All Chapters of HUSBAND'S CAGE: Chapter 41 - Chapter 50

ASHERA Two days after the incident, I had returned to my normal self. I was deeply grateful to Amery and Hover for never leaving my side here at the hospital. They watched over me, no matter what.. "Ashera, can we talk?" Hindi ako lumingon sa nagmamay-ari ng boses. Hindi ako natutuwa sa presensiya na o ni ayokong makita ang katiting na mukha niya. "Don't you dare go near her." Thanks to Hover, pinigilan niya agad si Jeorge na makalapit sa akin. "At sino ka naman para pigilan ako? Teka nga, kaano-ano mo ba siya at kung umasta ka ay parang boyfriend ka niya," seryosong sabi niya habang nakakuyom ang dalawang kamao. "Our relations are none of your business. Do not even think about coming near her, or else I might lose my temper and you'll end up being restrained again by the nurses and doctors in this hospital," Hover warned, staring sharply at Jeorge. "You'll pay for this, Hover. I'm cutting off all alliances and transactions between our companies," Jeorge replied gravely

JEORGE “Anong kabaliwan ang pumasok sa kokote mo para gawin ang katarantaduhang iyon kay Ashera?” Gusto ko sanang manahimik. Gusto kong magpahinga, pero ang bibig ni Zebyana ay masyadong nakakasira ng araw. “Anong gusto mong gawin ko? Suyuin siya? Tapos na ako sa kanya; sumusobra na siya!” galit na sigaw ko pabalik sa kanya habang hinahawakan ang panga na medyo namamaga pa. “Sa tingin mo ba sa ginawa mo ay babalik pa siya rito sa bahay? Hindi na… Hindi na, Jeorge!” sigaw niya pabalik sa akin. Hindi ba’t dapat pabor iyon sa kanya at kami na lang dalawa rito sa bahay? “Hindi ka ba natutuwa na malaya na tayong dalawa rito?” nakangiting sabi ko, pero galit ang ibinalik niyang tingin sa akin. “Mag-isip ka! Kapag nagsumbong si Ashera kay Dad, tapos na ang lahat. Lahat ng meron ka, mawawala sa isang pikit mo lang!” galit na sabi niya kaya natahimik ako. “Anong gusto mong gawin ko? Patayin si Ashera? Ginagawa ko na nga, pinigilan mo pa ako!” inis na sagot ko sa kanya. “Dito ta

ASHERA Tinitigan ko ang puting pader sa harapan ko, tila doon nakasulat ang lahat ng sakit na dinanas ko nitong mga nakaraang buwan. Ang dating liwanag na dala ng pag-asa sa puso ko ay unti-unting namatay, napalitan ng malamig na galit na tila apoy na tumutupok sa bawat bahagi ng pagkatao ko. Wala na. Wala na ang awa. Wala na ang pagmamahal na ibinigay ko nang buong-buo kay Jeorge. Ang natitira na lamang ay ang matinding pagnanais na makuha ang nararapat na katarungan—katarungan para sa sarili ko, para sa dignidad na inalis niya sa akin, at para sa lahat ng luha at pagdurusang ipinaranas niya sa akin. Lumipas ang ilang sandali nang marinig ko ang pagbukas ng p***o. Pumasok si Hover, hawak ang isang makapal na sobre. Ang kanyang mukha ay seryoso, ngunit may halong pag-aalala habang nakatingin sa akin. Dahan-dahan siyang lumapit at inilapag ang sobre sa ibabaw ng mesa. “Ashera, handa na ang lahat,” wika niya sa mababang tinig. “Ang mga medikal na ulat, mga resulta ng pagsusuri, la

ASHERA Ang sarap pala sa feeling na lumalakad kang walang mabigat na dinadala. But then, a little freedom steps away when my mother arrives Ang yakap na akala ko ay sa akin niya ibibigay ay nabitin sa ere. Tumakbo siya palapit sa kulungan kung saan humihimas ng rehas si Zebyana. "Mom!" sigaw niya. At bigla na lamang pumalahaw ng iyak. "Who the hell bullied my daughter? Get her out of that cell before I file charges against all of you!" sigaw ni Mom. Ni hindi niya namalayan ang presensya ko. "Mom! Help me get out of here!"" umaarte na sabi ni Zebyana. Hindi ko maiwasang mapairap, kahit kailan ay napaka-plastik niya "Mom!" tawag ko sa kanya. Lumingon siya sa akin. Ngumiti ako ng pilit kahit alam kong masakit para sa akin na makita kung gaano niya pinapahalagahan si Zebyna. "What are you doing here? What happened to you, Ashera?" maluha-luhang tanong niya. Marahil ay naaawa siya sa mga sugat at pasa na pilit na humihilom sa katawan ko. "Anong meron? Bakit nandito kayong lahat? Why

JEORGE "Kasalan mo kung bakit tayo nandito!" sigaw ni Zebyana habang walang tigil sa pag-iyak. Ano pang magagawa ng pag-iyak niya? Kahit humagulgol pa siya diyan ay hindi kami pakikinggan ng mga pulis dito. "Tumahimik ka nga! Hindi naman tayo magtatagal dito. Mamaya ay lalabas din tayo," nakangiting sabi ko. Ano pa't saaan ginagamit ang koneksiyon at pera? Kinausap ako ni Mom kanina na tinawagan na niya ang private lawyer namin para ayusin ang kaso at ang piyansa na kinakailangan upang mapalaya kami. Akala ba ni Ashera ay nagtagumpay na siya? Para saan pa't naging Emerald ako kung hindi ko gagamitin ang kapangyarihan namin. "What do you mean?" Tumayo siya at lumapit sa akin. Pinag-isa lang kami ng kulungan dahil wala pa namang hearing na nangyayari at hindi pa napapatunayan na kami ay may sala. Kayang-kaya ko pang baliktarin ang lahat ng sinabi ni Ashera. "Just relax. You will know later," nakangiting sabi ko. Maya-maya pa'y dumating ang isang pulis at agad na binuksan ang kul