All Chapters of BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Chapter 91 - Chapter 100

หน้าผากที่แนบชิดติดกันของทั้งคู่ มันมีสายใยแห่งความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาให้กับเขาและเธอได้รู้ความรู้สึกถึงหวังดี ความห่วงใยโดยไม่ต้องเอ่ยเป็นคำพูดเลยก็ว่าได้“ส่วนสุดสัปดาห์นี้พี่จะไปที่บ้านกับเรา ไปเจอกับครอบครัวตัวเล็ก”“คะ?” เธอเงยหน้าขึ้นมองสายตาคมกริบที่จ้องมองเธอเหมือนกับจะรู้ทุกอย่างที่เธอคิด“พี่โรมจะไปทำไมคะ”เธอประหลาดใจปนแปลกใจว่าเขาจะไปทำไม ที่บ้านเธอไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด“ก็พี่อยากไปเจอครอบครัวแฟนตัวเองไม่ได้เหรอ? หรือว่าเราแอบซ่อนกิ๊กไว้ใช่ไหม”เขาแกล้งพูดหยอกล้อเธอ“ตลกแล้วค่ะ กิ๊กกั๊กอะไรล่ะจะไปมีได้ไง” ที่ผ่านมาเธอรอแต่เขา อาจจะมีคนเข้ามาทักมาจีบนะแต่ใจเธอมันไม่เคยไปจากเขาเลย“ไม่มีก็ดีครับ เพราะถ้ามีพี่คงต้องมือเปื้อนเลือดแน่ๆ”น้ำเสียงที่พูดออกมานิ่งๆ แต่ทำไมถึงทำให้คนฟังรู้สึกเสียวสันหลังได้ขนาดนี้กันนะ“อยากไปก็ไปค่ะ แต่บอกก่อนนะว่าเป็นต่างจังหวัดฉะนั้นพี่หาความสะดวกสบายได้ยากมากๆนะคะ มันต่างจากเมืองกรุงนะ” “ไม่เป็นไร พี่ไม่ติด แค่ที่ตรงนั้นมีตัวเล็กก็พอแล้วครับไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนพี่ก็อยู่ได้” เขาพูดออกมาเสียงเข้มการงานไม่มีทำหรือไงนะ คือถ้าเขารู้ว่าเ

“…” เธอเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร บางเรื่องมันเล่าไม่ได้ มันเร็วไปที่เขาต้องมารับรู้ปัญหาของเธอ“เงียบ รู้ไหมว่าทุกครั้งที่เกิดปัญหาอะไรก็ตาม ลูกแก้วเลือกจะเงียบไม่บอกพี่ ทำไมถึงบอกพี่ไม่ได้พี่ก็อยากจะถามเรานะ”“บอกไม่ได้ก็คือบอกไม่ได้ไงคะ พี่จะเอาคำตอบอะไรจากฉันล่ะ” เสียงหวานตอบกลับมานิ่งๆ แต่ทำเอาโรมิโอใจชาไปนิดๆ “เราเป็นแฟนกันนะ ถ้าพี่ช่วยได้พี่ก็อยากช่วย พี่ไม่ไม่อยากเห็นเราเครียด”“ปัญหาที่บ้านฉันมันหนักกว่าที่พี่คิดไว้อีกค่ะ”“มันก็คงไม่ได้หนักจนพี่ช่วยไม่ได้หรอกลูกแก้ว บอกมาเถอะถ้าเป็นเรื่องเงินจะกี่ล้านพี่ก็จะให้”น้ำเสียงจริงจังบ่กบอกอย่างชัดเจนว่าเขาต้องการช่วยเหลือเธอด้วยใจจริง และเขาต้องการให้เธอยอมให้เขาช่วยสักที ไม่รู้ว่าเธอติดอะไรตรงไหนถึงไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเขา“เฮ้อ ถ้าพี่โรมยังพูดเรื่องนี้หรือคาดคั้นเอาคำตอบฉันจะไม่พูดกับพี่แล้วนะ”~กริบ~หลังจากที่เธอพูดประโยคนั้นไปทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เขาก็ไม่พูดอะไรอีก และเหมือนนั่นจะทำให้เธอคิดอะไรขึ้นมาได้บ้าง เขาก็เพียงหวังดีทำไมเธอต้องไปพูดจาเย็นชาเขาด้วย ทั้งที่โรมิโอเป็นคนเดียวที่นึกถึงความรู้สึกของเธอ…“ฮึก”

ปากช่องขับรถจากกรุงเทพเข้าต่างจังหวัดเป็นเวลาเกือบสองชั่วโมง ก็ได้เดินทางเข้าสู่เขตเมืองนครราชสีมา อำเภอปากช่อง ซึ่งเป็นทางผ่านที่จะเข้าจังหวัดสระบุรี บ้านของลูกแก้วอยู่เขตติดต่อกับปากช่อง“ตัวเล็ก ถึงปากช่องแล้วนะ” เอื้อมมือไปสะกิดที่แขนเบาๆ ให้เธอตื่น“อื้ออ ฮ้าวว~ พี่โรมขับรถเร็วเหมือนกันนะคะ” มือหนึ่งก็ปิดปากหาว ขยี้ตาเบา มองดูสถานที่คุ้นตา สองปีได้แล้วมั้งที่เธอไม่ได้กลับมา แต่มันก็ยังดูเหมือนเดิมไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย…“แน่นอนครับ ก็อยากให้มาถึงก่อนจะเย็น” ตอนนี้ก็เกือบเที่ยงวันแล้วถือว่าเขายังทำเวลาได้ดี“มันก็ไม่ได้ดูเหมือนอย่างที่ตัวเล็กพูดเลยนะ” โรมิโอที่คิดว่าถ้าเห็นจะดูเป็นบ้านติดป่าติดเขา ไม่ห้าง ไม่มีตึกทางจะขับลำบาก แต่พอมาถึงปากช่องมันก็ยังคงคล้ายเมืองในกรุงเทพได้นะแต่อาจจะเป็นเมืองเล็ก ๆ ในเขตหรือย่านหนึ่งในกรุงเทพ“นี่ก็เรียกเมืองได้เลยนะตัวเล็ก ที่พี่คิดคือชนบททางที่มีแต่ดิน” เขามองดูบ้านเมืองของอำเภอปากช่อง เรียกว่าเป็นเมืองได้เลยนะ มีห้างตั้งสามสี่ห้างเลยจะเรียกห้างสรรพสินค้าก็ไม่ได้เต็มปาก มันมีโลตัส บิ๊กซี แม็คโคร เอาท์เล็ต รถเยอะมาก ส่วนมากก็เป็นตึ

แต่สิ่งที่ทุกคนโฟกัสคงจะเป็นโรมิโอ ชายหนุ่มลูกครึ่งไทยฝรั่งเศส สูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้า ผมดำน้ำตาลช็อกโกแลต สีตาน้ำตาลอ่อนอมดำไม่เหมือนคนไทย ใบหน้าที่หล่อเหลาเหมือนภาพวาด ใครเห็นก็ไม่อาจละสายตาจากเขาไปได้ “สวัสดีค่ะยาย ยายเจือ ยายแจ๊ว ยายเบียบ” เธอกล่าวสวัสดียายตัวเองและพี่น้องของยาย ยายเธอมีพี่น้องหลายคน นี่แค่ส่วนหนึ่งของพี่น้องยายเท่านั้น… “พาใครมาด้วยล่ะนั่น” เป็นเสียงของพี่สาวยายที่ชื่อระเบียบเอ่ยถามขึ้น “นี่พี่โรมเป็นแฟนของหนูค่ะ พี่โรมคะนี่ยายเบียบพี่สาวยาย ละก็ยายเจือ ยายแจ๊วเป็นน้องสาวยาย ละก็สุดท้ายยายจวนเป็นยายแท้ๆ ของฉันค่ะ” เธอแนะนำให้ยาย ๆ ให้ได้รู้จักกับโรมิโอ มาเฟียหนุ่มยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสี่คน “เพิ่งจะได้เห็นลูกแก้วพาใครมาแนะนำครั้งแรกเลยนะ” เป็นเสียงยายแจ๊วที่เอ่ยออกมาอย่างเอ็นดู “แล้วกินอะไรกันมาหรือยัง แม่แกกำลังทำขนมจีนน้ำยาไก่ของโปรดให้อยู่เลยนะ” เป็นยายเธอเองที่เอ่ยบอก ยายยิ้มอย่างเอ็นดูที่หลานสาวพาว่าที่หลานเขย? มาแนะนำสักที คิดว่าชีวิตนี้จะไม่ได้เห็นหน้าแฟนหนุ่มของหลานสาวคนเดียวของบ้านเสียแล้ว “ยังครับ ก็ว่าจะมาฝากท้องที่บ้านคุณยายนี่ล่ะครับน

“สวัสดีพี่โรมก่อนเลโก้” ลูกแก้วเอ่ยบอกน้องชาย เลโก้ลอบมองโรมิโอแป๊บหนึ่งก็หลบสายตา ซุกอกพี่สาวตัวเอง แต่ก็เอ่ยสวัสดีโรมิโอตามที่พี่สาวบอก“กลัวอะไร พี่ใจดีนะ” เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กชายตัวเล็กอย่างเอ็นดู เลโก้ค่อย ๆ เงยหน้ามองโรมิโอ“พี่เป็นอะไรกับพี่สาวผมครับ” ถามเสร็จก็ฟุบหน้าหลบไปที่อกพี่สาวเหมือนเดิม“แล้วเราอยากให้พี่เป็นอะไรกับพี่สาวเราล่ะครับ”ลูกแก้วนั่งเงียบๆ ปล่อยให้ทั้งสองคนพูดคุยกันไป“เป็นเจ้านายเหรอครับ” เด็กชายตัวน้อยในวัยแปดขวบเอ่ยถามน้ำเสียงอู้อี้ เลโก้รู้สึกกลัวโรมิโอ เขาตัวสูงใหญ่ สายตาที่มองมาที่เลโก้มันดูน่ากลัว แล้วเหมือนมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างกายด้วย ถึงภายนอกจะดูดีอย่างกับเทพบุตรมากแค่ไหน แต่ภายใต้ใบหน้าเทพบุตรนี้ของเขาอาจซ่อนซาตานร้ายไว้ก็ได้…“ไม่ใช่เจ้านาย แต่เป็นเจ้าของหัวใจ”“พี่โรม..” เขาคิดจะพูดอะไรพูด ไม่เคยรู้สึกเขินหรืออายบ้างเลยหรือไงนะ ร่างบางได้แปลกใจ“เจ้าของหัวใจคืออะไรพี่ลูกแก้ว” เลโก้เงยหน้าขึ้นถามพี่สาว ด้วยความเป็นเด็กทำให้เลโก้ไม่เข้าใจที่โรมิโอบอก แต่คนที่รู้ความหมายอย่างลูกแก้วก็ถึงกับยิ้มแก้มแดง เขินอายเขา“พี่โรมเป็นผู