All Chapters of ข้านี่แหละนางร้ายอัปลักษณ์: Chapter 11 - Chapter 20

ข่าวลือสตรีอัปลักษณ์ยังคงแพร่กระจายหนาหูลามไปหลายเมืองใกล้ไกลก็พากันกล่าวขานถึงอี้เวยหนิงกันถ้วนทั่ว ไม่ใช่ว่านางปล่อยข่าวตนเองแต่เป็นพี่สาวแสนดีของนางนั่นแหละที่จ้างคนไปใส่ร้ายนางต่าง ๆ นานา แต่เป็นเช่นนี้อี้เวยหนิงก็หาได้สนใจ หลิงหลิงได้เข้ามาอยู่ในจวนสกุลอี้พร้อมทั้งได้รับอนุญาตให้พามารดาเข้ามาอยู่ในจวน ชีวิตความเป็นอยู่ได้รับการดูแลอย่างดีจนหลิงหลิงอดไม่ไหวที่จะถามคุณหนูออกไปว่าทำเช่นนี้ได้อะไร ‘ได้มิตรสหาย ได้แบ่งปัน ได้ช่วยเหลือคนให้มีความสุขแบบที่เราได้มี’ คุณหนูกล่าวเพียงเท่านั้นหลิงหลิงก็ไม่จำเป็นต้องซักไซ้อีก เพราะรู้ดีว่าเจ้านายผู้นี้น้ำใจประเสริฐนักไม่ได้ร้ายกาจเลวทรามอย่างเช่นคนประณาม แต่เหตุผลที่คุณหนูนิ่งเฉยไม่แก้ข่าวนั้นจะด้วยสาเหตุใดก็สุดแท้แต่จะคาดเดาได้ “คุณหนูเจ้าคะ ข่าวลือหนาหูเช่นนี้ให้บ่าวไปแก้ข่าวเถอะเจ้าค่ะ” หลิงหลิงเริ่มทนไม่ไหวกับสายตาผู้คนยามเห็นอี้เวยหนิงในตลาดก็นึกโมโหที่ชาวบ้านเหล่านั้นพากันตัดสินเจ้านายสาวไปในทางไม่ดี “นี่หลิงหลิงห้ามเชียวนะ” ลู่เจียวปรามแต่ก็จำต้องเงียบลงเ

“ฟู่ว เกือบเป็นเมียคนบ้าไปแล้วเรา เฮ้อ ตัวก็หนักจะจับโยนออกหน้าต่างยังไงล่ะเนี่ย” ซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรเช่นนี้ ขนาดอยู่แต่ในเรือนตนเองความซวยยังปีนป่ายเข้ามาหาถึงในห้อง เวรกรรมนางก่อแต่ภพไหนถึงชดใช้ไม่หมดไม่สิ้น นางดันร่างใหญ่โตเกินกว่าจะแบกได้ให้นอนอยู่ข้างเตียง โดยมีผ้าห่มคลุมกายเพื่อคลายหนาวให้เท่านั้น เพราะหากจะพาไป๋เทียนจินมานอนบนเตียงก็สุดกำลังนางจะทำได้ “นอนมันตรงนี้แหละ อยากปีนเข้ามาเองทำไม” อี้เวยหนิงใช้เท้าถีบขาท่านอ๋องรูปงามให้เข้าที่และคิดไปว่าให้เขานอนตรงนี้ก็เหมาะสมกับความร้ายกาจของเขาแล้ว สภาพแบบนี้คงถูกพี่สาวแสนดีของนางใช้ยาปลุกกำหนดมาแน่ “เป็นถึงท่านอ๋องแต่เวลากินอะไรกลับไม่รู้จักระแวดระวัง เฮ้อ ขอให้ลืมตอนเห็นใบหน้าข้าทีเถอะ” นับว่าตอนหน้ากากหลุดนั้นไป๋เทียนจินได้มองเพียงแวบเดียว หากโกหกไปว่าพระองค์หูตาฝ้าฟางก็นับว่าไม่แย่นัก อี้เวยหนิงขบคิดหาทางให้ไป๋เทียนจินไม่คิดสงสัยใบหน้าของนางตลอดทั้งคืนกว่าจะตื่นก็สายกว่าทุกวัน สาวใช้ทั้งสองจึงได้มาเรียกทำให้นางนั้นได้สติก่อนคนตัวโตที่หลับสนิ

ความบูดบึ้งผ่านทางใบหน้าที่สะกดสายตาสตรีให้หลงใหลทั่วทั้งแคว้นไม่ต่างกันกับอ๋องสามนัก ความดุดันทรงเสน่ห์แสนอันตรายนี้นางควรหลีกหนีให้ห่างไกล เพราะมันจะนำพาความเดือดร้อนมาให้ในอนาคต อี้เวยหนิงยิ้มให้ตนเองเล็กน้อย จากนั้นลงมือตักอาหารตรงหน้าเข้าปากอย่างกับเด็กน้อยไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน ตรงกันข้ามกับอ๋องรูปงามโดยสิ้นเชิง เป็นบ้าเป็นบออะไรอีก! “ท่านอ๋องไม่พอพระทัยเรื่องใดเพคะ” ทนไม่ไหวแล้วต้องถาม มานั่งหน้าตึงไม่ยอมพูดจาเช่นนี้นางแสนอึดอัด “ข้าปกติดี” เหอะ กินข้าวสบายใจขณะที่ทำให้ใจของข้าร้อนรนหงุดหงิด นางปีศาจ นางมารร้าย “ปกติ แต่สีหน้าท่านอ๋องไม่เป็นเช่นนั้น” เหตุใดต้องเคร่งเครียดถึงเพียงนั้นด้วย นางทำสิ่งใดผิดอีกแล้วอย่างนั้นเหรอ ท่าทางสนใจใคร่รู้เอียงคอใช้ดวงตาใสแป๋วมองนั้นแม้อยู่ใต้หน้ากากทว่าก็ส่งผลให้ใจคนหน้านิ่งกระตุกเมินหน้าหนีครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองนางใหม่ ห้ามหวั่นไหวไปกับนางมารคนนี้นะ! สตรีร้ายกาจคนนี้ไม่เห็นคู่ควรกับพระองค์ตรงไหนหน้าตาก็อัปลักษณ์ แม้เรือนร่างผิวพรรณจะ

ปากน้อยคว่ำราวกับเด็กน้อยถูกขัดใจดูแล้วน่าขบขันนัก ไม่คิดเลยว่าสตรีร้ายกาจที่สุดในแคว้นนั้นมีมุมเช่นนี้อยู่ด้วย “ไหนละของที่จะให้ข้า” เห็นนางอารมณ์เสียพระองค์ก็ไม่อยากถามเซ้าซี้เกรงว่านอกจากทุบหมอนทุบที่นอนจะกลายมาทุบพระองค์แทน ซึ่งนางกล้าทำอย่างแน่นอนซ้ำร้ายยังทำบ่อยด้วย “ไม่ให้แล้ว!” หญิงสาวกอดอกหายใจแรงสองสามครั้งพยายามข่มอารมณ์ให้เย็นลง บอกกับตนเองว่าไป๋เทียนจินไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยถึงแม้เป็นต้นเหตุก็เถอะ “คิดอยู่แล้วว่าเจ้ามันคนไม่มีสัจจะ” ถึงไม่ได้คาดหวังสิ่งใดจากนางแต่กลับอดรู้สึกน้อยใจไม่ได้ที่นางไม่รักษาคำพูด เค้กบู้บี้ดันไปตรงหน้าอ๋องรูปงามด้วยแรงอารมณ์พาให้เนื้อครีมที่นางตีจนกล้ามแขนแทบขึ้นนั้นเปื้อนมือ “เงียบซะ! เอาไป!” ปากดีเช่นนี้กินแบบเละๆ ไปเหมาะสมแล้ว “นี่คือสิ่งใดกัน เหตุใดหน้าตาเละเทะเช่นนี้ คิดยั่วโทสะข้าอย่างนั้นเหรอ” พระองค์มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจนักว่ามันคือสิ่งใดกันแน่ “ว่าที่เมียท่านนั่นแหละทำให้มันเละ หึย เจ็บใจนักเชียว! เจอคราวหน้าจะจัดให้หนักเลย!”

เมื่อสุราหลายจอกเข้าสู่ร่างกายใบหน้าบึ้งตึงก็คลี่ยิ้มหวานอวดสายตาผู้คนให้อื้ออึงกับความงามนั้นและรอยยิ้มนั้นก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามระดับความเมามายของตนเอง สติอี้เวยหนิงหายไปหลายส่วนแทบคุมร่างกายของตนเองเอาไว้ไม่อยู่เสียด้วยซ้ำ “ท่านอ๋องงงงง” เสียงหวานเนิบนาบครางเรียกนั้นส่งผลให้ท่านอ๋องทั้งสองมองมายังสตรีเพียงคนเดียว ร่างโงนเงนลุกจากเก้าอี้ขยับเดินไปหาไป๋เทียนจินที่รับเอาร่างนั้นมานั่งบนตักไม่สนสายตาที่มองด้วยความอยากรู้บ้างอิจฉาริษยารวมทั้งตำหนิในการกระทำของอี้เวยหนิง “วันนี้ข้าดื่มให้ท่านคนเดียวเลยน๊า อึก แล้วข้าก็ทำขนมมาให้ท่านใหม่ด้วย อยู่นั่นไง” สุราจอกน้อยชูขึ้นก่อนจะถูกริมฝีปากจิ้มลิ้มกระดกน้ำเปลี่ยนนิสัย ใบหน้านางยิ้มแย้มพร้อมกับชี้ไปยังกล่องใส่ขนมที่วางอยู่บนโต๊ะของตนเอง “อืม ข้ารู้แล้ว ๆ เช่นนั้นพอเท่านี้ดีหรือไม่” ไป๋เทียนจินเช็ดคราบสุราบนแก้มให้นางก่อนจะเอ่ยกับคนขี้เมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยปฏิบัติกับผู้ใดมาก่อน ซึ่งมันสร้างความไม่พอใจแก่อี้เหยียนซินยิ่งนัก ‘อุตส่าห์วางแผนให้นางนั