HUSBAND'S CAGE のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ASHERA Isinama ako ni Jeorge sa meeting room hindi para turuan kundi para ipahiya na naman. Mula sa mahabang lamesa, mayroong nakaupong lalaki na parang nakita ko na. Pamilyar ang mukha niya hindi ko lang maalala kung saan ko siya nakita. "It's nice to finally meet you, Mr. Montefalcon." That surname sounded familiar too. Could he be the one who sent me a friend request just the other day? I pulled out my phone and scrolled through it to confirm. I kept shifting my gaze between the screen and him — there was no doubt it was the same person. "Ms. Harrison, what do you think your doing?" Nakakunot-noong tanong ni Jeorge sa akin like I did something wrong. Tumingin ako sa kanya at magtatanong na sana nang bigla na naman siyang magsalita. "Mind your manners young lady. You're in a meeting, and all you care about is your cellphone. On behalf of my assistant, I sincerely apologize, Mr. Montefalcon." May diing sabi niya sa kliyente. Mabilis kong nailagay ang cellphone sa bulsa ko. Ang O.A

ASHERA Normal na sa mga mata ko ang ginagawa nila, ngunit hindi ko pa rin pala kayang magbulag-bulagan at magbingi-bingihan sa kawalang-hiyaan nilang dalawa. Pangako: makaalis lamang ako sa sitwasyong 'to, hindi ako titigil hanggat hindi ako nakakaganti sa kanila. "Hoy, Ashera!" Malakas ang naging pagyugyog niya sa balikat ko, kaya hindi ko maiwasang makaramdam ng galit sa kanya. "Bakit ganyan ka makatingin? Dukutin ko yang mata mo!" Galit na sabi niya habang dinuduro-duro ang pisngi ko. Wala akong nagawa kundi hayaan lang siya. Baka kapag naubos ang pasensya ko, masampal ko siya. Isa pa, pinapahalagahan ko siya bilang kapatid. "Bakit?" walang-ganang tanong ko habang unti-unting tinatanggal ang earphone na nakalagay sa tenga ko. Ayoko kasing makarinig ng ungol mula sa kanila; para silang mga aso. "Get us food from outside—I’m hungry. Hurry up!" Masungit na sabi niya sa akin. Tumayo ako at inilahad ko sa kanya ang palad ko. "Ano yan?" Iritableng tanong niya. Akala ko ba ay matalin

ASHERA I stepped out of the house while rubbing my cheek—Zebyana had slapped me just a while ago. That slap was a reminder that in this home, I am not a person. I am merely a tool they picked up to make their lives more convenient. Hindi ko maiwasang maiyak habang naglalakad papunta sa palengke. Napadaan ako sa tulay, pinilit kong silipin kung gaano kataas at kalalim ang tubig na nasa ilalim nito. Kung iniisip niyong tatalon ako o kaya naman ay magpapakamatay, gising – wala tayo sa pelikula. Hinding-hindi ko sasayangin ang buhay ko dahil sa pagpapahirap nila sa akin. Just wait for my table to turn. I will take down those who deserve it. Pinahid ko ang mga luha ko at tumingin sa langit. Naupo ako sa gilid ng tulay. Akala siguro ng mga dumadaan ay magpapakamatay ako, pero hindi. Gusto ko lang talagang makalanghap ng sariwang hangin. Ngunit naalala kong nasa Maynila nga pala ako – polusyon ang una kong nalanghap, galing sa mga usok na ibinubuga ng mga sasakyan. "Ashera!" Someone

ASHERA "Where are your husband and sibling going?" tanong ni Amery sa akin. Nakita kasi naming lumabas sila at nakapagbihis ng formal. Nagkibit-balikat lang ako at tinanaw sila habang papunta ng garahe. "Do you want us to follow them?" she said playfully, her eyes sparkling. Come to think of it, it really was a good idea. But what if they catch us? I’m sure my lips will get swollen again from their slaps. I shook my head. I don’t want to tail them; I’m not a dog. "Ayoko! Wala akong oras para habulin sila," walang-ganang sabi ko habang nagbabantay sa niluluto kong nilaga. "May relasyon ba sila?" Tanong niya. Tumango naman agad ako bilang pagsang-ayon. Wala namang magiging problema kung sasabihin ko sa kanya. "What? Tapos pinayagan mo? You're crazy." naiinis na sabi niya. Alangan naman pigilan ko ang pagmamahalan ng dalawa edi naging kontrabida pa ako. "Ano ka ba! Baka nakakalimutan mo, sa papel lang naman kami kinasal. At hindi niya ako mamahalin kahit kailan," malungkot na sa

JEORGE Damn that woman! I can’t get her out of my mind—her scent, her body, her lips. Everything about her is magical. She feels familiar to me, but I can’t remember where I’ve seen her before. Out of all the women I’ve been with, she’s different. I even took her virginity, yet I never got her name. Why did she have to wear a mask anyway? I didn’t get to see her face at all. I was lost in thought when the person next to me suddenly shouted. "Hello! Hangin ba ang kausap ko? Kanina pa ako nagsasalita dito!" I snapped out of it at once because of Zebyana’s angry voice. Her eyes were glaring at me. "Ano yun, Love? Sorry, nahihilo na kasi ako," pagsisinungaling ko, pero ang totoo ay lutang lang talaga ako. "Mabuti at nakakapagmaneho ka pa. Bwisit ka!" iritableng sabi niya. Bumabyahe na kasi kami pauwi ng bahay. Nawala na rin ang kalasingan ko, at alam kong malakas siyang uminom kaya hindi siya basta-basta nalalasing—isa sa mga bagay na nagustuhan ko sa kanya. "Sorry, Love. Napa