HUSBAND'S CAGE のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 24

JEORGE Paggising ko pa lang ng umaga ay naiinis na ako. Hindi naman ako nireregla, pero yung galit ko parang tumira na sa ulo ko na kahit si Zebyana ay hindi ito kayang tanggalin. Bukod sa may hangover ako, dinagdagan pa ito ng sandamakmak na toyo. Knock! Knock! Napapikit na lamang ako dahil sa matinding inis. Hindi ko sinabing bumalik siya dito sa opisina. Ang sabi ko ay lumayas siya. Mahirap bang intindihin ang sinasabi ko? Isama mo pa ang namumula at nasunog kong braso at hita dahil sa katangahan niya. Sinamaan ko ng tingin ang taong pumasok, pero bigla-bigla ay nawala ang pagkakunot sa aking noo at nginitian ng peke ang bagong dating. Ano na naman kayang kailangan niya? "Good morning, Mr. Emerald. Looks like you’re having a rough day, huh?" nakangising sabi niya. Pinilit kong ngumiti pero ang ending sumakit lang ang panga ko. "Not really. Just a hangover, Mr. Montefalcon. May I ask why you’re here?" seryosong tanong ko. Agad nawala ang ngiti sa labi niya at mabilis na umupo k

JEORGE "Mag-seatbelt ka, 'wag kang tanga!" Inis na sabi ko sa kanya. Hindi dahil concerned ako sa kanya kundi dahil kailangan, ang ingay ng kotse. Hindi siya nagsalita, pero ginawa niya ang iniutos ko. Para namang pagod na pagod siya, wala naman siyang ginawa buong maghapon. Pinakatitigan ko siya, nakatingin siya sa labas at parang wala lang ang presensya ko sa kanya. Pinakatitigan ko ang katayuan niya, simpleng damit na hindi ko alam kung saan niya nabili. Mukha naman siyang tao pero ang cheap nang mga bagay na mayroon siya. Bigla siyang tumingin sa akin kaya nagulat ako't nawalan ng balanse sa pagmamaneho. Muntik na kaming mabangga, mabuti na lamang ay nakaiwas ako. Nakita kong nagulat din siya dahil nakahawak siya sa dibdib niya. Gusto kong mag-sorry sa kanya pero nangingibabaw talaga ang ego ko, hindi ko kaya. Muling nanaig ang katahimikan sa pagitan namin. Nag-focus na lang ako sa pagmamaneho. Pagdating sa bahay ay tahimik pa rin siya. Pinagbuksan kami ni Mama Eunice kaya