหล็กนางก็คงไม่ย

“สิ่งใดคือฮีตเตอร์” เขาถามเพราะฟังเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง “ฮีตเตอร์คือ เครื่องทำความร้อนที่คอยทำให้บ้านอบอุ่น ดังนั้นสิ่งที่ควรทำให้ดีที่สุดคือเตา ข้ากำลังทำเตาไฟจรวดผสมกับเตาชีวมวลที่ทำให้เกิดการเผาไหม้ที่สมบูรณ์และไร้ควัน แม้จะเป็นเตาแบบเก่าแต่ไม่ต้องใช้เทคโนโลยีสูงมาก ทำได้ง่าย เหมาะกับการใช้ฟืนแห้งจากวัตถุอินทรีย์ ฉันก็เพิ่งเคยทำ” นางอธิบายพร้อมทำหน้าตาตื่นเต้นราวกับเด็กน้อยที่กำลังได้ของเล่นใหม่เมื่อเอ้อร์กัวได้ยินคำอธิบายเรื่องเตาไฟและสิ่งประดิษฐ์อื่นๆ ที่ลิลี่ตั้งใจจะทำ เขาไม่พูดอะไรอีกต่อไป นอกจากยืนนิ่งมองบ้านของตนที่เหลือแต่โครงไม้โล่งท้าลมหนาว“ช่วยปั้นก้อนอิฐนี่ก่อน แล้ววางเรียงตามที่ข้าเรียงไว้แล้ว ต้องสลับไปมาอย่าทำผิดลำดับ ไม่อย่างนั้นมันจะไม่แข็งแรง แล้วตอนบ่ายเจ้าค่อยหาอาหารให้เรากิน” ความหมายของลิลี่คือ นางจะไม่ทำอาหาร และนางต้องการความช่วยเหลือของเขา เอ้อร์กัวนั่งลงใกล้ๆ มองดูก้อนดินเหนียวที่ลิลี่ปั้นไว้คร่าวๆ เป็นตัวอย่าง ก่อนจะเริ่มลงมือทำตามอย่างคล่องแคล่ว ใช้แท่นไม้มาทำแม่พิมพ์เพิ่มโดยไม่ต้องใช้ไม้บรรทัดวัด เขาสามารถทำแม่พิมพ์ก้อนอิฐได้อย่างรวดเร็วแม่นยำ ไม่

ท่อทองแดงที่นางขดไว้นั้นถูกวางด้านในเตาไฟ โดยปลายท่อทองแดงทั้งสองด้านถูกเชื่อมต่อเข้าสู่โอ่งใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ในห้องครัวอย่างแนบเนียน ฝั่งหนึ่งของท่อทองแดงอยู่ที่ด้านบนของโอ่ง อีกฝั่งหนึ่งอยู่ด้านล่าง โอ่งดินใบนั้นยังมีท่อไม้ไผ่ที่เชื่อมต่อไปยังโอ่งดินใบใหญ่ในห้องน้ำ โดยลิลี่ใช้ดินเหนียวโบกเคลือบท่อไม้ไผ่ไว้อีกชั้น ความตั้งใจของลิลี่คือการสร้างระบบทำน้ำอุ่นในฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงเอ้อร์กัวเดินเข้าบ้านและนำผ้านวมไปเก็บ เขาเดินมายืนมองลิลี่ทำงานด้วยความสนใจ ก่อนจะสังเกตเห็นท่าทางของลิลี่ในตอนนั้น ดูทั้งน่าขำและน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกันนางตัวเล็กจนแทบจะจมหายไปข้างโอ่งดินใหญ่สองใบ ผมเผ้ารุงรังเพราะผ้ามัดผมหลุดลุ่ย ใบหน้าและแก้มเปื้อนคราบดิน เสื้อผ้าของนางที่เคยสะอาดตากลับเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลหม่น มีโคลนเปื้อนหลายจุด ราวเด็กน้อยที่เล่นสนุกจนลืมเวลา“เจ้าทำอะไรอยู่..” เอ้อร์กัวยืนดูภรรยา พยายามอดกลั้นไว้ หากมีผู้อื่นมาเห็นนางเวลานี้คงคิดว่านางเป็นหญิงบ้าแน่ แต่สำหรับเอ้อร์กัว เขารู้สึกว่านางเหมือนลูกลาตกบ่อโคลน “เตาต้มน้ำ” นางตอบง่ายๆ ยังคงตั้งใจกับงานในมือ ไม่ได้เงยหน้ามองเอ้อร์กัว เพียงรับ