Semua Bab HUSBAND'S CAGE: Bab 51 - Bab 60

ASHERANasa kalagitnaan kami ng masayang kwentuhan at tawanan dito sa bahay ni Mom. Ang tunay na bahay na akala ko ay matagal na akong hindi makakatapak nang biglang umalingawngaw ang tunog ng telepono sa sala. Agad itong sinagot ni Mom, at habang nakikinig siya, unti-unti akong nakakramdam ng pangamba lalo na nang makita ko kung gaano siya kaguat sa kausap. Nang ibaba ni Mom ang telepono, tumingin siya sa akin ."Naaksidente raw si Jeorge. Bumangga ang kanyang sinasakyang kotse sa isang poste sa Montalban Rizal. Naka-admit sila sa St. Margaret Hospital," seryosong sabi ni Mom. Pero habang tumitig ako sa kanyang nag-aalalang mga mata, isang kakaibang katahimikan lamang ang bumalot sa puso ko. Wala akong naramdaman. Walang takot. Walang pangamba. Walang kahit anong kirot sa dibdib ko.Hindi ko alam kung anong reaksyon ang dapat kong ipakita. Ang tanging alam ko lang—wala akong pakialam. "Ashera..." nanginginig na tinig na tawag sa akin ni Mom. Tila naghihintay siya ng salita mula sa

ASHERA Habang tinitingnan ko ang bahay. Nandito man sila o wala, wala pa ring pinagbago. Mas maganda nga na wala sila, dahil ang tahimik noon para sa akin, ay mas lalong tumahimik ngayon. Pilit na bumabalik ang mga ala-alang patuloy kong ibinabaon sa limot. Lilisanin ko ang lugar na puro pasanin at pasakit ang dala. Ang bawat hakbang na ginagawa ko sa hagdan ay masiyadong mabigat. Tila may nakalagay na bakal sa dalawang pares ng paa ko. Ang kusina na dati ay masayang-masaya akong nagluluto para sa agahan, pananghalian at gabihan ni Jeorge. Ngayon, ay parang ayoko nang puntahan at hawakan ang kahit na anumang gamit panluto doon. Pumasok ako sa kwarto ko. Ang kwartong ni minsan ay hindi tinangkang pasukin ni Jeorge. Na para bang may nakalagay na harang sa pintuan. Tumingin ako sa dingding. Nakita ko ang mga larawan ng kasal namin. Ang mga pilit at pekeng ngiti na pinapakita niya sa camera habang ako ay nag-uumapaw sa sobrang kaligayahan. Dahil ang taong mahal at pinili ko ay pinaka

ASHERA Wala akong inaksayang oras mula nang tumuntong ako sa Paris. Sa bawat araw na lumipas, tila ba pinuntahan namin ni Hover ang lahat ng magagandang pasyalan na maipagmamalaki ng lugar. Hindi siya katulad ng iba—hindi ang uri ng lalaking magbabawal sa akin kung ano ang dapat kong isuot, kung may make-up ako o wala at, kung paano ko nais pamahalaan ang aking sarili. Sa lahat ng bagay, ibinibigay niya sa akin ang kanyang lubos na suporta at pagtitiwala. Kahit sa pag-aaral tungkol sa pamamahala ng negosyo, masigasig niyang itinuturo sa akin ang lahat ng kailangan kong malaman, nais niyang tumayo ako sa sarili kong mga paa at maging matagumpay. Dahil sa kanya, unti-unting gumagaan ang aking pakiramdam. Ang lahat ng masasakit na alaala na bumabagabag sa akin nitong mga nakaraang buwan ay hindi ko na muling binalikan; tila ba napag-iwanan ko na ang lahat ng bigat sa aking nakaraan. Si Jeorge, ang aking dating asawa, ay matagal ko nang ibinaon sa limot—hindi na siya bahagi ng aking ka

JEORGE Gabi na nang makauwi ang asawa ko. Marami siyang dala na mga paper bag na mga sosyal ang tatak, may Chanel, may Dior at kung ano-ano pang sigurado akong bag at sapatos ang laman. Umupo siya sa sofa kaya linapitan ko siya. "Bumili ka ba ng pagkain?" seryosong tanong ko. Bigla ay napatayo siya. "Shocks! Nakalimutan ko, Love," kunwaring malungkot na sabi niya."It's okay. I'm full, pero kapag nagutom ka, mag-order kana lang ng pagkain mo," seryosong sabi ko. Tumango naman siya at hindi na ako pinansin. Mas mahalaga pa sa kanya ang mga gamit kaysa ang alagaan ako. Asawa ko ba talaga siya? Hindi naman siya ang babaeng laging laman ng panaginip ko. "Sir! Tapos ko na pong linisin ang kotse niyo!" Mula sa labas ng pintuan ay nakita ko si Rolando. Wala siyang damit. "Sino siya?" Tanong ni Zebyana habang nakatingin sa lalaki. Iba ang naging paraan ng pagtingin niya sa lalaki, kumpara sa akin. "Si Rolando, bagong helper dito sa bahay," walang-ganang sabi ko. Ngumiti lang siy

ASHERA Hindi rin naman ako nagtagal sa bahay ni Amery dahil binalak kong pumunta sa bahay. Bahay namin ni Jeorge. Dala ko ang kotse na ibinigay pa sa akin ni Hover. Mabilis ko itong minaniobra papunta sa dati naming bahay. Wala pang twenty minutes ay nakarating na agad ako. Bawat hakbang ko papuntang gate ay para bang may bakal na nakadagan sa nga paa ko. Masiyadong mabigat. Parang ayaw humakbang ng mga paa ko. Akala ko ay ready na ako, hindi pa pala. Muling nanumbalik sa puso ko ang matinding takot at sakit. Pagpasok ko ng gate sinalubong ako ng isang hindi kilalang lalaki. Nagtaka ako kung bakit may ibang tao rito sa bahay. "Sino po sila?" magalang na tanong niya habang lumalapit sa akin. Hindi ako nagpakilala sa kanya. "Nandiyan ba si Jeorge?" matabang na tanong ko na agad naman niyang tinaguan. "Kaibigan po ba kayo?" nakapangiwi ako. Kahit kailan ay hindi kami magiging magkaibigan dahil sa utak at puso ko matagal ko na siyang kinamumuhian. Tumango ako bilang pagsang-ayon, ba