All Chapters of BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Chapter 111 - Chapter 120

“มึงคิดว่ากูกลัวมึงงั้นสิ!”“มึงอยากตายมากใช่ไหม”เสียงกัดฟันพูดออกมาอย่างเหลืออด“มึงก็ลองฆ่ากูดูสิ!”จบประโยคนั้นทั้งสองคนก็ชักปืนออกมาจ่อไปที่หน้ากันและกัน เหตุการณ์นี้เหมือนกับเดจาวูเมื่อช่วงสองสัปดาห์ก่อนไม่มีผิด…“หยุดเลยนะทั้งสองคน!” คำพูดของเธอไม่ได้ช่วยให้ทั้งคู่ปล่อยมือออกจากปืนกันเลย มิหนำซ้ำครั้งนี้พวกบอดี้การ์ดก็ยกปืนขึ้นมาเช่นกัน“ประธานไม่คิดจะห้ามหน่อยเหรอคะ” เธอหันมาตะโกนใส่คาร์ลเตอร์ที่เอาแต่ยืนนิ่งไม่ทำอะไรเลย ต่างจากวันนั้นที่เขายังเข้าไปห้ามอยู่บ้าง“ทำไมต้องห้าม ถ้ามันฆ่ากันตายไปฉันก็หมดปัญหาความวุ่นวาย” ถึงจะพูดไปอย่างนั้นแต่ก็เป็นห่วงน้องชายฝาแฝด แต่เขารู้ว่ามันสองคนไม่ฆ่ากันตายหรอก และอีกอย่างเขาเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอมากกว่าสิ่งไหน“คะ…”เธอที่หันไปขอความช่วยเหลือจากเจ้านายหรือคาร์ลเตอร์ที่เป็นพี่ชายและเพื่อนของโรมิโอ (เพื่อนหรือศัตรู?) แต่กับได้รับคำตอบที่ไม่คาดคิด และไม่คิดด้วยว่าคำตอบแบบนี้มันจะออกมาจากปากของเขา“ประธาน..ทำไมคุณพูดจาใจร้ายจังคะ..” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างผิดหวัง คาร์ลเตอร์ที่จ้องมานิ่งๆโดยไม่ได้พูดอะไร เธอสะบัดหน้าจะเดินหนีไปจากเข

ลูกแก้วที่ยืนมองอยู่ข้างหลังพวกเขา ที่ห่างออกไปไกลอยู่พอสมควรเพราะก่อนหน้านั้นคาร์ลเตอร์ดันให้เธอออกไปไกลขึ้น แต่จากตอนนี้ที่เธอประเมินดูสถานการณ์แล้วนะ คิดว่า ‘ย้ำ’ ว่าคิดว่าพวกเขาคงจะสงบสติอารมณ์กันได้แล้ว เธอจึงเลือกที่จะเดินเข้าไปหาผู้ชายทั้งสามคนที่ก่อนหน้านี้จะยิงกันตายอยู่แล้วเธอเดินเข้าไปกอดที่แขนของโรมิโอลูบที่แขนเขาขึ้นลงเหมือนกับการปลอบ และอยากให้เขาใจเย็นลง“มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันดีกว่านะ อย่าชักปืนจ่อใส่หน้ากันอย่างเมื่อกี้นี้เลยนะคะ” พร้อมกับมองไปที่เคอร์วิน สายตาที่อ่อนโยนกับน้ำเสียงหวาน ๆ ที่พวกเขาชอบ และความจริงใจของเธอนี้มันจะส่งผ่านไปถึงผู้ชายทั้งสามคนไหมนะ…“ปัญหาที่ดีแต่ใช้ความรุนแรงแก้ไข ไม่สิคือเรียกเป็นวิธีแก้ไขปัญหาไม่ได้ด้วยซ้ำ ความรุนแรงและการใช้กำลังมันไม่ได้มีผลดีหรือช่วยให้ปัญหาที่มีมามันจบลงหรอกนะ มีแต่จะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง” ต้องใช้คำไหนมาพูดให้พวกเขาเลิกฆ่าฟันกันเองนะ เธอพยายามจะกลั่นกรองคำพูดให้ดีที่สุด“เรื่องที่ผ่านมาแล้วปล่อยให้มันผ่านไปไม่ได้เหรอคะ…ลืมมันไปไม่ได้จริง ๆ น่ะเหรอคะ”เธอยังพูดต่อไปเรื่อยๆ เธอก็ไม่รู้หรอกนะว่าคำพูดของเธอมันจะท

“ใครสนใจเธอ” คาร์ลเตอร์พูดต่อ“ฉันเอ่ยชื่อท่านประธานเหรอคะ!” ไม่ไหวแล้วนะจิกกัดเธอตลอดเลย เป็นอะไรนักหนา!“มันไม่สนแต่ฉันสนนะ” เคอร์วินหันหน้าโน้มตัวหันมาด้านข้างยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งไปให้เธอ“เสือก! จะไม่ให้สนได้ไงพี่ไม่อยากให้ ‘แฟน’ พี่ต้องลำบาก” โรมิโอเน้นตรงคำว่าแฟนหนักแน่นมาก“นี่ถ้าไม่ใช่เพราะความคิดเด็กน้อยของหมาแถวนี้ ตัวเล็กคงได้นอนหลับสบายบนรถของพี่!”“เหอะ! ไอ้ลูกหมาบ้าน้ำลาย”เคอร์วินด่าพร้อมเตะไปที่เบาะที่นั่งของโรมิโอ“มึงสิไอ้ควายบ้าน้ำลาย”โรมิโอตะโกนด่าเคอร์วิน“มึงสองคนนั่นแหละเป็นทั้งหมาทั้งควาย!”คาร์ลเตอร์ด่าทั้งโรมิโอและเคอร์วิน“พวกมึงจะเอาใช่ไหม!”โรมิโอหันไปมองทั้งสองแฝดอย่างเอาเรื่อง“โอ๊ย! หยุดเลย! ทะเลาะกันเป็นลูกหมาหิวนมแม่เลย ทั้งสามคนนั่นแหละ!”“อายุเท่าไหร่กันแล้วคะ! ไม่รำคาญบ้างเหรออยู่กันเงียบ ๆ แบบก่อนหน้านี่จะขอบคุณมาก! แต่ถ้าไม่หยุดก็จอดรถเลยค่ะฉันจะไปเอง!” พูดออกไปด้วยความเหลืออดเหลือทน และตอนนี้เธอไม่กลัวใครแล้วด้วย! หงุดหงิดเสียมากกว่าทั้งสามเงียบไม่มีใครพูดอะไรต่ออีกเลยเมื่อเจอเธอวีนใส่ ลูกแก้วหันมองออกนอกหน้าต่างด้วยใจที่ยังหงุดหงิด เธอเค

“กูก็แค่อยากรู้ ถามไม่ได้หรือไงแค่นี้” โรมิโอเงียบไปสักพัก ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และเอ่ยตอบในคำถามของคาร์ลเตอร์“ปีที่แล้วที่เริ่มรู้จักกัน คิดว่านะ…เป็นครั้งแรกที่กูได้เจอเธอ ตอนนั้นกูไปถ่ายรูปงานรับปริญญาให้กับเมียไอ้เอริค ส่วนลูกแก้วก็เป็นเพื่อนสนิทกับเมียไอ้เอริค”“แต่ก่อนหน้านั้นมึงอยู่ฝรั่งเศสไม่ใช่เหรอ”“อืม ก็ใช่ห่างจากเธอไปปีหนึ่งถึงได้กลับมาเจออีกครั้ง”“แล้วตอนที่เจอเธอครั้งแรกเป็นยังไง”“ตอนนั้นที่เจอเธอ ออกจะตลกด้วยซ้ำ เธอถือขอขวัญหอบกองสูงจนปิดหน้าปิดตา เดินมาไม่เห็นพื้นต่างระดับจนสะดุดล้ม กูรับเธอไว้ได้ทันไม่งั้นหัวเธอคงฟาดพื้นหึ” พร้อมหลุดขำในลำคอเมื่อนึกถึงเรื่องราวของวันนั้น“จังหวะสบตาตกหลุมรักเลยดิอย่างนั้น”คาร์ลเตอร์เอ่ยแซว คงจะเป็นบทสนทนาแรกที่พวกเขาไม่ใส่อารมณ์ทะเลาะกัน“คงงั้นมั้ง…ยิ่งกว่าตกหลุมรักอีก” ยกมือขึ้นมาจับที่ขมับตัวเองและนึกไปถึงตอนที่ได้เจอกับเธอ ผู้หญิงที่ซุ่มซ่ามที่สุดที่เขาเคยเจอ ซุ่มซ่ามเสียจนเขาอยากจะปกป้องเธอ“หลังจากนั้นล่ะ มันเริ่มขึ้นยังไง”“หลังจากนั้นเหรอ…ไอ้เอริคมันคงพยายามจับคู่กูกับลูกแก้วมั้ง มันให้กูไปส่งเธอที่

คาร์ลเตอร์ลงจากรถฝั่งเดียวกับลูกแก้ว เขามองไปที่แก้มแดง ๆ ของเธออย่างเป็นห่วง“เจ็บหรือเปล่า”“คะ?”“ที่แก้ม”“อ๋อ ก็..”“ไม่ต้องมาเป็นห่วงลูกแก้วหรอก เป็นห่วงชีวิตพวกมึงก่อนเถอะ อย่าให้กูเห็นว่ามึง!หรือน้องมึง!ทำตัวรุ่มร่ามกับเมียกู!” เสียงแข็งตะโกนสวนแทรกกลางบทสนทนาของทั้งคู่ และใช้นิ้วชี้จิ้มแรง ๆ ลงไปที่อกของคาร์ลเตอร์และเน้นย้ำให้อยู่ห่าง ๆ เธอ!ผลั่ก! และมาพร้อมกับแรงผลักอย่างแรงจนหลังคาร์ลเตอร์ไปกระแทกกับประตูรถหมับ! โรมิโอคว้าข้อมือเล็กพาเธอเดินไปทางชายหาดของบ้านพักตากอากาศ“ฉันเจอเธอก่อนมันอีก ลูกแก้ว…” คาร์ลเตอร์เอ่ยออกมาอย่างตัดพ้อ สายตาคมกริบที่มองตามแผ่นหลังบางที่เดินห่างเขาไปกับชายคนรักของเธอ ที่เคยพูดไปก่อนหน้านี้ว่าจะไม่เข้าไปแทรกแซงเขาขอถอนคำพูดนะ เขาเองก็ต้องการเธอพลางนึกไปถึงช่วงเวลาหนึ่ง ช่วงเวลาที่เขาได้พบกับหญิงสาวนั่นก็คือ ‘ลูกแก้ว กานต์รวี’ 3 years ago… (ย้อนไปเมื่อสามปีที่แล้ว)เธอในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังที่เขาได้ไปมอบทุนการศึกษา ในตอนนั้นเป็นช่วงที่พายุเข้า ฝนตกแรงจนเดินไปทางไหนก็ไม่ได้ ทำให้เขาต้องติดแหงกอยู่ในอาคารคณะมนุษยศาสตร์ พวกบรรดา