Alle Kapitel von ข้านี่แหละนางร้ายอัปลักษณ์: Kapitel 1 – Kapitel 10

แนะนำตัวละคร อี้เวยหนิง บุตรสาวฮูหยินเอกของอดีตท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร นางผู้เคยมีผิวกายละเอียดงดงามดังหิมะยามแรกเกิด แต่บัดนี้กลับมีใบหน้าอัปลักษณ์มีรอยแผลบากบนใบหน้าครึ่งซีกต่อให้มีเรือนร่างงดงามอกอวบใหญ่เอวคอดกิ่วสะโพกผายก็ไม่อาจช่วยให้บุรุษใดหันมาสนใจนางได้ นิสัย : ร้ายกาจ ขี้อิจฉาริษยา จิตใจต่ำทราม อายุ : 16 ปี ไป๋เทียนจิน/ท่านอ๋อง อ๋องรูปงามใบหน้าหล่อเหลาคิ้วเข้มรับกับดวงตาคมกริบจมูกโด่งสันผิวกายสีแทนทว่าเสริมให้ดูดุดันน่าเกรงขาม นิสัย : ดุดัน หยาบคาย เอาแต่ใจ ไม่สนกฎเกณฑ์ อายุ : 35 ปี แคว้นฉินเป็นแคว้นใหญ่ปกครองด้วยฮ่องเต้ผู้ทรงคุณธรรม ทุกคนอยู่กันอย่างสงบสุขซึ่งมันควรจะเป็นเช่นนั้นแต่ไม่ใช่กับนางผู้ตายจากอีกโลกหนึ่งมาอยู่ในร่างของ อี้เวยหนิง บุตรสาวฮูหยินเอกของอดีตท่านแม่ทัพตั้งแต่นางอายุได้เพียงห้าหนาว นางที่ตายด้วยอายุยี่สิบห้ากลับต้องมาอาศัยอยู่ในร่างเด็กน้อยอายุห้าขวบผู้มีผิวกายละเอียดงดงามดังหิมะ ใบหน้างดงามปานล่มเมือง วันที่นางมาอยู่ในร่างอี้เวยหนิงมันก็เป็นวันท

หลังจากจัดการปะทะคารมเล็ก ๆ น้อย ๆ กับอี้เหยียนซินจนหนีกลับเรือนไปเช่นทุกครา นางร้ายภายใต้ใบหน้าอัปลักษณ์ก็ได้แต่ลอบยิ้มสะใจ นิสัยอี้เหยียนซินเจ้าเล่ห์มารยาเพียงใดนางรับรู้ได้เป็นอย่างดี “เหตุใดยอมปล่อยผ่านเจ้าคะ” ลู่เจียวไม่เข้าใจคุณหนูของตนแม้แต่น้อย ว่าเหตุใดกันหนอถึงได้ปล่อยให้คุณหนูใหญ่ปล่อยข่าวเสียหายไปง่าย ๆ โดยไม่ทำอะไรสักอย่าง เช่นเมื่อครู่มองปราดเดียวก็รู้ว่าอี้เหยียนซินนั้นจงใจเสแสร้งให้ตนเองน่าสงสาร เพื่อใส่ร้ายคุณหนูของนาง “เรื่องอะไรหรือลู่เจียว” อี้เวยหนิงไม่ได้ใส่ใจนักจึงเลือกจะปล่อยผ่านมองข้ามไปเหมือนคนโง่ “โถ่คุณหนู ท่านก็รู้ว่าบ่าวหมายถึงสิ่งใด” สาวรับใช้มีสีหน้าเง้างอนคุณหนูที่ชอบทำอะไรไม่บอกผู้ใด เก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจเพียงคนเดียวตลอดมา “คิกคิก หน้าเจ้าตลกจริง ๆ ทำเหมือนข้าไปฆ่าใครมาอย่างนั้นแหละ” ในโลกแห่งนี้คงมีสาวใช้ผู้นี้ที่นางไว้ใจที่สุด “บ่าวกลัวท่านอ๋องจะทราบข่าวเข้า หากท่านอ๋องไม่พอใจคงหาทางเล่นงานคุณหนูแน่” ท่านอ๋องนั้นใคร ๆ ก็ทราบดีว่ากำลังชอบพออยู่กับอี้เ

“เจ้ากลั่นแกล้งนางเพราะริษยาที่ข้าให้ความสนใจนางมากกว่าเจ้าอย่างไรล่ะ คงพลาดจากเสด็จพี่ของข้าแล้วคิดจะจับข้าเป็นสามีแทน” ไป๋เทียนจินคิดข้อหาขึ้นมาเองในใจตามที่ได้ยินผู้คนร่ำลือกันมา และคิดว่ามันก็คงจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ด้วยกิริยามารยาทของอี้เหยียนซินนั้นอ่อนหวาน ทำให้เขาอดพูดคุยกับนางบ่อยครั้งด้วยความสงสารไม่ได้ ไม่คิดว่านี่จะเป็นสาเหตุให้อี้เวยหนิงไม่พอใจจนต้องกลั่นแกล้งพี่สาวตนเองบ่อยครั้ง นางคงเสียใจที่อ๋องสามพี่ชายเขาปฏิเสธหมั้นหมายด้วยจึงหวังจะเป็นพระชายาของเขาแทน ช่างไม่รู้จักเจียมตน “หม่อมฉันกับท่านอ๋องเคยพบกันหรือเพคะ ถึงจะได้ไปอิจฉาเวลาท่านสนใจผู้ใด และเรื่องท่านอ๋องสามข้าไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไรนัก เราทั้งสองเพียงแต่ไร้วาสนาต่อกัน” อี้เวยหนิงอยากจะหัวเราะให้ลั่นจวนกับข้อหาหลงตัวเองของท่านอ๋องผู้นี้ เขาคิดได้อย่างไรกันว่านางชื่นชอบเขา ขนาดอ๋องสามที่ดูหล่อเหลานางยังไม่หมั้นหมายด้วยแล้วกับบุรุษที่ไม่เคยพบหน้าได้ยินแต่ชื่อนั้นนางจะไปหลงใหลเขาด้วยเหตุใด เจ้าอ๋องโง่เอ๋ย สตรีงดงามหลบในเช่นข้าจะไปทำร้ายสตรีของเจ้าเพื่อประโยช

นับตั้งแต่กลับมาจากจวนอ๋องแปด อี้เวยหนิงก็ได้แต่นั่งสาปแช่งไป๋เทียนจินทุกวัน สะโพกสวย ๆ ของนางต้องมามีรอยช้ำก็เพราะคนโง่นั่นคนเดียว เป็นถึงอ๋องแต่กลับไร้สติไม่ไตร่ตรองให้ดี สมควรแล้วที่มีข่าวลือว่าเขาไม่ได้เป็นองค์รัชทายาท คนแบบนั้นแค่เกิดเป็นอ๋องก็ปวดหัวมากแล้ว “เฮ้อ น่าเบื่อไม่เห็นมีอะไรเลย ถ้าตอนนี้อยู่ในโลกปัจจุบันคงไปเดินห้างรูดบัตรซื้อของเพลินไปแล้ว” ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้รวม ๆ ก็เกือบหกปี นางปรับตัวได้ก็จริง แต่หลาย ๆ อย่างก็ไม่ชอบความคิดบางสิ่งของคนในยุคสมัยนี้ที่แบ่งแยกชนชั้นกดขี่สตรีเพศให้ดูต่ำต้อย อำนาจต่าง ๆ ล้วนอยู่ในมือของคนคนเดียว แต่อี้เวยหนิงก็พอเข้าใจได้ว่าเพราะยุคนี้ประมุขต้องออกรบทำสงครามจึงได้อภิสิทธิ์มากกว่าคนธรรมดา แม้บางครั้งดูจะได้มากเกินไปก็ตาม และนี่ก็เป็นสาเหตุที่นางไม่อยากออกเรือนและปฏิเสธการหมั้นหมายกับอ๋องสามที่มีโอกาสเป็นองค์รัชทายาทเพราะหากเขาได้เป็นฮ่องเต้ ในอนาคตย่อมต้องมีเมียหลายคนซึ่งนางนั้นยอมรับในข้อนี้ไม่ได้ ต่อให้วันนี้เขาจะยืนยันว่ารักนางเพียงคนเดียวก็ตาม เมื่อมีอำนาจในมือคนเราจะไม่เปลี่ยนไ

ร่างสูงสง่ายืนนิ่งครู่หนึ่งเพื่อให้ความเจ็บปวดเบาบาง หยุดตามปีศาจน้อยเพราะไม่อาจทนความเจ็บส่วนกลางกายได้ อี้เวยหนิงไปได้นิสัยร้ายกาจนี้มาจากผู้ใดกัน ทั้งที่บิดามารดาก็นิสัยใจคอดีดั่งเทพสวรรค์ ทว่าอี้เวยหนิงนั้นทั้งร้ายกาจเจ้าเล่ห์จนยากจะตามได้ทัน ‘น่าโมโหนัก!’ ‘นางกล้าทำร้ายเชื้อพระวงศ์อย่างไม่กลัวตาย!’ ไป๋เทียนจินคิดแค้นก่อนจะต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีสตรีนางหนึ่งตรงเข้ามาหาพระองค์ “คารวะท่านอ๋อง ไม่คิดว่าจะพบท่านที่นี่” อี้เหยียนซินส่งยิ้มหวานให้บุรุษสูงศักดิ์นึกยินดีที่ได้พบกันในวันนี้ เพราะนั่นเท่ากับว่าข่าวลือของนางกับท่านอ๋องจะหนาหูเพิ่มไปอีก “อืม เจ้าเห็นอี้เวยหนิงทางด้านโน้นบ้างหรือไม่” หากไม่พบนางพระองค์จะไม่ยอมล่าถอยแน่ ใบหน้าคมยังคงสอดสายตามาไปรอบ ๆ เพื่อหาอี้เวยหนิงให้พบ นางปีศาจน้อยจอมดื้อ ข้าจะต้องจับเจ้ามาดัดนิสัยให้ได้ ไม่ว่าทางใดก็ตาม “ไม่เลยเพคะท่านอ๋อง ไม่ทราบว่านางไปทำอะไรให้ไม่พอพระทัยเพคะ หม่อมฉันเป็นพี่สาวต้องขออภัยแทนนางด้วย” นางย่อกายสีหน้าไม่สู้ดีกลั