Alle Kapitel von HUSBAND'S CAGE: Kapitel 31 – Kapitel 40

ASHERA "Itigil mo na 'yang pag-iyak mo. Baka dugo na ang lumabas sa mga mata mo." Inis na sabi ni Amery ngunit kapansin-pansin ang pagiging malungkot sa kanyang mga mata. "Nanghihinayang kaba dahil naiisip mong kapag nalaman ni Jeorge na may anak kayo ay mamahalin kana rin niya?" seryosong tanong ni Amery. Natahimik ako. Pilit iniisip ang pwedeng isagot sa tanong na 'yan. "No! Wala rin naman akong balak sabihin sa kanya. Hindi niya deserve na malaman." walang-ganang sabi ko. " Hindi rin naman ako umaasa na mamahalin niya ako. Hindi ko rin naman siya mamahalin pabalik." seryosong dugtong ko. "Seryoso ka diyan? Eh, halos sambahin mo na nga ang gagong iyon." galit na sabi ni Amery kaya natawa ako ng pagak. "Noon siguro. Ngayon, nagbago na ang lahat. I don't want to be part of his world again. Kapag nakalabas ako sa hospital na ito, tatapusin ko na rin ang katangahan ko sa buhay." Hindi ito isang kayabangan kundi kalayaan. Kalayaan sa isang lalaking hindi ko dapat minahal at pinag

ASHERA Ang mga luha ay dahan-dahang umagos sa pisngi ko habang nanginginig dahil sa matinding takot. Hindi ko maiwasang mapayakap sa buong kahubdan ko. Pinoproseso pa rin ng utak ko ang nangyari. Sa wakas ay nagawa ko. Nagawa kong kalabanin ang nararamdaman ko, nagawa kong tumingala sa kanya na hindi ko man lang magawa noon. Nakaya kong salubungin ang bawat tingin niya. Nakaya kong makipagsagutan sa kanya. Nakaya kong sabihin ang nararamdaman ko. Mabilis kong dinampot ang mga damit at isinuot ito. Lihim akong napangiti dahil alam ko sa sarili kong kaya ko na. Nag-uumpisa palang ako. Gagawin ko ring impyerno ang mga buhay niyo. Hindi ako titigil hanggat hindi ko nakukuha ang hustisya para sa sarili at anak ko. KINABUKASAN ..... I heard Zebyana's voice. Nagtatalo sila ni Jeorge. Ang ingay, nasisira agad ang araw ko. Bumangon agad ako dahil marami pa akong gagawin. Wala rin naman magagawa si Jeorge kung ayaw kong pumasok, hindi niya rin naman ako pinapasahod. "Anong nangyayari sayo

ASHERA Nakakinis! Nakakasuklam ang ugaling meron siya! "Bakit hindi mo sabihin kay Tita Eunice ang sitwasyon mo? Siguro naman ay maiintindihan ka niya kung aalis ka sa puder ng asawa mong siraulo," Napatingin ako kay Amery na kanina pa nakakunot ang noo habang nakatingin sa akin. Hindi ko mapigilang umiyak dahil sa sobrang galit na nararamdaman ko ngayon. Siya palagi ang tinatakbuhan ko kapag nagkakaproblema ako. "Huwag mong hahayaang ma-stress ka. Hindi ka man nanganak ay nagbuntis ka parin. Baka mapano ka," nag-aalalang sabi niya sa akin habang mahinang tinatapik ang likuran ko. "Papunta na si Hover dito, please stop crying." malungkot na sabi niya. Napatingin ako sa kanya dahil sa sinabi niya. Ano namang pakialam ng lalaking iyon sa kagaya ko? Ni hindi ko nga siya kilala. Oo, nakikita ko siya, nakakasabay, nakakainuman pero hindi kami ganoon ka-close para puntahan niya ako at makita ang kalagayan ko. Nasa ganoon kaming sitwasyon ng bigla na lamang may mga yabag na pumutol

ASHERA It has been two days since I moved into Hover’s house. Sometimes I am left here alone with Lolita, since the man goes off to work. Just like right now, it is only the two of us again. “Let me help you—” Blagg!" Ang gusto ko lamang ay tulungan siya sa paghuhugas, ngunit hindi ko inakalang kahit sa ganitong bagay ay hindi niya ako papayagan. Nahulog ang babasaging pinggan sa sahig, nabasag ito, at tumilapon ang mga bubog sa paligid. "Ano ba! Bakit ba kasi nakikialam ka! Nabasag tuloy ang pinggan," galit na sigaw niya. Hindi ko siya pinansin, yumuko ako upang pulutin ang mga bubog sa sahig. “Ah—ouch!” I bit my lip hard when I suddenly cut myself on a sharp fragment. Blood began to flow from my finger. I saw the expression on Lolita’s face change, filling with concern. "O-okay ka lang?" nauutal na tanong niya kaya hindi ko maiwasang matawa. Kung mag-alala siya ay para namang ang laki ng naging sugat ko. Wala pa nga ito sa lahat ng sugat at hirap na tinamo ko sa bahay

ASHERA "DAMN IT, ASHERA! GET HOME RIGHT NOW BEFORE I CALL MAMA EUNICE AND TELL HER YOU LEFT THIS HOUSE JUST TO RUN OFF WITH ANOTHER MAN!" malakas na sigaw ni Joerge mula sa kabilang linya. Hindi ko magawang sumagot, hinayaan ko lang na katahimikan ang sumagot sa kanya. Maya-maya pa'y sumuko na siya dahil kusang namatay ang tawag. Napatingin ako sa may hagdan, nandoon si Lolita. Nakapangalumbaba siya habang matamang nakatingin sa akin. Ang kaninang awa sa mga mata niya ay napalitan ng inis at pagka-kunot ng noo. Ibubuka ko palang sana ang bibig ko para batiin siya ng magandang umaga nang bigla naman siyang tumalikod at naglakad palayo. Napabuntong-hininga na lamang ako. Ayaw niya ba talaga akong kausapin? Parang ang laki ng kinikimkim niyang galit sa akin. Knock! Knock! Ayaw ko sana siyang istorbohin sa kwarto niya kasi baka natutulog siya pero linakasan ko na ang loob ko dahil importante ang sasabihin ko. "What do you need?" nakataas-kilay na sabi niya. Ngumiti ako sa kanya