All Chapters of ข้านี่แหละนางร้ายอัปลักษณ์: Chapter 31 - Chapter 37

เสียงกรีดร้องดังลั่นจวนไม่ได้รับความสงสารจากผู้ใดเลยแม้แต่น้อย ทุกคนก็ต่างพากันหวาดกลัวไม่ต่างกัน ผู้ใดเลยจะกล้าสอดมือเข้าไปช่วยเหลือในเมื่อสองแม่ลูกคู่นี้เดิมทีก็ไม่เคยทำดีกับบ่าวรับใช้สักคนเดียว “หึ กลัวตายเป็นด้วยเหรอ เวลาทำคนอื่นเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าสักวันกรรมจะตามทัน” แววตาตื่นกลัวของสตรีสองนางดูน่าสมเพชมากกว่าสงสารเพราะหากพวกนางหัดเจียมตัวไม่คิดร้ายกับผู้อื่นก่อนชีวิตก็คงไม่ต้องเจอเรื่องราวเลวร้ายเช่นนี้ กรรมสนองช้าแต่นางสัญญาจะสนองให้สาสม… “ฮึก ๆ เจ้ามันนางปีศาจอี้เวยหนิง” ฮูหยินรองด่ากราดเมื่อเปลวไฟห่างจากหน้านางเพียงไม่กี่คืบความร้อนกำลังทำให้นางทุรนทุราย “ข้าเคยบอกว่าเป็นเทพสวรรค์เมื่อใด” หากนางชั่วช้าเป็นปีศาจแล้วพวกนางสองแม่ลูกผุดมาจากนรกขุมไหนกัน เหตุใดทำร้ายสตรีบอบบางกับเด็กตาดำ ๆ ได้อย่างไม่มีความสงสาร “ท่านอ๋องช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ” อี้เหยียนซินอ้อนวอนน้ำตาไหลพรากหวังให้บุรุษที่ตนเพียรทอดสะพานมาช้านานเห็นใจ อ๋องแปดน่าจะเห็นใจนางบ้างไม่ใช่มองดูด้วยสายตาว่างเปล่าเช่นนี้

เสร็จจากปราบกบฏแดนใต้ใช้เวลาเพียงเดือนกว่าก็สามารถกำจัดได้หมด โดยแคว้นเฉียนส่งคนมาช่วยส่วนหนึ่งทำให้ทุกอย่างราบรื่นขึ้นแม้จะมีปัญหาหาตามมาเล็กน้อยในช่วงหลังก็ตาม “เจ้าจะทำเช่นนี้จริงเหรอ หากนางจับได้ต้องฆ่าเจ้าตายแน่ ข้าว่าเจ้าหาอย่างอื่นทำเถอะ” อ๋องสามตักเตือนน้องชายที่คิดลองใจเมียด้วยการแต่งหน้าตนเองให้อัปลักษณ์ดูบ้าง อี้เวยหนิงเคยหลอกว่าอัปลักษณ์ก็จริงแต่นางมีเหตุผลในการกระทำ แต่สำหรับไป๋เทียนจินมันคือความอยากเห็นเมียแสดงความรักให้ตนล้วน ๆ “เสด็จพี่อย่าห่วงเลยข้าเอาตัวรอดได้ หากไม่ทำเช่นนี้แคว้นเฉียน ต้องบังคับข้าแต่งกับองค์หญิงผู้นั้นแน่ แบบนั้นตายเร็วกว่าอีก” ไป๋เทียนจินยกเอาเรื่องตอนไปปราบกบฏมาเถียงเพื่อให้เหตุผลในการกระทำครั้งนี้ “ข้าจะคอยดู” อ๋องสามถอนหายใจนึกเวทนาน้องชายผู้คลั่งรักอยากให้พิสูจน์ใจเมียจนคิดแผนไร้สาระ หากอี้เวยหนิงรังเกียจจริงสภาพหน้าอย่างเจ้านี่หรือจะปล่อยเมียไป อยากอ้อนเมียมากกว่าละไม่ว่า ‘ว้าย! หน้าท่านอ๋องแปดเหตุใดอัปลักษณ์น่ากลัวเช่นนั้น’ เสียงคนในตลาดเริ่มวิจารณ์เมื่ออ๋องแปดร

อาการแง่งอนของอี้เวยหนิงกินเวลามานานนับเดือน ร้อนถึงท่านอ๋องต้องง้อนางทุกค่ำคืน จากเรื่องทะเลาะกันมากมายกลับกลายเป็นดีไปในที่สุด ท่านอ๋องแปดเอาใจพระชายาแทบทุกอย่างไม่เคยขัดใจแม้แต่ครั้งเดียว ขอเพียงอี้เวยหนิงเอ่ยปากทุกสิ่งจะปรากฏให้นางในวัดถัดมาเสมอ ไม่เพียงดูแลนาง ท่านอ๋องยังดูแลไปถึงท่านพ่อที่ออกเดินทางแสวงบุญ จวนของนางจึงถูกเปลี่ยนเป็นโรงทานรวมทั้งเป็นที่พักให้กับคนเร่ร่อนโดยมีบ่าวในจวนคนเก่าคอยดูแลเรื่องอาหาร ส่วนสาวใช้ก็สอนงานเย็บปักถักร้อยฝึกอาชีพต่าง ๆ ให้แก่คนเร่ร่อน หลิงหลิงกับลู่เจียวเป็นผู้ควบคุมดูแลจวนแทนนางทั้งหมด คอยรายงานความเป็นไปให้ทราบและสาวใช้คนสนิทของนางก็กำลังจะแต่งงานกับองครักษ์ของท่านอ๋องแปด ข่าวลืออี้เวยหนิงเป็นคนร้ายกาจจางหายไปเปลี่ยนเป็นชื่นชมสรรเสริญ ผู้คนต่างพากันเคารพนับถือไม่ว่าย่างก้าวไปที่ใดนางได้รับเพียงรอยยิ้มเป็นมิตรจากผู้คนทั้งแคว้น ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่เกิดจากท่านอ๋องทำเพื่อนางทั้งสิ้น นอกจากนั้นพระองค์มักลงมือเตรียมอาหารให้นางไม่ขาด ทุกมื้อล้วนคัดสรรมาอย่างดี “หนิงเอ๋อร์คนดีเจ้าชิมนี่เถอะ” ไป๋เทียนจิน

สตรีในชุดสีฟ้ายืนยิ้มอยู่ริมสระใกล้ตลาดเพราะแผนการของตนนั้นมีเสด็จป้าฮองเฮาเป็นผู้ช่วยหนุนหลัง คิดไว้ว่าอย่างไรเสียนางต้องได้พี่ลี่จวินมาครอบครองอย่างแน่นอน “ไป๋อี้หลินเจ้าเป็นคนเอาซากของงูนี่ไปใส่รถม้าซูเพ่ยใช่หรือไม่ เหตุใดเจ้าถึงได้ทำเรื่องน่าละอายเช่นนี้ทั้งที่เป็นสตรีสูงศักดิ์!” เฉิงลี่จวินโยนซากงูตายแล้วใส่สตรีใบหน้างดงามทว่าจิตใจกลับคับแคบคิดร้ายต่อผู้อื่นเป็นนิจ ไป๋อี้หลินงดงามกว่าผู้ใดแต่ใครเลยจะคิดว่าความร้ายกาจของนางนั้นก็มากไม่แพ้กัน บุรุษเช่นเขาผ่านพบสตรีมามากมายไม่เคยเจอผู้ใดร้ายกาจว่ายากเช่นนาง บอกไปซ้ายนางไปขวาบอกตรงมานางก็รีบถอยหลังดังคนเอ่ยมิรู้ความต้องการท้าทายเขา เขาเป็นองค์ชายต่างแคว้นปลอมตัวมาอยู่ในแคว้นนี้ได้ราวหนึ่งปี ไม่มีวันใดเลยที่ไม่พบใบหน้างดงามนี้มาก่อกวนให้ขุ่นใจแต่ครั้นจะต่อว่าก็เกรงพระทัยฮ่องเต้เพราะพระองค์นั้นรักใคร่หลานสาวผู้นี้มากเสียจนทำให้ไป๋อี้หลินมีนิสัยร้ายกาจเอาแต่ใจคอยหาเรื่องสตรีที่เข้าใกล้เขาไปเสียหมด คนล่าสุดนี้คือซูเพ่ย สตรีบอบบางที่ไม่สามารถต่อกรกับไป๋อี้หลินได้เลยแม้แต่น้อยทว่า