Lahat ng Kabanata ng HUSBAND'S CAGE: Kabanata 21 - Kabanata 30

Ashera "When it comes to Zebyana, he’s like a mad dog— fawning all over her," bulong ko sa kawalan habang inaayos ang mga papeles na nagkalat sa aking lamesa. "Are you saying something?" seryosong tanong niya habang nanlilisik ang mga mata. Kahit pa mas lalo niyang palakihin iyang mga mata niya, mas lalo ding nadadagdagan ang lakas ng loob kong baliwalain ang lahat ng sinasabi at ginagawa nilang dalawa ni Zebyana sa akin. "Nothing, sir. Did you hear something?" sarkastikong tanong ko, ngunit mas lalo lang kumunot ang noo niya at nilapitan ako. Inilapag niya ang napakadaming papeles sa harapan ko kaya hindi ko maiwasang mapabusangot. Andaming pipirmahan; tinatamad na ako. "Tapusin mo 'yan ngayong umaga dahil kailangan ko 'yan bukas. Pero bago mo gawin 'yan, hilutin mo muna ang likod ko," seryosong sabi niya na para bang mali lang ang pagkakarinig ko. Gusto niyang hilutin ko siya? Anong klaseng hilot naman ang gusto niya? "A-anong hilot?" nauutal na sabi ko. Hindi lang talaga a

ASHERA "Are we going to the party again, tonight?" Nagingislap ang mga mata ni Amery habang nagtatanong. Nandito ako ngayon sa kanyang condo; ayoko namang magmukmok sa bahay. Magtatalo lang kami ni Jeorge kung mamalagi ako roon. "No way! You left me the last time we went," I said with a frown. I couldn’t help biting my lip as I remembered the night Jeorge and I were together. Suddenly, the sensitive parts of my body felt a flutter of excitement. "S-sorry, may nag-aya sa akin na pumunta ng motel eh," nakangiting sabi niya na parang ipinagmamalaki pa ang kalokohan. "Kapag ikaw nagka-HIV, ewan ko na lang sa 'yo," sabi ko nang nakataas ang kilay. "Hindi noh. Sobrang ingat ako at palagi akong nagpapa-check-up. Kahit paano, mahal ko pa rin ang buhay ko," mayabang na sabi niya kaya inismiran ko na lamang siya. Baka kung saan pa mapunta ang usapan. "Pero sabay naman tayong nakauwi ah!" nakangusong sabi niya. Malamang na inantay ko pa siyang makabalik sa bar. Lasing na lasing ang ba

ASHERA Nagpaalam muna ako na iihi sandali, pero ang totoo, gusto ko lang naman takasan ang mapanuring tingin nila, lalo na ng babaeng nagngangalang Havanah. Nasa kalagitnaan ako ng hallway papunta sa CR nang bigla kong makita ang mukha ng asawa ko. Hindi ko alam kung dahil lang ba sa alak o totoo ngang nandito siya. Nakaakbay siya sa isang babaeng hindi pamilyar sa akin. Nakasuot ng pulang hapit na dress, hindi ito si Zebyana. Bahagya akong nagtago sa isang madilim na pasilyo upang paunahin sila. Siya nga! Si Jeorge nga! Napabuntong-hininga ako nang malalim. Walang pagbabago, mas lalo pang lumala ang pagiging babaero niya kaya hindi na ako magtataka kung dumating ang araw na dapuan siya ng iba't ibang sakit. Kung bakit pa kasi ako nagtitiis sa kanya. Nito ko lang napagtanto na sinayang ko lang ang ilang taon kong buhay sa poder niya. Hindi na ito pagmamahal kundi isang katangahan. Nang makadaan sila sa gawi ko ay hindi ko sila pinansin. Nawala rin ang kaninang ihi na nararamdaman ko

ASHERA Nagising akong masakit ang ulo. Ang tindi nang hang-over na kailangan kong pagdaanan ngayong araw. Ayoko pa sanang bumangon kung hindi lang dahil sa malalakas na katok na nagmumula sa aking pintuan. Tok...tok...tok..tok... Parang gusto nang sirain ang pintuan. Kung sino man ang taong iyon napaka-excited naman niyang makita ako sa umaga. Hanggang sa maalala kong, wala pala ako sa bahay. Nakikitira nga lang pala ako sa bahay ng asawa ko. Mabilis akong bumangon kahit nahihilo pa ako. Maingat kong binuksan ang pintuan. Nandoon si Jeorge, galit na naman. "Anong oras na! Wala ka bang balak na gumising?!" bulyaw niya sa mismong mukha ko na para bang bingi ang kausap niya. Wala namang sinabi na dapat maagang gumising ngayong araw. Isa pa, masama ang pakiramdam ko ngayon. "Kanina pa ako naghihintay sayo!" malakas na sigaw niya. Hindi ko alam kung nagha-hallucinate lang ako ngayon. Hinihintay niya ako? Para saan at para sa anong bagay? Doon lang nagsink-in sa isip at paningin k

ASHERA Jeorge was angry again. But this time, it was no longer because of me. He was furious because of Zebyana. Should I feel glad about it? Right now, I honestly did not care at all. I chose to keep my distance from him because I did not want to get caught up in his rage. Besides, I knew very well that I would end up being blamed and shouted at all over again. Nothing new there — I had already grown used to it. Kriiiinggggg… Oras na para kumain. Nagmadali akong lumabas, umaasang hindi kami magkasabay, ngunit mas nagmamadali pala siya kaysa sa akin. BLAGGG! “A-aray!” Namilipit ako sa sakit nang bigla niya akong itulak. Tumama nang direkta ang tiyan ko sa gilid ng lamesa. “What the hell! Do you have eyes or not?!” he shouted furiously. Just as I expected — I had become the target of his anger again. “S-sorry…” namimilipit sa sakit na sagot ko. “Huwag kang humarang-harang sa dinaraanan ko. Bwisit!” galit na utos niya, at mabilis siyang nawala sa paningin ko. Napabuntong-hini